Supercalifragilisticexpialidocious

Η αμφισβήτηση είναι ο μοχλός της περιέργειας, κι όχι τ'ανάποδο.

2012-01-28T17:13:00.002+02:00

Κάντε την επανάσταση σας χωρίς εμένα.
Δεν θα σας κάνω τη χάρη να ενταχθώ σε κανένα στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Δεν θα σας κάνω τη χάρη να μεταμορφωθώ σε δίποδο ζώο που φωνασκεί και ασχημονεί εναντίον μιας άλλης αγέλης. Όπως κι αν λέγεται η άλλη αγέλη. Ακόμα και Χρυσή Αυγή.
Σε τι διαφέρει ο αλαλαγμός του ζώου χρυσαύγους-χρυσαύγους όταν σκοτώνεται ένας Πακιστανός από τον αλαλαγμό του μεταλλαγμένου ζώου ανάρχας-ανάρχας όταν σκοτώνεται ένας απεργοσπάστης?
Γιατί να είμαι στο πλευρό της δουλοπρεπούς κατίνας που τόσα χρόνια δεχόταν με ευχαρίστηση να παίρνει ψίχουλα από τον εκάστοτε κύριο Κωστόπουλο, Γαβαλά, Παπαρήγα, Τεγόπουλο, Κουρή, όταν οι κύριοι αυτοί και οι κυρίες κρυμμένοι και προστατευμένοι πίσω από το παράλογο σύστημα των ανώνυμων εταιρειών και των εταιριών περιορισμένης ευθύνης μπορούσαν να ρισκάρουν τις επιχειρήσεις τους και τις θέσεις εργασίας της κάθε δουλοπρεπούς κατίνας, ενώ ταυτόχρονα αύξαναν με νόμιμο τρόπο τις προσωπικές τους περιουσίες? Γιατί να καταλάβω το δράμα της? Η μάλλον εγώ το καταλάβαινα πριν καν εκείνη ψιλιαστεί ότι θα πρωταγωνιστήσει σε αυτό το δράμα. Κι η πλάκα είναι ότι της το φώναζα κιόλας.
Ε, δεν θα είμαι στο πλευρό των εκατομμυρίων κατινών αρσενικού και θηλυκού γένους, που μάσαγαν και εξακολουθούν να μασάνε ότι κι αν τους πλασάρουν ως «έτσι είναι» Δεν πρόκειται να ταχθώ στο πλευρό καμιάς λοβοτομημένης μαιμούς, που κλαίει και χτυπιέται γιατί χάνει τη δουλίτσα της. Γιατί αυτή η μαιμού, χρόνια τώρα δεν αναρωτήθηκε πως γίνεται ο μπαμπάς της ο ψιλικατζής να είναι υπόχρεος και με το σπίτι του και με το αυτοκίνητο του για οποιαδήποτε ζημιά γίνει στην επιχείρηση του, αλλά ο κύριος Κωστόπουλος να μπορεί να κηρύξει πτώχευση και η ακίνητη και κινητή του περιουσία να μένει στο απυρόβλητο. Γιατί η μαιμού τόσα χρόνια, μου απαντούσε «τι να κάνουμε? Έτσι είναι η ζωή.»
Όχι δεν είναι έτσι η ζωή. Τίποτα δεν είναι έτσι Όλα μπορεί να είναι αλλιώς. Σαν τον τύπο που μου έκανε φωτογραφία πέρυσι στην τανία μικρού μήκους που σκηνοθέτησα, που ήθελε να φέρομαι σαν στρατάρχης στο γύρισμα, γιατί «έτσι λειτουργούν τα πράγματα», γιατί «στον κινηματογράφο δεν υπάρχουν ευγένειες» και «ευχαριστώ» και «παρακαλώ», ούτε «ερωτήσεις», ούτε «συνεργασία». Έτσι μου έλεγε 3 μέρες, μέχρι που έπεσα στην παγίδα κι άρχισα τα μπινελίκια και του έκανα τη χάρη κι έγινα στρατάρχης. Αλλά όχι. Δεν είναι έτσι τα πράγματα μη φίλε μου. Αν ήταν έτσι, δεν θα είχε υπάρξει ποτέ ο μαλάκας που αναρωτήθηκε γιατί να τρώει ωμό κρέας. Δεν θα είχε κατέβει ποτέ από το δέντρο, δεν θα είχε ανάψει ποτέ την φωτιά, δεν θα είχε ψήσει ποτέ του το κρέας και τώρα δεν θα μπορούσα να γράφω σε έναν υπολογιστή κι εσύ μαλάκα μη φίλε μου να διαβάζεις τις μαλακίες που εγώ γράφω Θα ήμασταν ακόμα στα δέντρα. Γκεγκε?
Η αμφισβήτηση είναι ο μοχλός της περιέργειας. Κι όχι τ’αναποδο. Άμα και πάρεις ως δεδομένο αυτό που σου λένε, άμα δεν αμφισβητείς την αυθεντία του εκάστοτε τιτλούχου, γονιού, καθηγητή, πολιτικού, αφεντικού, πετυχημένου, αποτυχημένου, φίλου, πάει πέθανες. Πέθανες ως άνθρωπος. Γίνεσαι ζόμπι, μια δίποδη μαιμού.
Στην Ελλάδα γκώσαμε από μαιμούδες και δη αυτιστικές. Λες και δεν είναι ένα σύστημα η ζωή. Λες και δεν ισχύουν οι φυσικοί νόμοι δω χάμω. Ισχύουν μόνο οι ανθρώπινοι. Αλήθεια?
Για ξανασκέψου το λίγο. Ακόμα και τούτο το τερατούργημα που λέγεται χρήμα και χρηματιστήριο και μονεταρισμός και πιστωτικό σύστημα υπόκειται στους φυσικούς νόμους. Ενα πετάρισμα στην Lehman Brothers στην άλλη άκρη του ατλαντικού και 3,5 χρόνια τώρα βιώνει ολόκληρος ο πλανήτης τις συνέπειες. Και βγαίνεις στους δρόμους και φωνάζεις γιατί ρε μαλάκα μου? Για να γυρίσεις στο πριν. Εμμμ, φίλε μου, λυπάμαι, αλλά στο πριν δεν γίνεται να γυρίσεις. Είναι σαν να θες να ξαναπάει 5 εκατοστά πίσω η αφρικανική πλάκα και να μην καβαλήσει την ευρασιατική. Κοπανήσου όσο θες, κάνε όσες επαναστάσεις θες, αλλά η Αφρική μια μέρα, θα την καταπιεί την Ευρώπη. Εκτός κι αν είσαι από εκείνους τους αμφισβητίες. Όχι από δαύτους τους ψευτο-αμφισβητίες που αναπαράγουν μασημένη τροφή και παριστάνουν τον Τζεημς Ντην γιατί ήταν ωραίος κι είχε το πιο όμορφο κορίτσι- και που να ‘ξερες ότι ήταν τρελή λουγκρίτσα. Το θέμα είναι αν μπορείς να είσαι Τέσλα, Αγγελόπουλος, Μπετόβεν. Να.... «επίστασαι» του εαυτού σου, του μυαλού σου, της σκέψης σου, της γνώσης. Να είσαι περίεργος, να ψάχνεις, να κάνεις του κεφαλιού σου, να είσαι εσύ αυτός που θα πάει κόντρα στην απόλυτη καταστροφή του καβαλικέματος της Ευρώπης από την Αφρική. Να βρεις τη λύση.
Εκεί έχει ελπίδες η ανθρωπότητα μονάχα. Όταν δεν θα υπάρχουν αυθεντίες να τις ακούς με τα μάτια ανοιχτά, αλλά αυθεντίες που θα τις ακούς με τα αυτιά ανοιχτά και θα μπορείς να τις κρίνεις.
Για να μπορέσεις όμως να φτάσεις μαλάκα μη φίλε μου στην κριτική σκέψη, πρέπει να έχεις πρόσβαση στην παιδεία , στη μόρφωση, πρέπει να ‘ναι πιο σημαντική η γνώση από τον τίτλο σπουδών. Πρέπει να καταστραφούν τα πανεπιστήμια, που μόνο πανεπιστήμια δεν είναι, αλλα κέντρα επαγγελματικής εξειδίκευσης, που σκοπό έχουν να σου προσφέρουν το χειρότερο ναρκωτικό όλων, την ψευδαίσθηση της επιτυχίας, της ανωτερότητας, της αποδεδειγμένης γνώσης, η οποία ασχέτως αν υπάρχει στην ουσία ή όχι, σε καθιστά αξιοσέβαστο μέλος σε μια κοινωνία μαιμούδων επιστημόνων, με βραβεία και αναγνωρίσεις. Και δεν σκέφτεσαι ποτέ πιο πέρα. Δεν αμφισβητείς ούτε τώρα βρε καημένη κατινούλα το σύστημα των βραβείων και των βραβεύσεων. Ούτε όταν ο Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου βραβεύτηκε για τον αντικαπνιστικό του αγώνα. Μήτε αυτό δεν σε ξεκουνάει. Έχεις μάθει να ακούς με τα μάτια. Αυτό είναι το πρόβλημα. Γαμώ την ανθρώπινη φύση σου. Με τα αυτιά ακούμε. Τι τα γουρλώνεις τα ρημάδια τα μάτια λοιπόν?
Τι να κάνεις κι εσύ ο δόλιος θα μου πεις. Τι φταις εσύ που γεννήθηκες δω χάμω και σε κάνουν με το στανιό να αγαπήσεις τώρα τον Αγγελόπουλο, τον πολυβραβευμένο, που ταξίδεψε την Ελλάδα σε ολόκληρο τον πλανήτη. Τι φταις εσύ που δεν σου παν για ένα στρυφνό, παράξενο τύπο που έκανε ταινίες όπως εκείνος γούσταρε, κι αν κάτι πρέπει να θαυμάζεις σε αυτή την αυθεντία, είναι η μη αυθεντία του, το πείσμα του να κάνει το δικό του, μακριά από τα άλλα πιθήκια του είδους του. Τι φταις εσύ που τα πιθήκια του είδους του άλλο χαβά δεν είχαν από το να περιαυτολογούν χειρότερα κι από τη Μαντάμ Σουσού. Ποτέ τους δεν σου ‘παν για κείνη την ταινία του Αρρονόφσκι ή του Καχίλ, ούτε καν του Μπάρτον. Ο τόνος στο Μπά, όχι στο ρτον, μην γίνει και παρεξήγηση. Ποτέ τους δεν σου ‘παν για τον Τομ Ρομπινς ή τη Γώγου, για τον Μιχάλη Δέλτα ή τη Στρέλα. Κι ίσως καλά κάναν και δεν σου ‘παν. Θα σοκαριζόσουν. Δεν θα καταλάβαινες. Δεν γίνεται από τη μια μέσα στην άλλη να πας από τον Κιάμο στον Kurt Weil. Αλλά σε σνομπάρουν φίλε μου, σε σαμποτάρουν δαύτοι, δεν σε θέλουν κοντά τους, γιατί αν ανέβεις εσύ, θα χάσουν την έπαρση της αυθεντίας τους. Κατάλαβες? Σκορτσέζε να δεις και Κόπολα και την Πολίτικη Κουζίνα να δεις φίλε μου και Περακη και Βούλγαρη. Δεν πας από το νηπιαγωγείο στο λύκειο σε μια μέρα. Δεν θα καταλαβαίνεις ουτε χριστό ουτε παναγιά και θα τα παρατήσεις. Αυτό θελουν οι αυθεντίες. Να τα παρατήσεις. Να εισαι μικρός στην σκέψη, μωρός, να ακούς με τα μάτια, για να μπορούν δαύτοι να καμώνονται τις αυθεντίες. Γι’ αυτό σου λεώ, μην ψαρώνεις με τους τίτλους και τις περγαμηνές. Μην μασάς με τα ακαταλαβίστικα βραβεία. Μην πιστεύεις. Ερεύνα. Αμφισβήτησε. Ψάξε. Μην ανήκεις σε καμιά αγέλη, σε κανένα γαμημένο σύστημα.
Μόνο τότε, θα με έχεις στο πλευρό σου. Και δεν χέστηκες για μένα φίλε, γιατί απλά εγω είμαι εσύ από την αλλη πλευρά.

ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ, ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ, ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΣ...

2011-12-13T18:52:00.000+02:00

...ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ!!!

Τελευταία, με όλη την λάσπη και την κατακραυγή που εισπράττω ως Ελληνίδα υπήκοος, νιώθω διάφορα αισθήματα πρωτόγνωρα, κάτι σαν τσαντίλα που μου βρίζουν τα σπίτι, κάτι σαν περηφάνεια με πολύ ντροπή και αρκετές ενοχές που η οικογένεια μου από τρανή και σπουδαία που ήταν ξέπεσε γιατί ανάθρεψε δυο ζάκια που τα ξεπούλησαν όλα στην Γερανίου-αλλά να μην τα ισοπεδώνουμε και όλα, ολόκληρες γενιές επιστημόνων, φιλοσόφων, λογοτεχνών και καλλιτεχνών έστησαν την ουρά πιο πίσω. Μόνο που τα αισθήματα αυτά αφορούν μια κάπως πιο μεγάλη οικογένεια, μια οικογένεια 11 εκατομμυρίων ψυχών. Κι όχι μόνο αυτών, αλλά και των προγόνων τους. Μιλάμε, αυτή η οικογένεια είναι πολυπληθής, πολλά εκατομμύρια μέλη. Και τεράστιο παρελθόν. Δεν μπορεί να λοιδορείται τόσο εύκολα, τόσο αβίαστα αυτή η τόσο σπουδαία οικογένεια, γιατί τα 2 τελευταία βλαστάρια της γίναν ζάκια. Χαραμοφάηδες, κακομαθημένα κωλόπαιδα, δεν λέω, αλλά οι μνήμες των νεκρών πατεράδων και μανάδων, κρίμα δεν είναι να απαξιώνονται τόσο εύκολα?

Ρε, λες να είμαι κρυφοεθνικίστρια και να μην το ξέρω?

Έθνος. Τι είναι το έθνος αλήθεια? Είναι κάτι υπαρκτό? Ή είναι ιδεολόγημα τελικά? Σαφώς και είναι ιδεολόγημα. Σαφώς και είναι ένα ανθρώπινο εύρημα. Όπως και η οικογένεια. Η αγέλη δεν είναι εύρημα. Παρόλα αυτά είναι συνθήκη. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη αυτή την συνθήκη. Ο άνθρωπος είναι αγελαίο ζώο. Θέλει να ανήκει. Έχει ανάγκη την ομάδα. Και επιπροσθέτως έχει ανάγκη η δική του ομάδα να είναι η καλύτερη. Αυτό λέγεται ανταγωνισμός. Η μάχη των ειδών. Όλα τα φυσικά στοιχεία είναι ανταγωνιστικά, επεκτατικά, εγωιστικά. Η ίδια η ύπαρξη είναι εγωιστική. Όλα τα είδη ψάχνουν να βρουν τα αντικαθρεφτίσματα τους, τα όμοια, θέλουν να επιβάλουν την δική τους ύπαρξη πολύ απλά γιατί αυτή βιώνουν, συνεπώς αυτήν θεωρούν ενδεδειγμένη, αυταπόδεικτη, μοιραία, καλύτερη. Είναι ο παρασιτικός μύκητας εθνικιστής? Σαφώς και είναι. Θέλει να επεκτείνει το δικό του, κατ’αυτόν ανώτερο σπισιστικα βασίλειο του εις βάρος των βακτηριδίων, ιών και μικροβίων.

Ανύπαρκτε Θεέ μου, ακούγομαι σαν τον Βορίδη! Όλοι οι εθνικιστές τέτοια άθλια επιχειρήματα χρησιμοποιούν για να αποποιηθούν του εθνικιστικού τους φορτίου και να δικαιολογήσουν την εθνικιστική τους ανάγκη. Βέβαια, όλοι αυτοί είναι δεξιοί νεοφιλελεύθεροι που υπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Οι περισσότεροι εξ’ αυτών δε ειναι και βασιλικοί!!!!

Η Λιάνα άραγε είναι εθνικίστρια? Ω, ναι! Είναι και κομμουνίστρια? Ναι σκέτο. Ακούγεται ή μάλλον διαβάζεται κάπως παράξενα το δίπτυχο εθνικισμός-κομμουνισμός, αλλά δεν υπάρχει καμιά αντίφαση στην συνύπαρξη τους στην ουσία. Ας μην ξεχνάμε ότι υπήρξε και ο ναζισμός ή αλλιώς εθνικοσοσιαλισμός. Το ότι ο Χίτλερ ήταν τρελός είναι μια άλλη ιστορία. Είχαμε και εμείς κάποτε μιαν επηρμένη ψυχοπαθή που ήθελε να σώσει τον κόσμο(κι όχι τον πλανήτη, γιατί απλά αγνοούσε την ύπαρξη του), χαρίζοντας του τα φώτα του πολιτισμου, την Μεγάλη Αλεξάνδρα. Τώρα αν ήταν σκοπιανή για Ελληνίδα, θα σας γελάσω. Τότε, δεν υπήρχαν τα έθνη, τουλάχιστον όχι όπως τα αντιλαμβανόμαστε και τα γνωρίζουμε σήμερα. Ο όρος «έθνος» χρησιμοποιήθηκε από τον Ηρόδοτο για να περιγράψει μια ομάδα ανθρώπων με κοινή καταγωγή, κοινή γλώσσα, κοινά ήθη και έθιμα. Ουσιαστικά η ετικέτα «Έλληνας» ήταν ένας κωδικός για να περιγράψει μια οικογένεια που ολοένα και μεγάλωνε και επεκτεινόταν. Όπως αντιστοίχως το «Αιγύπτιος» είναι μια κωδική ονομασία για να περιγράψει μια άλλη οικογενειακή ομάδα. Δεν μπορώ να γνωρίζω τι είδους δογματισμό βάσταζαν οι εκάστοτε ομάδες και κουλτούρες, ούτε πως προσδιορίζονταν, βάσει ποιων κριτηρίων και ποιων δομών. Ξέρω όμως σίγουρα, ότι δεν προσδιορίζονταν τόσο τοπικιστικά, όπως προσδιορίζουμε σήμερα την έννοια του έθνους. Σήμερα τα έθνη έχουν σύνορα και θεσπισμένη υπηκοότητα. Οι βορειο-αμερικανοί νιώθουν και έχουν θεσπισμένο νομικά το κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι ένα έθνος. Ένα νέο έθνος. Έχουν κοινή καταγωγή όλοι οι Αμερικανοί υπήκοοι? Σαφώς και όχι. Είναι η Τζένιφερ Άνιστον το ίδιο αμερικάνα με την Χαλε Μπέρυ? Ναι. Η Τζένιφερ Άνιστον είναι αμερικάνα. Γιατί στον τρόπο προσδιορισμό του αμερικανικού έθνους, αμερικάνος είναι ο οποιοσδήποτε, οποιασδήποτε καταγωγής γεννήθηκε και μεγάλωσε στις Η.Π.Α. Η Άνιστον μεγάλωσε σαν αμερικανάκι.Όπως και η Χάλε Μπέρυ. Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς στις Η.Π.Α. Δεν θα μπορούσε το «όμαιμον» να αποτελεί κριτήριο. Οι Η.Π.Α. ήταν και είναι μια τεράστια παγκόσμια αποικία όλων των άλλων εθνών του πλανήτη γη. Για άλλους πλανήτες επιφυλάσσομαι.

Πως από τον πρώτο ορισμό του Ηροδότου, φτάσαμε σε αυτόν τον ορισμό λοιπόν?
Ε, αυτό που ξέρουμε ως έθνος είναι γέννημα του 20 ου αιώνα. Οι ρίζες της αντίληψης του έθνους ως ανάγκης για την δημιουργία ταυτοτήτων προσδιορισμού και ένταξης σε μια ομοιογενή πληθυσμιακή ομάδα εντοπίζονται από τον 14ο αιώνα και πέρα, κυρίως όμως από τα μέσα του 19ου αιώνα. Την τελική του μορφή ο εθνικισμός την έλαβε μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Έθνη με σύνορα, υπηκοότητες, ιθαγένειες, άδειες παραμονής και εργασίας, ταυτότητες, διαβατήρια, ΝΑΤΟ, συνθήκη της Βαρσοβίας, σχέδιο Μάρσαλ, τείχος του Βερολίνου, ψυχρός πόλεμος, κατασκοπεία, τρομοκρατία. Μέτρα για να μην προκύψει πάλι ένας παγκόσμιος πόλεμος. Όχι ότι οι άνθρωποι έπαψαν να μετακινούνται εντός του πλανήτη. Αλλά πια μετακινούνται με την εθνική τους ταυτότητα και την διεκδικούν, τόσο που αν μαζευτούν πολλοί πχ μύκητες στην χώρα των βακτηριδίων, διεκδικούν την ανακήρυξη τους σε μειονότητα και έχουν και απαιτήσεις.

Τα ίδια δηλαδή ακριβώς γίνονται όπως γίνονταν πάντα, απλά τώρα έχουμε φτιάξει διεθνές και ευρωπαϊκό δίκαιο και έχουμε υπογράψει συνθήκες και σύμφωνα για τις δομές και τους τρόπους. Κι ενώ έχουμε κάνει τα αδύνατα δυνατά να θεωρηθεί ο εθνικισμός ένα κακό δογματικό σχήμα, με τις πράξεις μας το ενισχύουμε. Αλλά, μήπως είναι ανθρώπινη φύση το να ανήκεις? Και το έθνος είναι μια μόνο από τις κατηγορίες στις οποίες μπορείς να ανήκεις, χωρίς καμιά ουσιαστική, ιδεολογική ή πρακτική συμμετοχή. Γεννήθηκα στην Ελλάδα, από Έλληνες γονείς και είμαι Ελληνίδα. Από παιδί μου έρχεται τόσο φυσική αυτή η επίγνωση, όσο και το ότι είμαι γυναίκα. Προσωπικά δεν ένιωσα ποτέ ούτε περηφάνεια, ούτε ντροπή για την εθνοτική καταγωγή μου. Δεν ένιωσα ποτέ ανώτερη βιολογικά, γενετικά σε σύγκριση με αλλοεθνείς. Ενδεχομένως πολιτιστικά, πνευματικά, επιστημονικά. Όσο όμως νιώθω ανώτερη από τον Έλληνα πασόκο γιδοβοσκό που παριστάνει τον παράγοντα και βαπτίζει τα μπουζούκια κέντρα πολιτισμού. Ελιτισμός. Ω, ναι. Πάσχω από αυτό το τρομερό πράγμα. Βλέπετε εγώ για κάποιον μυστήριο λογο- εικάζω ότι φταίει η οικογένεια της μητρός, που τούμπανο μου τα έκαναν και μου τα κάνουν ακόμα με το 4 γενιές επιστημόνων- επέλεξα να ανήκω σε έναν άλλο –ισμο από τον εθνικισμό. Κάπου πρέπει να ανήκω κι εγώ. Είναι και μια από τις βασικές ανάγκες του ανθρώπου, σύμφωνα με τους ψυχολόγους. Άλλοι επιλέγουν να ανήκουν σε άλλα ιδεολογικά δογματικά σχήματα. Η Λιανα πχ προτιμά το κομμουνιστρια από το Ελληνίδα, όχι ότι αποποιείται του δεύτερου. Για τους κομμουνιστές, ο κομμουνισμός, σε όποια γωνιά του πλανήτη κι αν υπάρχει, από όποιον κι αν υποστηρίζεται, είναι σημείο αναφοράς και αδελφοσύνης. Οι κομμουνιστές νιώθουν ανώτεροι, εκλεκτοί, εξυπνότεροι. Αυτοί κρατούν την λύση στα χέρια τους και θα σώσουν ή θα εξοντώσουν όλους τους άλλους. Το ίδιο ακριβώς αισθάνονται και οι πιστοί ορθόδοξοι χριστιανοί. Γνωρίζεις ένα Σέρβο και κατευθείαν νιώθετε μακρινά ξαδελφάκια. Χριστιανοί ορθόδοξοι, ακόμα κι αν κανένας από τους δυο δεν είναι πιστός, σίγουρα όμως σας συνδέουν πολλά κοινά ήθη και έθιμα, παρεμφερείς οι κουλτούρες σας. Άμα είσαι οπαδός του αναρχισμού κι ακούσεις ότι έρχονται τα αδέλφια από την Ιταλία, σαν να έρχεται η οικογένεια από μακριά να σε στηρίξει ένα πράγμα, να ανοίξεις τα μάτια στα στραβάδια που ζουν στην ίδιο κομμάτι γης με εσένα, γιατί σαν αναρχικός δεν πιστεύεις στα έθνη, πιστεύεις όμως στην επανάσταση, που εσύ και οι όμοιοι σου θα πραγματώσετε.

Εθνικισμός, χριστιανισμός, κομμουνισμος, αναρχισμός. Δογματισμός. Προσδιορισμός. Όλοι οι άνθρωποι θέλουν ασυνείδητα κάπου να ανήκουν, σε κάποια ομάδα, την οποία θέλουν να θεωρούν ανώτερη. Όλοι οι άνθρωποι αυτοπροσδιορίζονται βάσει των δυνατοτήτων προσδιορισμού που γνωρίζουν ότι υπάρχουν. Και όλοι οι άνθρωποι μάχονται για την επικράτηση των δικών τους δογμάτων.

Όχι δεν γίναμε ξαφνικά όλοι οι Έλληνες εθνικιστικά γουρούνια, ούτε ναζιστές. Απλά έχει έρθει μια στιγμή στον χρόνο και στον χώρο, οπού η εθνική ταυτότητα, ένα μαζικότατο στοιχείο προσδιορισμού που έχουμε μάθει από μωρά, λοιδορείται, απειλείται, και ενστικτωδώς αντιδρούμε γιατί θέλουμε να προστατέψουμε την αγέλη στην οποία ανήκουμε. Το αν θα αφήσουμε την πλαστή μας ταυτότητα να μας οδηγήσει στα άκρα του δογματισμού της, το αν θα αξιολογήσουμε αυτά που αισθανόμαστε, αν θα τα αναλύσουμε και αν θα επαναπροσδιορίσουμε τον τρόπο που αυτοπροσδιοριζόμαστε είναι προσωπική υπόθεση. Κάποτε οι ελληνισμός και ορθοδοξία ήταν ταυτόσημα. Σήμερα δεν είναι Αύριο μπορεί να προκύψει ένα νέο σχήμα –ισμου για να γαντζωθούμε. Μάλλον δεν θα είναι ο ευρωπαϊσμός. Η ιστορία θα δείξει.

Σκέψεις που ήθελα να μοιραστώ μαζί σας σε μια χρονοβόρα προσπάθεια συνεχών απομυθοποιήσεων.

http://www.tanea.gr/vivliodromio/?aid=4495048 Προς σκέψη επίσης.

Χαράτσι ΔΕΗ=ποινικοποίηση της επιλογής επένδυσης

2011-11-02T19:41:00.000+02:00

Οσον αφορά το χαράτσι της ΔΕΗ...

1) Φορολογείται μια δομημένη επιφάνεια, που ηλεκτροδοτείται, κι όχι η ακίνητη περιούσια. Η μη ηλεκτροδοτούμενη δομημένη επιφάνεια, δεν θα φορολογηθεί, ασχέτως της αξίας της. Θα φορολογηθεί δηλαδή το τσιμεντόσπιτο στα Καμίνια του μεροκαματιάρη με 2 παιδιά, ενώ η κλειστή βίλλα αξίας δις ευρω στην Κηφισιά, θα εξαιρεθεί της φρρολόγησης.

2) Η δομημένη επιφάνεια, δεν φορολογείται βάσει της αντικειμενικής της αξίας, ούτε καν της εμπορικής της, αλλά βάσει της τιμής ζώνης. Για παράδειγμα το ακίνητο στο οποίο διαμένω, επιφάνειας 78τμ, 1ου ορόφου, με πρόσοψη σε πλατεία, του 1972, θα πληρώσει ακριβώς τον ίδιο φόρο με το υπόγειο 78τμ, με τυφλή πρόσοψη και έξοδο στον ακάλυτπο, του 1955, όπως και το διαμπερές νεόδμητο ρετιρέ, το οποίο θα πληρώσει με 25% επιβάρυνση. Το ακίνητο μου, θα φορολογηθεί σαν να αξίζει 117.000 ευρω(1500 ευρω τιμη ζώνης), ενω ζήτημα είναι αν θα πουληθεί 90 χιλιάρικα(πιθανή τρέχουσα εμπορική αξία), το υπόγειο θα φορολογηθεί με την ίδια αξία, ενω ζήτημα είναι αν πωλείται 50.000 και το νεόδμητο ρετιρε θα φορολογηθεί σαν να κοστίζει (117.000 * 1,25) 146 χιλιάρικα, την στιγμή που η εμπορική αξία του ξεπερνά τα 200 χιλιάρικα. Το ότι οι αξίες αυτές είναι μάλλον ακαδημαικές, καθώς οι αγοραπωλησίες ακινήτων είναι ανέκδοτο ΄πλέον, είναι μια άλλη συζήτηση.

3) Δεν φορολογείται η ακίνητη περιουσία, αφού τα οικόπεδα δεν θα φορολογηθούν. Αν κάποιος δηλαδή έχει 5 στρέμματα στην Εκάλη ή την Γλυφάδα, δεν θα πληρώσει δεκάρα τσακιστή.

4) Ουσιαστικά ποινικοποιείται η επιλογή επένδυσης σε δομημένη επιφάνεια που ηλεκτροδοτείται. Αρα το μάρμαρο θα το πληρώσουν όσοι έχουν σπίτι και όσοι επέλεξαν αντί να τα κάνουν καταθέσεις και επενδυτικά προγράμματα τα λεφτά τους, να τα επενδύσουν σε ακίνητα, τα οποία νοικιάζουν. Οι πρώτοι θα φορολογηθούν, την στιγμή που εκατονάδες επιχειρηματίες που διαμένουν σε ξενοδοχεία και νοικιασμένες βίλλες, βλέπε Μ. Ψωμιάδης, διεφεύγουν και της δικαιοσύνης και της φορολόγησης. Οι τελευταίοι, δεν θα φορολογηθούν, όπως οι καταθέτες, στο κέρδος τους, αλλα στο κεφάλαιο τους. Δεν φορολογείται το προερχόμενο από ενοίκια εισόδημα, αλλά η ίδια η περιουσία τους. Οι καταθέτες εξαιρούνται από φορολόγηση της περιουσίας τους. Φορολογούνται στους τόκους.

Ειναι απαραδεκτο να φορολογειται η πρωτη κατοικια.
Επισης ειναι απαραδεκτο να φορογειται η περιουσια, η οποια εχει φορολογηθει κατα την απόκτηση της. Να επαναφερουν το χαρτοσημα στα μισθωματα. Να βάλουν φορο 10% στα νοίκια αν είναι. Φόρο στην απόδοση. Οχι στην πηγή. Αλλιως, να φορολογησουν ολες τις πιθανες εκφρασεις περιουσιας. Καταθεσεις, μετοχες, αγροτεμαχια, κοπαδια, επιχειρησεις, οικοπεδα, το οτιδηποτα μπορει να συνιστα περιουσια.... ακομα και τα βυζια.

Κι ύστερα ήρθε η κρίση.

2011-10-02T23:08:00.000+03:00

Είμαι 36 χρόνων. Γυναίκα. Καλλιτέχνης. Κάτοχος 3 ακινήτων. Δεν τα έφαγα από κάποιον. Πούλησα ένα οικόπεδο που λειτουργούσε ως προικώο μου. Δεν παντρεύτηκα και λίγο πριν κλείσω τα 30 έπεισα την μητέρα μου να πουλήσουμε το οικόπεδο για να αγοράσω 2 παλιά δυαράκια να έχω ένα συμπληρωματικό εισόδημα. Το οικόπεδο αυτό το είχε αγοράσει ο παππούς μου την δεκαετία του ’50. Έπειτα το κληρονόμησε η γιαγιά μου και η μάνα μου και όταν πέθανε η γιαγιά μου, η μητέρα μου κληρονόμησε και το δικό της ποσοστό. Δηλαδή το ίδιο και απαράλλαχτο κομμάτι γης φορολογήθηκε 3 φορές, μια κατά την αγορά του και δύο ως κληρονομιά. Με την πώληση του, ξαναφορολογήθηκε. Η αγοράστρια πλήρωσε κανονικότατα τον φόρο και σε ολόκληρο το τίμημα, καθώς η αγορά έγινε με τραπεζικό δάνειο. Θέλαμε κι εμείς να δηλωθεί το ποσό, για να καλύπτεται το πόθεν έσχες για την αγορά των κατοικιών στην οποία προβήκαμε.

Δυο χρόνια αργότερα, κι ενώ εργαζόμουν και είχα ένα ικανοποιητικό εισόδημα, ειδικά ως 28χρονη, πήρα και την προικοδότηση μου από το Τ.Υ.Π.Ε.Τ.(ταμείο εθν.τράπεζας), πήρα ένα στεγαστικό δάνειο για να φτιάξω κι ένα δικό μου κεραμίδι, να συνδράμω κι εγώ ως οικονομική κι αποδοτική οντότητα στην δημιουργία της προσωπικής μου περιουσίας. Ήθελα την ανεξαρτησία μου. Μπορεί να είχα κάτι λιγότερο από έναν βασικό μισθό από την εκμίσθωση των δύο ακινήτων, που μου είχε παραχωρήσει ουσιαστικά η μήτηρ, έπαιρνα αλλά τόσα από την εργασία μου, είχα ήδη ένα δάνειο για την αγορά του golf, οικονομικά ήμουν πάνω από super, αλλά ζούσα με την μαμά μου. Fucking lame! Όχι Θα έπαιρνα το δικό μου σπίτι. Με έπαιρνε να δίνω ουσιαστικά τα δυο νοίκια για να έχω το δικό μου σπίτι. Κι έτσι κι έκανα Αγόρασα ένα ολοκαίνουργιο δυάρι, με αποθήκη κιόλας, 6 ολόκληρα τετραγωνικά παρακαλώ, στο υπό ανάπτυξη Γκάζι. Ζήλεψε η μητέρα, πήρε κι αυτή ένα αντίστοιχο δάνειο και αγόρασε το έτερο δυάρι στον όροφο. Καλή επένδυση. Ολοκαίνουργια πολυκατοικία, βραχυπρόθεσμα τα 2 δάνεια, 15ετίας, καλά τα ποσοστά, ευκαιρία μεγάλη, γιατί το γκάζι θα γίνει το νέο κολωνάκι ή έστω κάτι σαν Σόχο.

Τα μαθηματικά μας βγαίνουν με άνεση. Θα πάρει και η μαμά την σύνταξη της σε 6-7 χρόνια, γιατί είναι αποτυχημένη δικηγόρος εδώ που τα λέμε, οπότε μάλλον στο συν θα βγαίνει ο προϋπολογισμός άμα τη συνταξιοδότηση, όταν θα είμαι τριανταπεντάρα, με το εφάπαξ, κάτι θα έχουμε μαζέψει και μόνες μας στην άκρη, μπορεί να ξεχρεώσουμε και τα δάνεια. Μπορεί και να έχω παντρευτεί, μπορεί να έχω και καλύτερη δουλειά , ίσως να έχουν αυξηθεί και τα εισοδήματα από την εκμίσθωση ακινήτων. Όλα καλά παιδιά!
3 χρόνια κράτησε το όνειρο της ανεξαρτησίας Γιατί, κάναμε το λάθος να θέλουμε κι ένα εξοχικό. Προκάτ. Μην φανταστείτε κάτι μεγάλο. 62 τετραγωνικά. Ναι. Παρασυρθήκαμε Κάτι το «έλα μωρέ, τι είναι 30.000 ευρώ παραπάνω δάνειο; 250 ευρώ το μήνα.» Εντάξει, 120-130 ευρώ το μήνα απιβάρυσνη στην καθεμιά. Δεν είναι τραγικά αυτά τα ποσά. Η οικονομία καλπάζει Η ανάπτυξη που πραγματώνεται γύρω μας είναι μαγευτική. Φτιάχνονται δρόμοι, malls, επεκτάσεις ενός καταπληκτικού μετρό-πρότυπο, οικοδομές παντού, franchising ελληνικών και ξένων εταιρειών, αύξηση του τουρισμού, τα πακέτα της Ε.Ε για την γυναικεία, νεανική,επιχειρηματικότητα δεν θα σταματήσουν ποτέ. Θα ακολουθήσουν και τα πακέτα για την οικολογική, την πράσινη, την μπλε, την ροζ...
Η μονοκατοικία κοστίζει παιδιά. Δεν είναι διαμέρισμα. Πήραμε κι άλλα 30.000 ευρώ δάνειο. Τα πήραμε με άνεση. Μας τα έδωσαν με άνεση.Επέκταση του χρόνου αποπληρωμής στα 40 χρόνια. Δεν πειράζει που θα είμαι χούφταλο, όταν θα τα ξεχρεώσω. Υψηλό εκκαθαριστικό, Ε9, καλή δουλειά, καλές δανειολήπτριες Τρία ολοκαίνουργια ακίνητα... Η πολυπόθητη ανεξαρτησία είναι γεγονός. Η καθεμιά σπίτι της και ένα εξοχικό κανονικό. Με κήπο και δέντρα και σκυλιά, η θάλασσα στα 5 βήματα. Κοστοβόρο, αλλά σε 3 χρόνια η μαμά θα πάρει και την σύνταξη της. Τα νοίκια έχουν αυξηθεί κιόλας, τα επιτόκια είναι χαμηλά, με την επέκταση του χρόνου θα πληρώνουμε όσο και πριν περίπου, εντάξει, δεν γαμιέται!

Έχω ξεχρεώσει και το golf. Το οποίο προηγουμένως έχω τρακάρει. Εννιά χιλιάρικα ζημιά. Δίκες, φασαρίες, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Το golf έχω ακόμα πάντως Άσχετο αν δεν μπορώ να το συντηρήσω πλέον, αλλά αυτή είναι μάλλον και η ιστορία.

2006-2007. Είμαι συν στο πορτοφόλι μου . Ψυχανεμίζομαι ότι ο οργασμός θα τελειώσει κάποια στιγμή. Παρα-είναι παρα-τεταμένος. Είμαι και 31. Μήπως να κυνηγήσω τα όνειρα μου? Μήπως να φύγω εξωτερικό να κάνω εκείνο το πολυπόθητο master? Μήπως είναι η ώρα να φτιάξω την δική μου δουλειά? Μήπως να αλλάξω κατεύθυνση? Πολλαπλά λάθη, μια κατάθλιψη γερή, με ψυχίατρο και φάρμακα και κόκκινη συνταγή, κάμποσες γκαντεμιές, άνεργη και ψυχολογικά ράκος. Προσωπικοί οι λόγοι. Αλλά δεν μπορώ να εργαστώ με τις συνεχείς κρίσεις πανικού και αυτά τα Xanax με κάνουν ζόμπι. Θα κυνηγήσω τα όνειρα μου. Χέστηκα για την κοινωνία. Χέστηκα για τις ηλίθιες και κενές συμβάσεις σας. Πιάστηκα σε μια φενάκη. Τούβλα, χρήματα, μετοχές, καριέρα, επαγγελματική κάρτα, πιστωτική κάρτα, κι άλλη πιστωτική κάρτα, συνεχώς αυξανόμενο όριο συναλλαγών, εξυπηρετούνται κανονικά όλα μου τα χρέη... κι εγώ? Εγώ που είμαι? Διεκδίκηση της διαφορετικότητας λοιπόν Αυτός είναι ο στόχος ενός ανθρώπου Ενός ανθρώπου που έχει λυμένα όλα του τα ζητήματα διαβίωσης και κοινωνικής αποδοχής Είναι η πυραμίδα του Maslow αληθής λοιπόν Ηγγικεν η ώρα της αυτοπραγμάτωσης.

Νοικιάζω το σπίτι μου στο Γκάζι. Έτσι κι αλλιώς η μαμά έχει μετακομίσει στο εξοχικό σχεδόν μόνιμα. Για ποιο λόγο να έχουμε 2 σπίτια στην Αθήνα ανοιχτά? Χτυπάω και καλό νοίκι από το γκάζι. Μια χαρούλα είμαι. Ίσως να πρέπει να κόψω κάποιες μαλακίες. Έχω ανοιχτεί και πολύ με τις κάρτες. Εντάξει τώρα, θα τα βγάλω πέρα όμως. Είμαι και καλύτερα σιγά-σιγά, οι θεραπείες αυτές είναι αποτελεσματικές τελικά, έκατσαν και κάποιες εκθέσεις, έκανα και μερικά bazaars. Ζωγραφίζω. Ζωγραφίζω κυρίως ρούχα. Φτιάχνω και τσάντες. Με έγραψε και το αθηνόραμα. Και για την ομαδική έκθεση στο ash in art μας έγραψε και η ελευθεροτυπία. Βγήκα και τον Καραμέρο και τον Χαριτάτο και στα Ισθμια με εκτιμούν όλοι τώρα. Εκανα και τα κοστούμια για μια θεατρική παράσταση. Γράφω κι ένα παραμύθι και όσοι το έχουν διαβάσει είναι ενθουσιασμένοι. Οι φίλοι μου είναι σύρματα τεντωμένα. Μουσικοί, φωτογράφοι, μοντέρ, ζωγράφοι, ηθοποιοί, χειροτέχνες, dj’s. Επιτέλους διαβάζω Νίτσε και Ελύτη και Ρόμπινς και μαθαίνω για τον Fichte, τον Leibniz, ανακαλύπτω τον Bach και την Sarah Vaughan. Καθυστερημένη εφηβεία? Αυτοπραγμάτωση? Παλιμπαιδισμός? Ποιος νοιάζεται? Περνάω καλά. Με λιγότερα. Χωρίς μαρκέ ρούχα. Χωρίς επαγγελματική κάρτα. Χωρίς να πηγαίνω στο Privilege. Το μαστίγιο το έβαλα στο μπλέντερ και το έκανα κομμάτια. Πολτό. Ανακαλύπτω την θάλασσα. Κολυμπά ω. Υπάρχει κάτι πιο απελευθερωτικό από το κολύμπι? Δεν στοιχίζει κιόλας.

Ελα μου ντε που στοιχίζει. Στοιχίζει γαμώ το κέρατο μου. Πως στο διάτανο να πληρώσω τις βενζίνες και τα διόδια εκεί που έχουν πάει? Ήταν που ήθελα να σπουδάσω και σκηνοθεσία πανάθεμα με και να πάρω και μια slr, να πάρω και ένα καινούργιο laptop να αντέχει λίγο, να κάνω ένα στοιχειώδες μοντάζ στο premiere. Με έφαγαν και τα ταξίδια στο Βερολίνο, ήθελα και Μόναχο, και διακοπές στην Πάρο και στην Επίδαυρο και στο Αγκίστρι, άσχετο αν ήταν ελεύθερο κάμπινγκ, και ήθελα να πάρω και εκείνα τα ρούχα από την Μαρίνα που τα είχε 60 και 70% έκπτωση. Και τα ντιλίβερι; Που τα πας τα ντιλίβερι; Και κρασάκι μοσχοφίλερο σπίτι και γαριδούλες και ζυμαρικά γκουρμέ και καλή κροκέτα για το παιδί μου και παιχνιδάκια και... Τρόικα. Δεν γίνονται όλα μαζί. Αλλά, εγώ το ήξερα; Περίμενα τέτοια κατρακύλα τόσο γρήγορα; Έλεγα, στην χειρότερη θα πουλήσω ένα ακίνητο να ξεχρεώσω αν όχι όλο, έστω μέρος του δανείου. Ή μήπως περίμενα χαράτσια ύψους 2 και 3 χιλιάδων ευρώ; Η μήπως ήξερα πριν 3 χρόνια ότι το εισόδημα μου από τα ακίνητα θα περικοπεί κατά 25%, ενώ τα έξοδα θα αυξάνονταν κατά 40%; Μπορεί και 50%. Η μήπως περίμενα η καλλιτεχνική μου καριέρα, τουλάχιστον οικονομικά, να είναι τόσο βραχύβια; Το να βρω δουλειά σε μια σοβαρή επιχείρηση στα 36, χωρίς καλό βιογραφικό και με την πραγματική ανεργία στο 25% είναι ανέκδοτο. Ούτε γκαρσόνα δεν βρίσκω. Μετρώ κλειστά μαγαζιά. Βλέπω τον κόσμο που παραμιλάει. Δεν είμαι μόνη. Το αντιλαμβάνομαι Αλλά μακάρι να ήμουν μόνη, να ήταν δικό μου το πρόβλημα. Δεν έχω αφήσει ουσιαστικά τίποτα στην άκρη Νόμιζα ότι ήμουν εξασφαλισμένη με την οικογενειακή μου κατάσταση και περιουσία Νόμιζα οτι μια αστική οικογένεια, με ακίνητη περιουσία και συνταξιούχο δικηγόρο για μητέρα, θα ήταν πάντα ασφαλής.

Μεγαλύτερη απάτη από το κυνήγι της ασφάλειας δεν υπάρχει. Τίποτα δεν είναι στάσιμο σε αυτή την ζωή. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Κανείς μας δεν φταίει που παρασύρθηκε από το ρεύμα της εποχής. Πήραμε δάνεια και φάγαμε τα έτοιμα και μεγαλοπιαστήκαμε και κάναμε σπίτια και εξοχικά και πήραμε αυτοκίνητα και πήγαμε στο Παρίσι και τις Μαλδίβες κι αποκτήσαμε ιδιωτικά ασφαλιστήρια συμβόλαια υγείας και ζωής. Γίναμε Ευρωπαίοι, γαμώ την πουτάνα μου. Δεν κάναμε και κάποιο έγκλημα. Καταναλώνουμε για να συντηρούμε την μονεταριστική οικονομία στην οποία ζούμε. Καταναλώνουμε γιατί το χρήμα είναι προς κατανάλωση. Για να γυρίζει από οικονομική οντότητα σε οικονομική οντότητα. Για να έχει ο κόσμος δουλειά, για να έχουμε εμείς δουλειά, για να έχουμε όμορφα, άχρηστα πράγματα. Για να έχουμε ίντερνετ και υπολογιστή και εκείνον τον ωραίο πίνακα που είδαμε σε μια εναλλακτική έκθεση στο Γκάζι. Να το πάλι το γκάζι! Ποιος μας προειδοποίησε οτι το φυσικό αέριο θα έφτανε στην τιμή που είναι τώρα; Ποιος μας σφύριξε ότι τα κοινόχρηστα θα τριπλασιάζονταν τόσο γρήγορα; Τι φταίω εγώ που οι επικεφαλής της παγκόσμιας οικονομίας είναι τόσο άχρηστοι; Που κατάφεραν να κάνουν το ίδιο το χρήμα αντικείμενο συναλλαγής; Που κατάφεραν οι μισθοί και τα εισοδήματα των ανθρώπων να μην επαρκούν για την κάλυψη βασικών αναγκών, με αποτέλεσμα το μέσο με το οποίο συντηρείται η μονεταριστική οικονομία να είναι σε ανεπάρκεια; Που κλείνουν οι επιχειρήσεις και απολύεται ο κόσμος και τα δάνεια δεν εξυπηρετούνται και τα σπίτια κατάσχονται και η αγοραπωλησία ακινήτων έχει πέσει στο ναδίρ και η οικοδομή, μεγάλο κομμάτι της οικονομίας μας, είναι σε απόλυτη αδράνεια; Πως βρε μαλάκες θα πάρετε χρήματα, όταν εγώ, η πρώην ασφαλής μεσοαστη, δεν μπορώ να καλύψω το υπερμεγεθες πλέον δάνειο μου; Πως θα τα βγάλω πέρα με 11 χιλιαρικα, όταν τα 4 από αυτά είναι δάνειο και μου ζητάς φέτος να σου δώσω και φόρο περίπου 1,500 ευρώ για τα ακίνητα που έχω; Και μου θες και ΕΤΑΚ και ΦΑΠ και σήμα αυτοκινήτου και έχεις πάει τα τσιγάρα μου στα 3,70 και τη ΔΕΗ μου, μου ήρθε ο εκκαθαριστικός το καλοκαίρι 140 ευρώ ρε μαλάκα, που πέρυσι ο αντίστοιχος ήταν 90. Και βαράνε και κανόνι οι νοικάρηδες. Και με βάζεις να πληρώνω και έξοδα ιδιοκτητών ρε μαλάκα, να φτιάξουμε τα ασανσερ και πρέπει να αλλάξω και τα κουφώματα στο σπίτι. Θα παγώσω ρε μαλάκα τον χειμώνα χωρίς θέρμανση. Ασε που φοβάμαι ρε μαλάκα με τις παλιατζούρες μην μπουκάρει κανάς κλέφτης. Γιατί κατάφερες ρε μαλάκα να νιώθω γραφική που θυμάμαι να κοιμόμαστε με τις μπαλκονόπορτες τέντα στον πρώτο όροφο. Μαλάκα. Ε, μαλάκα. Τι φταίω εγώ που φάγατε δις; Που προσλαμβάνατε τον καθε άσχετο, γιατί ήταν τριτοξάδελφος της αγρότισσας που πηδήξατε στον Κάτω Τραχανά; Γιατί να σας πληρώνω; Δεν ανήκω στο κράτος σας. Δεν με πληρώνετε. Δεν ανήκω στο σύστημα υγείας σας. Δεν ανήκω στο σύστημα παιδείας σας. Δεν μου προσφέρετε τίποτα. Αλλα ουτε και σε κανεναν ετσι κι αλλιως. Να σας πληρώσω γιατί; Για την ανικανότητα σας; Οχι μάγκες μου. Δεν θα με κανετε να νιωθω ενοχες που δεν αποταμιευσα για να πληρωσω την μαλακια σας. Δεν θα με κάνετε να νιώσω τύψεις που έχω μια χούφτα μικρά ακίνητα, τα οποία εχουν αποδώσει χιλιάδες ευρώ φόρων στο κωλοκράτος σας. Σας εχω πληρωσει αρκετά νομίζω.

Δεν θα σας πληρωσω για να κόβετε συντάξεις και παροχές υγείας και για να μην δίνετε βιβλία στους μαθητές. Δεν θα σας πληρώσω για να δίνετε 10ευρω την συνεδρία της λογοθεραπείας ή για να επιβάλετε 25%συνδρομή στις παρακλινικές εξετάσεις. Δεν θα σας πληρώσω για να αγοράζετε δακρυγόνα και να προσλαμβανετε συμβουλους απολυσεων. Δεν είμαι κινηματογραφικος χρακτηρας της ταινιας “Up in the air” (http://www.imdb.com/title/tt1193138/).

Πώς να γλυτώσετε το ξύλο από το ΜΠΑΤΣΟΚ(δεν ξέρω για άλλες κυβερνήσεις)

2011-06-30T09:47:00.000+03:00

Αν είστε άντρας

1. Ξυρίστε το κεφάλι σας για να μοιάζετε περισσότερο με χρυσαυγίτη. Συνήθως τα ΜΑΤάκια δείχνουν μια συμπάθεια προς αυτή την ομάδα. Επίσης δεν θα μπορούν να σας συλλάβουν γραπώνοντας την αλογοουρά σας.
2. Πάρτε βάρος. Όσο πιο μπατάλικο σώμα έχετε, τόσο περισσότερο ταυτίζονται μαζί σας τα ΜΑΤάκια.
3. Κάντε τατουάζ στο αριστερό σας μπράτσο. Ει δυνατόν με την ελληνική σημαία, την σβάστικα, το σήμα του ΛΑΟΣ.
4. Τυλίξτε το κεφάλι σας με γάζες. Πιθανότατα να θεωρήσουν ότι σας έχουν σπάσει ήδη στο ξύλο και να σας αφήσουν ήσυχο.
5. Κρατείστε ένα ντέξιον ασημί χρώματος στο χέρι. Είναι σίγουρο ότι θα φυγαδευτείτε από την βουλή.
6. Δηλώστε υπάλληλος της ΕΘΕΛ.
Προς Θεού, μην δηλώσετε γιατρός, φαρμακοποιός, δικηγόρος ή καθηγητής πανεπιστημίου. Είστε a priori ένοχος ως μέλος του ΣΥΡΙΖΑ.

Αν είστε γυναίκα

ΜΗΝ ΚΑΤΕΒΕΙΤΕ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ. Τι δουλειά έχεις μωρή στη διαδήλωση???? Άντε κάνε κανά παστίτσιο, αλλιώς πας γυρεύοντας.

2011-05-24T20:20:00.000+03:00

Μόνο ξένοι.

2011-04-18T10:24:00.001+03:00

Γεμάτη ξένους η ύπαρξη.
Ξένους γνωστούς,
Γνώριμους,
Οικείους.

Ανακλάσεις της πρόσφατης ηλικίας.
Της πιο πρόσφατης,
Της παιδικής,
Της αμνημόνευτης.

Όχι γιατί τάχα ήταν καλή.
Όχι δα.

Είναι απλά που αγκυλώνεται ο νους στα πρώτα.
Στα πρώτα και στα τελευταία.
Σαν να μην υπάρχουν διαζώματα
Στην λεωφόρο της ζωής.
Μόνο ξένοι.

Λήδα Καφετζή
Απρίλης 2011

Γιωργακης: Ο εμπνευστής του Νεξτ Τοπ Οικονόμικ Μόντελ.

2011-01-25T17:07:00.007+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=AG0zL1ZIw08

Τα όσα λέει ο καθηγητής Γουλφ στο παραπάνω βίντεο δεν είναι προπαγάνδα κάποιων βλαμμένων που αναπολούν την αναβίωση της ΕΣΣΔ, αλλά βασικές αρχές της οικονομίας και συμπεράσματα της κοινής λογικής.

Αυτό που εγώ με το φτωχό μου μυαλό δεν μπορώ να καταλάβω είναι το εξής. Για ποιο λόγο όλοι σχεδόν οι πολιτικοί, και δη αυτοί που εποφθαλμιούν τον πρωθυπουργικό θώκο πάνε στις Αμερικές να σπουδάσουν οικονομικά, αφού δεν προτίθενται να εφαρμόσουν ή να λάβουν υπόψη ούτε καν τις στοιχειώδεις αρχές της οικονομικής επιστήμης;

Η οριακή ροπή προς αποταμίευση (marginal propensity to save ) που αναφέρει ο καθηγητής στο βίντεο δεν είναι μια θεωρητική ρομαντική μπούρδα, αλλά οικονομικό θεώρημα που στηρίζεται στην αλάθητη μαθηματική λογική.

Η υπερσυγκέντρωση πλούτου δεν οδηγεί σε αύξηση της κατανάλωσης, άρα σε ανάπτυξη, αύξηση της παραγωγής και μείωση της ανεργίας. Κι αυτή δεν είναι η προσωπική μου πεποίθηση ούτε η άποψη ενός αμερικανού καθηγητή οικονομικών. Αυτή είναι η μία και μόνη αλήθεια, μια μαθηματική αλήθεια. Όπως μαθηματική είναι αλήθεια στην στατική μελέτη ενός κτηρίου.

Αλήθεια, ο πολιτικός μηχανικός που… «πειράζει» το μαθηματικό μοντέλο στην κατασκευή ενός κτηρίου κατά το δοκούν γιατί να έχει και ποινική ευθύνη για αυτήν του την πράξη, όταν ο πρωθυπουργός, ο υπουργός οικονομικών ή ο χ επιστήμονας της οικονομίας που «πειράζει» τα μαθηματικά μοντέλα του οικοδομήματος της οικονομίας μιας χώρας μένει στο απυρόβλητο; Γιατί να μην διώκεται ο κακός οικονομολόγος για εγκληματική αμέλεια όπως διώκεται ένας γυναικολόγος;

Και αν στην τελική η οικονομία δεν είναι επιστήμη, γιατί στο διάολο να την σπουδάζουμε και να μοιράζουμε πτυχία, μεταπτυχιακά και διδακτορικά; Γιατί να πηγαίνει ο Γιωργάκης και ο Κωστάκης στις Αμερικές να ακούνε τον κάθε κύριο Γουλφ ή τον κάθε κύριο Φόξυ να λέει ρομαντικές μπούρδες πληρώνοντας χιλιάδες δολάρια;

Αναπάντητα τα ερωτήματα, μα καθόλου ρητορικά!

Ίσως... ο Γιωργάκης, αν κρίνουμε κι από τον τρόπο που άλλαξε την αλυσίδα στο ποδήλατο του, να πιστεύει ότι θα μείνει στην ιστορία ως ο εμπνευστής του Νεξτ Τοπ Οικονόμικ Μόντελ!

Η τέχνη, τα μήλα και ο Πάνος Μουζουράκης.

2010-12-31T20:55:00.003+02:00

Είδα χτες τον Πάνο Μουζουράκη στην εκπομπή του Κωστόπουλου…

Ε, λοιπόν, αυτό το παιδί μου αρέσει γιατί απολαμβάνει αυτό που του συμβαίνει. Είναι ένας υπερκινητικός, χαρισματικός, πολύπλευρος, εγωκεντρικός τύπος που γουστάρει τρελά την επιτυχία. Κοκορεύεται σαν μικρό παιδί και θέλει να μοιραστεί με ολόκληρο τον κόσμο την χαρά του.

Τι πιο όμορφο?

Γιατί δηλαδή πρέπει ένας ενήλικος καλλιτέχνης να είναι σοβαρός και να ματώνει για την τέχνη? Ποιος κομπλεξικός τελικά μαλάκας διέδωσε την ράδιο αρβύλα φήμη ότι η τέχνη θέλει θυσίες και κόπο και πολύ δουλειά? Και άραγε ο ίδιος κομπλεξικός μαλάκας ήταν που είπε ότι ο γνήσιος καλλιτέχνης είναι σεμνός?

Γιατί να είναι ο καλλιτέχνης σεμνός? Πότε ήταν οι καλλιτέχνες σεμνοί? Οι καλλιτέχνες, ειδικά αυτοί που έμειναν στην ιστορία υπήρξαν πάντοτε ψυχοβγάλτες. Υπερόπτες, αγενείς, γαμήκουλες, παραβατικοί, έκαναν χρήση ουσιών, παρέβαιναν κώδικες συμπεριφοράς και νόμους, κι όμως ήταν πάντα αξιαγάπητοι. Γιατί αυτό που προσέφεραν, δεν μπορούσε να το προσφέρει ο οποιοσδήποτε…. Όσο σκληρά κι αν δούλευε.

Η τέχνη είναι ένα παιχνίδι, που αυτοί που το παίζουν, γουστάρουν απλά το παιχνίδι. Όπως όταν ήμασταν μικρά που παίζαμε μήλα στην πλατεία της γειτονιάς, και όταν τελείωνε το ματς, πηγαίναμε για ρεπετισιόν και μετά ξανά και ξανά, δεν πα να πόναγαν τα χέρια μας και τα πόδια μας να είχαν βγάλει φουσκάλες, εμείς εκεί. Και σαν ερχόταν η ώρα να γυρίσουμε σπίτι να φάμε και να κοιμηθούμε μας έπιανε ο μαύρος ντουβρουτζάς! Αυτό είναι η τέχνη, ένα παιχνίδι μήλα, στο οποίο κάποιοι είναι καλύτεροι και κάποιοι χειρότεροι. Και μπορεί με την προπόνηση και την επανάληψη να γίνεσαι καλύτερος παίχτης, αλλά άμα δεν το έχεις…. Με άλλα λόγια, και η Φωτεινή Δάρρα είναι τραγουδίστρια και μάλιστα καλή… αλλά δεν είναι πρωταγωνίστρια, πολύ απλά γιατί ανήκει στην κατηγορία εκείνων που προσπαθούν υπερβολικά πολύ να καταρρίψουν το παγκόσμιο ρεκόρ της Τζόυνερ Γκρίφιθ παίζοντας ένα παιχνίδι μήλα στην πλατεία της γειτονιάς.

Ε, ο Μουζουράκης είναι το ακριβώς αντίθετο. Παίζει μήλα και είναι και πρωταθλητής στο παιχνίδι. Και η μαλακία είναι ότι ούτε κουράστηκε με εξαντλητικές προπονήσεις επιπέδου ολυμπιακών αγώνων, ούτε χρειάστηκε να κάνει φωτοαποτρίχωση, χώρια που πηδάει και την σουπερ γκόμενα!!!!

Ααααα…. Έχει και φωνή και είναι και αξιαγάπητος!

Αυτά ως τελευταίες σκέψεις λίγο πριν εξοριστεί μια για πάντα το 2010 στο μπαούλο της λήθης....
Καλή Χρονιά με πολλά παιχνίδια μήλα το 2011!!!!!

Όλα τελικά είναι θρησκεία. Ακόμα και η επανάσταση.

2010-10-15T16:17:00.002+03:00

Είναι πραγματικά φοβερή η βλακεία του μέσου αυτοαποκαλούμενου έλληνα αριστερό-αναρχοαυτόνομου. Μεσήλικες που έκαναν τις ανεπάρκειες τους φιλοσοφία και τις νευρώσεις τους ιδεολογία. Γι’ αυτό και δεν έχουμε ούτε μέλλον, ούτε παρόν. Άντρες και γυναίκες 40 και 45 χρόνων που δηλώνουν στο φατσοβιβλίο ότι θα λάβουν μέρος σε σχολικές καταλήψεις, επαγγελματίες διαδηλωτές, άεργοι στο σύνολο τους, άτεκνοι, ακοινώνητοι, που όπου γάμος και φασαρία πρώτοι να δώσουν το παρόν! Όπου γίνεται διαμαρτυρία κατά του κράτους, εκεί όλοι τους. Γιατί οποιοσδήποτε αγώνας κατά του κράτους και υπέρ της δημοκρατίας είναι καλός. Και ποιος νοήμων άνθρωπος διαφωνεί με αυτήν την τοποθέτηση? Ποιος νοήμων άνθρωπος επιθυμεί ένα κράτος καταστολής, διαφθοράς και λιτότητας? Ποιος νοήμων άνθρωπος δικαιώνει μια φασιστική κοινωνία? Κι επιμένω στο «νοήμων»! Μην μου αντιπαραθέσετε ονόματα άλλων ηλιθίων όπως Πλέυρης, Γεωργιάδης, Βουλγαράκης, Δένδιας, Χρυσοχοιδης. Η βλακεία ουδεμία σχέση έχει με ιδεολογικό ή πολιτικό προσδιορισμό. Η βλακεία είναι υπεράνω τέτοιων διαχωρισμών.

«ΠΑΛΙ ΒΛΕΠΩ ΠΟΛΛΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ-ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ ΓΙΑ ΠΑΙΔΟΦΙΛΟΥΣ. ΑΡΑΓΕ ΕΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ ΑΘΩΟΣ, ΘΑ ΑΝΤΕΞΟΥΝ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΤΥΨΕΙΣ Ή ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΙΑ;;; ΚΑΝΕΝΑ ΟΝΟΜΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ!!! ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ!!!» γράφει «φίλος» στο Status του στο FB, αναφερόμενος στην δημοσιοποίηση των ονομάτων των κατηγορούμενων για εμπλοκή σε κύκλωμα παιδικής πορνογραφίας. Έχει δίκιο. Ναι, έχει δίκιο. Στις δημοκρατίες, η δικαιοσύνη είναι η αρμόδια αρχή για την καταδίκη ή την αθώωση του οποιουδήποτε πολίτη, κι όχι τα διαδικτυακά τεφτέρια. Στις δημοκρατίες υπάρχει το τεκμήριο αθωότητας, το οποίο μόνο μια καταδικαστική απόφαση δικαστηρίου μπορεί να άρει. Ο δημόσιος διασυρμός δεν αρμόζει σε ευνομούμενα κράτη, δεν συνάδει με το υψηλό ιδεολογικό επίπεδο των δημοκρατικών κοινωνιών. Οι πρακτικές που εφαρμόζουμε με την αυθαίρετη δημοσιοποίηση των ονομάτων των κατηγορούμενων για παιδοφιλία είναι μάλλον φασιστικές και σίγουρα βαθύτατα αντιδημοκρατικές.

Καλά όμως, δουλευόμαστε μεταξύ μας? Ποιο ευνομούμενο κράτος και πιο υψηλό επίπεδο δημοκρατίας? Αυτό που έχουμε ειδικά στην Ελλάδα, όπου η ελληνική δημοκρατία είναι πλέον το πιο σύντομο ανέκδοτο? Μια δημοκρατία που πλήττεται κατ’ εξακολούθηση με δολοφονίες νεαρών από εντεταλμένα όργανα του κράτους, με μυστηριώδεις εξαφανίσεις λαθρομεταναστών, με δικαστές και εισαγγελείς εμπλεκόμενους σε συνδικάτα του εγκλήματος, με μαστροπούς μπάτσους, πολιτικούς που ξεπουλάνε το λαό σε ξένα αφεντικά, λες και παίζουν μονόπολη με πιόνια τις ζωές μας? Ποια δημοκρατία ακριβώς επικαλούμαστε? Ποια δικαιοσύνη? Αυτήν που συστηματικά καταγγέλλουμε? Αυτήν που δεν εμπιστευόμαστε? Και στην τελική, για ποιο τεκμήριο αθωότητας ακριβώς μιλάμε? Για το τεκμήριο με το οποίο παίζουμε κρυφτό και κυνηγητό κάθε μέρα? Το τεκμήριο αθωότητας τι γίνεται όταν μας κόβουν μια κλήση για παράνομο παρκάρισμα? Κρίνει ο δημοτικός αστυνόμος ότι είσαι ένοχος για παράνομο παρκάρισμα και σου κόβει μια κλήση, με συνοπτικές διαδικασίες. Μετά κρίνει ο έφορος της τάδε ΔΟΥ ότι υπάρχει παράβαση στα βιβλία εσόδων-εξόδων γιατί έκανες μια τόση δα μικρή μουτζουρίτσα και σου χρεώνει ένα πρόστιμο 10.000€. Και πας στα δικαστήρια που δεν εμπιστεύεσαι διόλου να βρεις το δίκιο σου μετά από 5-6 χρόνια, όπου εντωμεταξύ το τεκμήριο της δικής σου αθωότητας έχει κρυφτεί και εσύ καλείσαι να το ανακαλύψεις, μιας και δεν είσαι φορολογικά ενήμερος, ούτε μπορείς να αγοράσεις ή να πουλήσεις το οτιδήποτε μέχρι να κρίνει το δικαστήριο την ενοχή σου ή μη.

Με αυτό το σκεπτικό σαφώς και είναι άδικη η δημοσιοποίηση των ονομάτων των κατηγορούμενων, των όποιων κατηγορουμένων.
Τότε όμως ήταν άδικη και η κοινωνική καταδίκη του Κορκονέα εδώ και 2 χρόνια. Κακώς μάθαμε το όνομα του, πριν καταδικαστεί στα δικαστήρια που δεν εμπιστευόμαστε. Όπως κακώς είχαμε καταδικάσει τον Μελίστα για την δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά, αφού αθωώθηκε τελικά. Κακώς μάθαμε το ονοματεπώνυμο, το οποίο μου διαφεύγει αυτή την στιγμή, του γεωργιανού δολοφόνου του Νίκου Σεργιανόπουλου, πριν την καταδίκη του. Κακώς επίσης μάθαμε το όνομα του Ευφραίμ για το σκάνδαλο Βατοπεδίου, μιας και δεν έχει καταδικαστεί σε κανένα δικαστήριο. Κάκιστα δε καταδικάζουμε τον ισραηλινό στρατό ή τον αμερικάνικο για εγκλήματα πολέμου, αφού δεν υπάρχει καμιά τέτοια καταδικαστική απόφαση από κανένα ελληνικό, ευρωπαϊκό ή διεθνές δικαστήριο.

Αν σέβεσαι και επικαλείσαι το τεκμήριο αθωότητας και θεωρείς ότι αρμόδια για την καταδίκη ή αθώωση του όποιου κατηγορούμενου είναι τα δικαστήρια, τότε αυτόματα είσαι υποστηρικτής της δημοκρατίας, άρα και του κράτους. Αν λοιπόν είσαι υπέρμαχος αυτού του μηχανισμού, τότε θα πρέπει να τον υπερασπίζεσαι σε όλες τις περιπτώσεις ανεξαιρέτως. Δεν μπορούμε να ζητάμε και να εφαρμόζουμε την δημοκρατία και τις αρχές της κατά το δοκούν ή κατά το προσωπικό μας συμφέρον.

Η σέβεσαι και αποδέχεσαι ένα σύστημα ή όχι. Δεν μπορείς να επικαλείσαι τις αρχές της δημοκρατίας και να λες ότι είσαι αναρχικός. Είναι σχήμα οξύμωρο(και πριν πέσετε να με φάτε, υποπίπτω κι εγώ σε αυτό το σοβαρότατο παράπτωμα). Δεν μπορείς να μιλάς για «αθωότητα» και «καταδικαστικές αποφάσεις», όταν δεν σέβεσαι έτσι κι αλλιώς το σύστημα της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης. Και δεν μπορεί να αποτελεί ύστατο επιχείρημα της μεγαλειώδους βλακείας σου ότι τον Κορκονέα και τον Μελίστα τους είδαν 100 άνθρωποι να δολοφονούν, εξ’ ου και η άρση του τεκμηρίου αθωότητας από την κοινωνία, ενώ τους κατηγορούμενους για παιδοφιλία δεν τους είδε κανείς να πράττουν τις εγκληματικές πράξεις για τις οποίες κατηγορούνται, παρά μόνο οι κακοί μπάτσοι, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς «είναι δολοφόνοι ως μηχανή εκτελεστική της εξουσίας» για να υπερασπιστείς την κατά την άποψη σου απαράδεκτη δημοσιοποίηση των ονομάτων αυτών των υπανθρώπων. Ούτε είναι δυνατόν να σταθεί ως επιχείρημα η αντιπαράθεση του απαράδεκτου συστήματος παιδείας και το καταπιεστικό κοινωνικό γίγνεσθαι που βιάζει καθημερινά τις παιδικές ψυχές με τον βιασμό ενός 8μηνου βρέφους ή την παρακολούθηση βίντεο με βιασμούς 8μηνων βρεφών με σκοπό την σεξουαλική αυτοϊκανοποίηση. Αυτή η επιχειρηματολογία, μιας και όλοι αυτοί που αρέσκονται σε αυτήν πλάθουν σενάρια συνομωσίας για κατασκευές ενόχων φίλων αγωνιστών, με το ίδιο συνομωσιολογικό σκεπτικό μοιάζει με επικαλυμμένη παιδοφιλία.

Αλλά μάλλον πρόκειται απλά για μεγαλειώδη βλακεία φανατισμένων πιστών.
Όλα τελικά είναι θρησκεία! Ακόμα και ο αναρχισμός. Ακόμα και η επανάσταση.

Τσόκλης υπέρ του βιασμού!!!Μήπως μιλάει από προσωπική πείρα?

2010-08-29T14:19:00.002+03:00

http://stoxasmos-politikh.blogspot.com/2010/08/video_27.html

«Δεν καταλαβαίνω γιατί ο βιαστής είναι πιο κακός από την κοπέλα που προκαλεί. Τη βία τη ζητά η ίδια. Θέλει να τη βιάσουν. Γιατί να κλείνουν στη φυλακή τον βιαστή κι όχι την κοπέλα; Αφού η...
φύση τον σπρώχνει να "επιτεθεί". Δεν είναι ωραίο πράγμα η επίθεση;».
Κώστας Τσόκλης

Να τους χαιρόμαστε τους εκπροσώπους του πνεύματος και της τέχνης. Μας αξίζουν!

Για το Cayenne σου, δεν θα πάθω εγώ λαρυγγίτιδα.

2010-06-18T15:56:00.002+03:00

Τα παιδιά του λαού, τα παιδιά των εργατοπατέρων, που έγιναν υπάλληλοι γραφείου , περιέφεραν σαν παγώνια (στο τσακ δεν τις έκαναν καρφίτσα για το πέτο σου σακακιού τους)την τελευταία δεκαετία ή και εικοσαετία τις επαγγελματικές τους κάρτες με τα φαντεζί λογότυπα μεγάλων εταιρειών και τους εξωτικούς τίτλους του account manager, sales representative, maintenance supervisor, HR assistant. Δεν ήταν πλέον το ίδιο με τον υποδεέστερο sheep shepherd ή agricultural development manager πατέρα τους ή την ανεπάγγελτη νοικοκυρά και με τραγικό μανικιούρ μάνα τους.

Αυτά τα παιδιά του λαού δεν τρώνε φασολάδα, ούτε ραδίκια και βλίτα, ούτε πίνουν ρετσίνα και τσίπουρο. Αυτά τα παιδιά με το υψηλότατο κριτήριο γευσιγνωσίας εδώ και πολλά χρόνια, μπορεί και τα μισά τους συντάξιμα, τρώνε καρότα. Αν και τον τελευταίο χρόνο και δη το τελευταίο εξάμηνο υπάρχει μια μαζική και σαφής στροφή προς τα αγγούρια.

Αυτά τα παιδιά του λαού, τα σκληρά εργαζόμενα για το αδίστακτο κεφάλαιο, δεν νοιάζονται για την δωρεάν παιδεία, γιατί τα δικά τους παιδιά θα πάνε σε ιδιωτικό σχολείο-τι με τα αλβανά και τα πακιστανά στις ασφυκτικές δημόσιες αίθουσες διδασκαλίας χωρίς air-condition θα πάνε? Αυτά τα παιδιά του λαού, δεν ενδιαφέρονται για τα χρόνια ρεπορτάζ του Αυτιά ή της μάνας τους για την κατάντια του ΙΚΑ, αφού έχουν ακριβοπληρωμένα ιδιωτικά ασφαλιστήρια υγείας. Αυτά τα παιδιά δεν χολοσκάνε διόλου για το δικαστικό σύστημα που νοσεί και γιατί άλλωστε? Θα πάρουν ένα εορτοδάνειο, ένα διακοποδάνειο, δέκα πιστωτικές και θα πληρώσουν έναν καλό δικηγόρο για να τους ξεμπλέξει, αν και ούτε καν αυτό θα τους συμβεί…. Όλο και κάποιον μπάρμπα μπάτσο ή νυχτοφύλακα σε κάποιο υπουργείο ή σε κάποιο πολιτικό γραφείο θα έχουν να τους ξεμπλέξει. Αυτά τα παιδιά του λαού είναι πολύ χαρούμενα με το ύψιστο επίπεδο πολιτισμού της χώρας. Ο Παρθενώνας μια χαρά κρατεί για να κοκορεύονται στους αλλοδαπούς- οι ίδιοι δεν έχουν πατήσει φυσικά το πόδι τους μετά την σχολική εκδρομή της 3ης δημοτικού- και το Γκαζοχώρι είναι πλέον ένα θαυμάσιο μπουζουκοχώρι.

Και ξαφνικά αυτά τα παιδιά του λαού, που δεν διαμαρτυρήθηκαν ποτέ τους για τίποτα, που πετάνε τα αναμμένα αποτσίγαρα τους από το παράθυρο του αυτοκινήτου τους στα μούτρα του διερχόμενου παπάκια-αποκλείεται να είναι έλληνας εξάλλου, που κάνουν ανακύκλωση γιατί είναι τρέντυ , ανακαλύπτουν ότι ούτε καρότο υπάρχει πια στην σαλάτα, ούτε αγγούρι…. για μπαλσάμικο δε ούτε λόγος. Πάνε και οι πλάσμα τηλεοράσεις, πάνε και τα home cinema, και η αλλαγή αυτοκινήτου ανά 5ετία, και τα σχέδια για ταξίδια στις Μπαχάμες και τις Μαλδίβες, δεν θα αγοράσουν και την HD κάμερα που ήθελαν, θα αναγκαστούν να μειώσουν και την ιδιωτική ασφάλεια και πωπω τι συμφορά!!!!! Το παιδί τους θα γεννηθεί στον Έλενα και θα πάει-το υπογλώσσιο αγάπη μου-στο δημόσιο σχολείο της γειτονιάς.

Κι έρχονται τώρα όλα αυτά τα παιδιά του λαού να μας πασάρουν και να μας πλασάρουν την περσόνα του αγωνιζόμενου, του επαναστάτη, του καταπιεσμένου εργάτη και μας πουλάνε μαθήματα κοινωνικής συνείδησης και ευθύνης και ενίστανται και φωνασκούν…. Γιατί τους κόβεται το όνειρο στο cayenne….

Ε, εγώ, γι΄αυτά τα παιδιά του λαού δεν θα περπατήσω ούτε μισό χιλιοστό σε καμιά πορεία, δεν θα εκστομίσω ούτε ένα σύμφωνο σε καμιά διαμαρτυρία. Αυτά τα παιδιά του λαού, που τώρα το θυμήθηκαν ότι είναι παιδιά του λαού και τώρα θυμήθηκαν ότι πωλητές πόρτα πόρτα είναι, γιατί αυτό σημαίνει sales representative, μόλις ξαναγεμίσει το προσωπικό τους πορτοφόλι θα πάψουν να είναι παιδιά του λαού, θα ξαναγίνουν με περισσή χαρά οι εθελοντές καταπιεσμένοι για να δικαιολογούν την ύπαρξη του καταπιεστή, αδιαφορώντας πλήρως για τον λαό από τον οποίο προέρχονται και στον οποίο ανήκουν, αρκεί να μπορούν να δείχνουν μεθαύριο στα εγγόνια τους το footage από τις οικογενειακές διακοπές του 2014 στο Dubai.

Κι όλο αυτό το κείμενο το έγραψα, γιατί βαρέθηκα να ακούω διάφορα δήθεν κνόδαλα να κατηγορούν ατομάκια αστικής καταγωγής σαν και τα μούτρα μου για ελιτισμό και δήθεν επαναστατικότητα. Ε, κάτι ατομάκια σαν κι εμένα δεν δέχτηκαν ποτέ τους να δουλέψουν για κάποιον πανέξυπνο τυπά που πουλάει business titles με αντάλλαγμα ψυχές και ζωές. Κάτι ατομάκια σαν κι εμένα προτίμησαν να φτωχύνουν και να χάσουν την μεγαλοαστική τους ταυτότητα και να έχουν μια πεθαμένη τηλεόραση του 1992 και τρακαρισμένο αυτοκίνητο και σάπιο κούφωμα, όχι γιατί το σάπιο κούφωμα σε κάνει επαναστάτη, αλλά γιατί η αντικατάσταση του σάπιου κουφώματος σημαίνει ότι δέχεσαι να συνάψεις συμβόλαιο με τον διάολο. Δέχεσαι να γίνεις δούλος. Και για να υπάρχει αφέντης, κάμποσες χιλιάδες μαλάκες του λαού παίζουν το ρόλο του δούλου και διεκδικούν τα δικαιώματα τους μέσα πάντα από το ρόλο του δούλου, που θαυμάζει σαν άλλες πριγκίπισσες Νταιάνες άφωνες αηδούς με πολλά εκατομμύρια ευρώ. Κάτι ατομάκια σαν κι εμένα φωνάζουν και διεκδικούν ισονομία, παιδεία, υγεία, πολιτισμό πολλά χρόνια τώρα. Αν, αυτό λέγεται ελιτισμός, ναι, αγάπη μου είμαι ελιτίστρια και αφόρητα σνομπ. Για το cayenne σου, δεν θα πάθω λαρυγγίτιδα μισητέ μαλάκα νεοέλληνα.

Διαίρει και βασίλευε ειπε ο γάιδαρος στον πετεινό, που ήταν κεφάλας.

2010-05-06T13:40:00.002+03:00

Εγώ προσωπικά χτες σοκαρίστηκα διπλά.
Πρώτον από τον τραγικό θάνατο, τον αναίτιο και αδικαιολόγητο θάνατο 3 ανυποψίαστων συμπολιτών μου και δεύτερον από τις αναλύσεις που διάβασα πρώτον στο FB και άκουσα στην τηλεόραση.

Λυπήθηκα, γιατί αυτό που συνέβη χτες δεν ήταν κατά την άποψη μου η συνέπεια μιας γενικευμένης επανάστασης, λυπάμαι γιατί δεν μπορώ να χαρακτηρίσω την φασιστική και μονόπλευρη αφαίρεση ζωής σαν παράπλευρες απώλειες ενός κοινωνικού πολέμου ενάντια στην εξουσία. Διάβασα και άκουσα πολλά, πάρα πολλά.

Οι κλασικοί συντηρητικοί, φιλοΛαοικοί και οι νέοι φίλοι τους οι κυβερνώντες σοσιαλιστές(θα τρίζουν τα κόκαλα του Μαρξ και του Ενγκελς), έσπευσαν να καταδικάσουν τους αντιεξουσιαστές, τους αναρχικούς και τα παλιοκουμμούνια. Αναμενόμενη αντίδραση. Άδικη όμως. Πως μπορείς να κατηγορείς κάποιον αντιεξουσιαστή, όταν η χθεσινή ενέργεια στράφηκε ενάντια στον εξουσιαζόμενο και όχι στον εξουσιαστή? Πως μπορείς να κατηγορείς την αριστερά, που πατροπαράδοτα μάχεται για τα δικαιώματα των εργαζομένων για αυτή την πραγματικά φρικώδη ενέργεια?

Αυτά τα δίποδα που έριξαν χτες την μολότοφ δεν είναι ούτε αντιεξουσιαστές, ούτε αριστεροί, ούτε ιδεολόγοι. Προβοκάτορες? Πιθανόν. Χουλιγκάνια των γηπέδων? Εξίσου πιθανόν. Δολοφόνοι και φασίστες όμως σίγουρα. Υπέρμαχοι του χάους και όχι της αναρχίας. Γιατί, αν λες ότι κηρύσσεις πόλεμο στην εξουσία, δεν πας να κάψεις 3 εξουσιαζόμενους, αλλά τους εξουσιαστές τους. Και για να μιλάμε για παρά-πλευρες και όχι μονό-πλευρες απώλειες, πρέπει να έχεις πολλαπλάσιο αριθμό θυμάτων από την άλλη πλευρά. Δεν είδα χτες να πεθαίνουν μια ντουζίνα πολιτικών, επιχειρηματιών, εφοπλιστών. Μην μιλάμε λοιπόν για πόλεμο. Όποιος γουστάρει πόλεμο, να έχει και τα αρχίδια να τον κάνει και όχι να ξεσπάει τις νευρώσεις του στον συμπολίτη του. Αλλιώς, να πάει στον ψυχίατρο.

Φρίττω με τις αναρτήσεις και την στάση που παίρνουν διάφοροι “φίλοι” στο FB. «Καλά να πάθουν οι απεργοσπάστες.», «Να λυπηθώ που πέθαναν κατά λάθος 3 μαυραγορίτες στην κατοχή?», «Προδότες της πατρίδας, αφού δούλευαν.» Εκεί, αρχίζει το σοκ. Γιατί από τους Καρατζαφερικους περιμένω τον φανατισμό, περιμένω να καπηλευτούν τον γεγονός και να κανιβαλίσουν, αλλά από ανθρώπους που δηλώνουν αριστεροί, αναρχικοί και σκεπτόμενοι δεν το περίμενα να διατυπώνουν με τόσο μένος τέτοια πράγματα. Και μιλούν πολλοί με τόση ευκολία για αυτοκριτική και για το πόσο φταίνε αυτοί οι απεργοσπάστες για την διάσπαση του κοινωνικού κινήματος και για την καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων, που οι παππούδες μας με αίμα κέρδισαν.

Όλοι εσείς που σπεύδετε, χωρίς να σκεφτείτε ποτέ τον άλλον, παρόλο που αυτό ισχυρίζεστε, έχετε πάει ποτέ σας να δουλέψετε σε κάποιον Βγενόπουλο? Έχετε έρθει σε επαφή με τον απόλυτα διεφθαρμένο συνδικαλισμό? Ξέρετε πως είναι να είσαι δούλος? Έχετε καταλάβει ποιοι διαδηλώνουν & απεργούν τόσα χρόνια? Οι κομματικοσυντήρητοι, οι μονιμάδες δημόσιοι υπάλληλοι, οι άνεργοι, οι φοιτητές και οι συνταξιούχοι... όσοι δηλαδή δεν κινδυνεύουν με απόλυση. Οι υπόλοιποι, ναι, αυτοκτονική στάση έχουν, αλλά αναρωτηθείτε.... πότε το παραπάνω γκρουπ των κατ’ εξακολούθηση απεργών κατέβηκε στους δρόμους για να στηρίξει τους αγώνες των ιδιωτικών υπαλλήλων ή των ελεύθερων επαγγελματιών? Πόσο πουλημένο συνδικαλισμό έχουμε? Δεν είναι εχθρός οι συνάνθρωποι μας, που κι εμείς με την δική μας σιωπή, αφήσαμε στο έλεος των συμφερόντων. Γιατί όλοι εμείς που κατεβαίνουμε στους δρόμους τόσα χρόνια, κατεβαίνουμε για να διαφυλάξουμε τα δικά μας συμφέροντα. Ο καθένας από την δική του θέση και άποψη. Πότε κατέβηκε έστω κι ένας δημόσιος υπάλληλος να απεργήσει για το απαράδεκτο ΙΚΑ? Για τους εξευτελιστικούς κατώτερους μισθούς του ιδιωτικού τομέα? Για την καταπάτηση του 8ώρου? Ποτέ. Ποτέ. Ποτέ. Γιατί να νοιαστεί ο δημόσιος υπάλληλος για την κατάντια του ΙΚΑ ή του ΤΕΒΕ? Μόνο όταν απειλήθηκε με την συνένωση των ταμείων φώναξε, κι αυτό όχι για τα δικαιώματα και τις παροχές του συμπολίτη του, αλλά για να διαφυλάξει των κώλο του. Πότε έγιναν μαζικές εκδηλώσεις από τα συνδικαλιστικά όργανα για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους και τους ελεύθερους επαγγελματίες? Ποτέ. Ποτέ. Ποτέ.

Γιατί τώρα λοιπόν η πλειοψηφία των εργαζομένων, που δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι είναι άξαφνα εχθροί, προδότες, άξιοι εκτέλεσης? Γιατί δουλεύουν για το κεφάλαιο? Μήπως τότε ο δημόσιος υπάλληλος που δουλεύει για το κομματικό κράτος είναι χειρότερος? Α, να σκοτώσουμε και την μάνα μου, που είναι δικηγόρος, απλά και μόνο επειδή είναι δικηγόρος, και τον περιπτερά της γειτονιάς μου γιατί πουλάει καπιταλιστικά προϊόντα και δεν απεργούσε χτες, και εμένα, να με στήσετε στον τοίχο, γιατί την πρωτομαγιά έκανα γύρισμα και δεν απέργησα ενάντια στον εαυτό μου.
Μπορούμε να σοβαρευτούμε λίγο? Δούλεψα στην Εγνατία και είδα εκ των έσω τι σημαίνει ιδιωτική επιχείρηση. Είδα την τρομοκρατία. Κι εγώ παραιτήθηκα, αφενός γιατί ποτέ μου δεν ονειρεύτηκα να δουλεύω σε τράπεζα και αφετέρου γιατί είχα διεξόδους. Κι όμως, όταν δούλευα στην τράπεζα, κάποιοι με μισούσαν, γιατί κατά την γνώμη τους είχα κάποτε την πιθανότητα, εάν ήθελα να ανελιχθώ και να βγάλω τρελά φράγκα. Γαϊδούρι που κυνηγά καρότα, δηλαδή. Και με πιθανότητες να ξεφύγω από τα 500, 700 € μία στις χίλιες. Την μάνα μου πάλι, πάντα την μισούσαν τα υπαλληλάκια, γιατί με 5 μέρες δουλειάς έβγαζε όσα εκείνοι σε ένα μήνα. Και ποτέ δεν σκέφτονταν ότι ο ελεύθερος επαγγελματίας δεν έχει 13ο και 14ο μισθό, πως υπάρχουν εποχές που τα έξοδα γραφείου τρέχουν, τα ένσημα τρέχουν και δουλειά δεν υπάρχει. Κανείς δεν σκέφτεται ότι όταν έσπασε το χέρι της, δεν είχε έσοδα για μήνες. Κανείς δεν σκέφτηκε το κεφάλαιο που επένδυσε στις σπουδές της, στο γραφείο της. Και μετά έχουμε το μίσος των ιδιωτικών υπαλλήλων και των επαγγελματιών για τους τυχερούς δημόσιους υπαλλήλους, με την μονιμότητα τους, τα παχυλά επιδόματα τους, τις άδειες από τη σημαία.

Θεωρώ τραγικό άνθρωποι οι οποίοι μέχρι πρότινος κοίταζαν αποκλειστικά και μόνο το συμφέρον τους και που η συναισθησία δεν συγκαταλέγεται στις αρετές τους, να θυμώνουν τόσο που να δικαιολογούν τον θάνατο 3 απεργοσπαστών, όπως τους λένε, ιδιωτικών υπαλλήλων κατηγορώντας τους για ωχαδερφισμό και σταρχιδισμό και να τσιρίζουν περί αυτοκριτικής... των άλλων
.
Πρώτον ζούμε στην χώρα του σταρχιδισμού.
Δεύτερον, αλήθεια, κι αυτό να είναι το έγκλημα που διέπραξαν, η ποινή είναι η εκτέλεση?
Τρίτον… Ποιος έλληνας δεν έχει κάνει τα λάθη του? Πόσοι είναι αυτοί οι έλληνες? 100, 1.000, 1.000.000? Τι θα κάνουμε? Θα τους κάψουμε τους υπόλοιπους? Με τους συνταξιούχους τι θα κάνουμε? Θα τους υπερασπιστούμε ή θα τους ρίξουμε στην πυρά, μιας και είναι η γενιά που ευθύνεται κυρίως για την κοινωνική-πολιτική-οικονομική-πολιτιστική κατάσταση-κατάντια που διαμορφώθηκε στην χώρα? Τα παιδιά? Να τα κάψουμε και αυτά. Παιδιά διεφθαρμένων πολιτών, απολίτιστων βλαχαδερών, που θα γίνουν ίδια με τους γονείς τους….

Η ποινή πρέπει να ανάλογη του αδικήματος, αν υπάρχει αδίκημα. Αν λοιπόν, αυτοί οι άνθρωποι, που πέθαναν τόσος βίαια και αντιδημοκρατικά χτες, έκαναν ένα λάθος, ήταν ότι υπέκυψαν στην τρομοκρατία του αφέντη.

Αυτοί που διαδήλωσαν χτες που ήταν τον περσινό Δεκέμβρη? Δεν έχουν παιδιά αυτοί, δεν θα αποκτήσουν? Δεν έχουν αδέλφια? Έπρεπε δηλαδή να τους σκοτώσουμε ως προδότες του λαού γιατί δεν ξεσηκώθηκαν περσι? 150.000, 200.000, 250.000 κατέβηκαν χτες στον δρόμο. Γιατί δεν κατέβηκαν και τον Δεκέμβρη του 2008? Γιατί δεν είχαν κατεβεί όταν χτυπούσαν τους συνταξιούχους οι κυβερνήσεις Σημίτη? Γιατί, νοιάζονταν για τον διπλανό τους,ε? Η μήπως νοιάζονται τελικά για το τομάρι τους? Γιατί κατέβηκαν χτες, όταν πια, με την εγκληματική σιωπή τους φτάσαμε σε αυτό το σημείο? Δεν έχουν μερίδιο ευθύνης για την σημερινή κατάσταση όλοι αυτοί που τόσα χρόνια δεν κατέβαιναν σε καμία πορεία, αφού έπαιρναν τα επιδόματα, τις επιχορηγήσεις τους και βόλευαν των κώλο τους? Να τους σκοτώσουμε κι αυτούς? Η παίρνουν άφεση, γιατί έστω και καθυστερημένα κατεβαίνουν στον δρόμο για να διεκδικήσουν τα πρώην κεκτημένα τους? Για τα κεκτημένα των άλλων νοιάζονται? Μόλις ικανοποιηθούν τα δικά τους, προσωπικά αιτήματα, στον καναπέ τους θα λουφάξουν. Αλήθεια, για την δίκη Γρηγορόπουλου ενδιαφέρονται? Για την αθωωτική απόφαση για το Σάμινα, για την Ρικομέξ, για το Βατοπέδι, για την Siemens, για τις υποκλοπές, για τους πακιστανούς, για, για, για... κατέβηκαν στους δρόμους? Θα έπρεπε να έχουν εκτελεστεί δεκάδες φορές, εκατοντάδες, χιλιάδες….

Μην μιλάμε σε μια χώρα όπου το 99,99% πάσχει από την ελληνική αρρώστια του ωχαδερφισμού για τον ωχαδερφισμό των άλλων. Μην μιλάμε για αυτοκριτική των άλλων, όταν την δική μας είτε δεν την κάνουμε ποτέ, είτε στήνουμε εσωτερική στημένη δίκη φιάσκο. Επιβεβαιώνουμε την λαϊκή παροιμία. Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα.

Έλεος.
Το μόνο που καταφέρνουμε με τον παραλογισμό και τον φανατισμό είναι να κάνουμε την χάρη στον πραγματικό μας εχθρό, την εξουσια, το κεφάλαιο. Διαίρει και βασίλευε…. Οι πόλεμοι δεν κερδίζονται με τον θυμό, αλλά με στρατηγικη.

Κρίση, σε κρίνω με μαθηματικό τρόπο και σε βρίσκω κοριτσάκι μου φάουλ!

2010-04-28T02:52:00.004+03:00

Όταν ήμουν στο Deree, οι παλιοαμερικάνοι μας έμαθαν τον κανόνα 80/20, ο οποίος λέει ότι το 20% του πληθυσμού παράγει το 80% του πλούτου και τούμπαλιν.

Αν λοιπόν ισχύει αυτός ο κανόνας, που μάλλον έχει αλλάξει σε 90/10, μη σου πω σε 95/5.... η φορολόγηση θα πρέπει να είναι αντίστοιχη για να είναι βιώσιμο ένα κράτος. Γιατί δεν πα να καταφορολογήσεις και να κόψεις μέχρι και το χέσιμο στους 5, 10, 20, αν δεν απευθυνθείς ως κράτος στους 80, 90, 95 που βγάζουν το λαλά, δεν θα δεις το ταμείο σου να κάνει σεφτέ! Κι αμα το ταμείο δεν κάνει σεφτέ, θα στο πάρει το μαγαζάκι η τράπεζα μάγκα μου! Και η πλάκα είναι ότι πίσω από την τράπεζα είναι αυτοί οι 5, 10, 20 που δεν άφησες να πληρώσουν για τα προϊόντα που πήραν από το μαγαζάκι σου, αυτοί που τους τα έδωσες δωρεάν. Αυτοί dude, δεν έχουν μπέσα… και κερασμένοι και αγνώμονες και αδίστακτοι. Κι όταν γίνουν οι new owners, θα σε βάλουν να δουλεύεις στο μαγαζί που κάποτε σου ανήκε και το πολύ να σου πετούν κι ένα κομμάτι ψωμί. Σιγά μη σε βάλουν μέτοχο ρε βλάκα! Ξύπνα μάγκα μου, ξύπνα, πριν να είναι αργά.

Τι εννοώ?
Πάμε με απλά, πιο απλά δεν γίνεται μαθηματικά.
Ας δούμε καταρχήν τα στοιχεία μας, τους αριθμούς μας, ας δούμε τους αριθμούς που αυτοί οι 5, 10, 20 λένε ότι ισχύουν.

Σύμφωνα με το factbook της CIA (https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gr.html) έχουμε:
-περίπου 11 εκατομμύρια πληθυσμό, από τον οποίο
-5εκατομμυρια εργατικό δυναμικό, από το οποίο
-9% για το 2009 και 11% είναι άνεργο (προβλέψεις για το 2010) και
-20% ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. (Δεν θα μου κάνει φυσικά εντύπωση αν σε αυτό το ποσοστό υπάρχουν σκαφάτοι, πισινάτοι και άλλοι πάμπλουτοι που δηλώνουν κάτω από 9.600€, που θεωρείται και το όριο φτώχειας, δηλαδή το 40% του μέσου εισοδήματος.)
- Το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα είναι σύμφωνα με τη CIA 24,000€ ($32.000)
-Το Gini index μας, που μετράει την ψαλίδα των εισοδημάτων και την οικονομική ανισότητα της κοινωνίας μας είναι από τα υψηλότερα της Ε.Ε., δηλαδή έχουμε μια από τις πιο άνισες κοινωνίες, μαζί με την Ελβετία, την Πορτογαλία, το Η.Β. Μόνο κάποιες χώρες από το πρώην ανατολικό μπλοκ μας ξεπερνούν σε κοινωνική ανισότητα.
- Ο προϋπολογισμός εξόδων για το 2009, που όπως πάντα ήταν υποτιμημένος και μικρότερος των πραγματικών αναγκών του κράτους ήταν 109 δις € (145,2 δις$), τη στιγμή που τα έσοδα του κράτους είχαν μετά βίας υπολογιστεί στα 81,6 δις € (108.7 δις$).
- Το Α.Ε.Π. είναι 256 δις € (341 δις $)

Αυτά είναι τα στοιχεία μας λοιπόν. Για να δούμε τώρα τι συμπεράσματα βγαίνουν από αυτά τα στοιχεία.

-Από τη στιγμή που 11% είναι άνεργοι, οι πραγματικά εργαζόμενοι ανέρχονται στα 4,5 εκατομμύρια με μέσο εισόδημα 24.000€. Δηλαδή σύνολο 108 δις €(4,5 εκ * 24.000€)…. Κάτι λιγότερο από τον υποτιμημένο προϋπολογισμό του 2009. Ακόμα δηλαδή κι αν οι μέσοι μισθωτοί, ελεύθεροι επαγγελματίες, μεσαίοι δικηγόροι και γιατροί, ψωρό-έμποροι και μικροεστιάτορες φορολογηθούν στο 100%, το κράτος δεν καλύπτει τον ετήσιο προϋπολογισμό που να χτυπιέται κάτω. Τα 108 δις € είναι το σύνολο όλων των χρημάτων όλων των εργαζομένων.

-Παρόλα αυτά το επίσημο ΑΕΠ μας, χωρίς να υπολογίζεται καθόλου το μαύρο, κατάμαυρο και διαφεύγον χρήμα σε αυτό το ποσό, είναι 2,5 φορές πάνω. Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι από τα 5 εκατομμύρια εργατικού δυναμικού κάποιοι, και φαντάζομαι ότι θα είναι λίγοι, πολύ λίγοι, ίσως το 5%,δηλαδή 250.000 άνθρωποι μάξιμουμ, παράγουν χρήμα ίσον με 148 δις €, δηλαδή παράγουν ένα ποσό της τάξης άνω του μισού εκατομμυρίου ετησίως. Θέλετε να είναι το 10%, δηλαδή 500.000 άνθρωποι που μοιράζονται αυτό το χρήμα και να βγάζουν από 300.000€ ο καθένας? Ας πούμε λοιπόν ότι είναι έτσι.

-Τα έσοδα του κράτους είχαν υπολογιστεί για πέρυσι στα 81,6 δις, ποσό το οποίο είμαι 100% σίγουρη ότι δεν καλύφθηκε κι ούτε πρόκειται να καλυφθεί.

- Ας κάνουμε τώρα μια μικρή υπόθεση. Για να μαζευτούν αυτά τα χρήματα, τα 81,6 δις, θα πρέπει όλοι οι έλληνες εργαζόμενοι να φορολογηθούν με 33%. (ΑΕΠ 256 δις € * 33%= 81,9).

-Αν φορολογηθεί ο μέσος έλληνας των 24.000€ με 33%, του μένουν 16.080€ το χρόνο, δηλαδή μόλις 1.340 € το μήνα. Και βγάλε εσύ μάγκα μου στεγαστικό, ΔΕΗ, κοινόχρηστα, βενζίνες, ασφάλειες, φροντιστήρια παιδιών, γιατρούς, ζημιές στο σπίτι, και 10 μέρες διακοπών στους κάτω Τραχανάδες με οικογενειακό εισόδημα 2,680€ το μήνα, χωρίς να ψοφήσεις από το άγχος!

-Αν όμως φορολογηθούν οι 500.000 που λέγαμε ότι έχουν μέσο εισόδημα 300.000€ το χρόνο, αυτοί που παράγουν τα 148 δις που περισσεύουν από το ΑΕΠ με 33%, τότε θα τους μένουν καθαρά 200.000€, δηλαδή θα την βγάζουν το μήνα με 16,5 χιλιαρικάκια! Μόνο! Φοβάμαι μόνο μην πάθουν αποπληξία τα χρυσά μου στην επόμενη δημοπρασία του οίκου Christie’s, που δεν θα μπορούν να χτυπήσουν εκείνον το πολυπόθητο Cezanne! Αχ, τα χρυσούλια μου, πόσο τα καταλαβαίνω που τρέμουν μην τυχόν και χρειαστεί να πληρώσουν για το φαί, τη στέγη, την υγεία, την παιδεία 10 εκατομμυρίων ανθρώπων, που δουλεύουν για αυτούς!!!!

-Οι πραγματικές ανάγκες του κράτους, χωρίς να κοπούν τα κονδύλια για την παιδεία, τον πολιτισμό, την υγεία, τον τουρισμό, και αντιθέτως για να ενισχυθεί η έρευνα, η επιστήμη, η πράσινη ανάπτυξη, ξεπερνούν κατά πολύ την πρόβλεψη των 109 δις €.

Ας κοιτάξουμε λίγο την περίπτωση του Βελγίου (https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/be.html), που πληθυσμιακά μας πλησιάζει και όπου το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα είναι στα 27,5 χιλιάδες €. Το Βέλγιο με το αντίστοιχο εργατικό δυναμικό, και με ένα δείκτη κοινωνικής ανισότητας πολύ μικρότερο από τον δικό μας έχει ένα ετήσιο προϋπολογισμό εξόδων στα 173,5 δις € (231δις $).

****Σημειωτέον ότι το Βέλγιο με ΑΕΠ μόλις 30 δις μεγαλύτερο από το δικό μας, έχει προϋπολογισμό εσόδων 72,3 δις πάνω από τον δικό μας(154 δις στο σύνολο).

-Αν λοιπόν υποθέσουμε ότι κι εμείς για να είμαστε μια ευνομούμενη και με κοινωνικές παροχές χώρα όπως το Βέλγιο χρειαζόμαστε αν όχι 173 δις, αλλά σίγουρα πολλά περισσότερα από τα 109 δις που λέμε ότι χρειαζόμαστε, πως μπορούμε να τα βρούμε?

Σίγουρα πάντως όχι στίβοντας την ήδη ξεζουμισμένη ομάδα της μεσαίας και χαμηλής τάξης. Σίγουρα όχι μειώνοντας τον ήδη εξευτελιστικό και μη εφαρμόσιμο προϋπολογισμό. Να υπενθυμίσω ότι ο κρατικός προϋπολογισμός εξόδων για το 2009 ήταν 109 δις και ξεπεράστηκε κατά πολύ. Η κυρίαρχη μεσαία τάξη των 24.000€/έτος όλη μαζί παράγει ένα ποσό κατά 1 δις μικρότερο από τον πιο πάνω προϋπολογισμό. Φαντάζομαι ότι ο τρόπος δεν είναι να μειώσεις τα έξοδα, άρα και τις παροχές ενός κράτους 11 εκατομμυρίων κατοίκων κάτω από τα 100 δις, όταν το Βέλγιο με ένα ΑΕΠ πολύ κοντινό στο δικό μας, σπαταλά για τους ισάριθμους κατοίκους του 173 δις. Φαντάζομαι ότι στο Βέλγιο τα έσοδα δεν προέρχονται από την μεσαία τάξη των 27.500€. Και το φαντάζομαι αυτό, γιατί δεν βγαίνει αριθμητικά. 4,5 εκατομμύρια άνθρωποι επί 27.000€/εργαζόμενο = 123,8 δις. Αλλά ,ακόμα και ο προϋπολογισμός των εσόδων του κράτους του Βελγίου φαντάζει εξωπραγματικός για εμάς. Είναι 153 δις. Εμείς με ΑΕΠ μόλις 30 δις μικρότερο, υπολογίζουμε να εισπράξουμε και δεν εισπράττουμε 81,6 δις..... Τα συμπεράσματα...
Αλλά, να σας προλάβω λίγο.... Ναι, χρωστάνε. Χρωστάνε πολλά, πολύ περισσότερα από εμάς…. Αλλά ρε πούστη μου, προσφέρουν και 173 δις στους πολίτες τους και τα προσφέρουν. Τραβάτε μια βολτίτσα στις Βρυξέλλες κι άμα τις δείτε, δεν καμ μπακ του Άθενς να μου εξπλέιν τι είδατε! Κι άμα με πείτε ότι είδατε την ίδια χαοτική κατάσταση με την Αθήνα μας, μα τω Θεώ που δεν πιστεύω θα πηδηχτώ από το παράθυρο!

ΟΙ ΦΟΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΑΠΟΔΟΤΙΚΟΙ. ΠΛΕΡΩΝΕΙΣ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ.
ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΡΕ! ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ!

Ενόψει Πάσχα...μια ερώτηση να κάνω μαντάμ.

2010-03-27T20:00:00.000+02:00

Ενόψει του Αγίου Πάσχα….

Και ενόσω έκανα μπάνιο, αναρωτήθηκα η μη χριστιανή…

Είναι δυνατόν να υπάρχουν εν έτει 2010, γυναίκες που πιστεύουν σε μια πεπαλαιωμένη και άκρως φαλλοκρατική θρησκεία, σύμφωνα με την οποία ο αρσενικός-βεβαίως, βεβαίως- Θεός έπλασε τον αρσενικό άνθρωπο «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» του, από τα πλευρά του οποίου έφτιαξε τον θηλυκό άνθρωπο, μόνο και μόνο για την διαιώνιση του ανθρώπινου είδους;

Πέρα, από την πλάκα και την προσωπική που αγνωστικιστική ματιά, ο χριστιανισμός είναι μια εξαιρετικά επικίνδυνη προπαγάνδα μισογυνισμού, της οποίας εμπνευστές ήταν κάτι άπλυτοι ψαράδες και υπανάπτυκτοι γενειοφόροι που φορούσαν κακόγουστα και tres banales μάξι φουστανάκια.

Είναι λοιπόν δυνατόν, σε εσάς τις γυναίκες απευθύνομαι- γιατί τους αρσενικούς εκπροσώπους του είδους σαφώς και τους βολεύει τα μάλα αυτή η προπαγανδιστική θρησκεία- να λατρεύετε έναν Θεό, που εκπροσωπείται και αποκαλύπτεται αποκλειστικά στους άντρες, μέσω των οποίων διατάζει «η δε γυνή ίνα φοβήται τον άντρα»;

Ως γυναίκες, σύμφωνα πάντα με την ορθόδοξη χριστιανική πίστη, μπορείτε να βιώσετε το θεϊκό άγγιγμα μονάχα ως μητέρες. Η μόνη ουσιαστική εκπροσώπηση του θείου επιτυγχάνεται μέσω της Παναγίας, η οποία φυσικά ήταν και παρθένα, ειδάλλως δεν θα ήταν άξια να γίνει η μητέρα του θεανθρώπου. Η ίδια Παναγία όμως ευθύνεται και για την θνητή φύση του Ιησού. Βλέπετε, ο Θεός δεν χρειάστηκε και δεν θέλησε ποτέ του να έχει για σύζυγο μια Θεά, μήνυμα που υποσυνείδητα επικοινωνεί την αναξιότητα του γυναικείου φύλου. Υπάρχει μόνο ένας Θεός, πατέρας παντοκράτορας, ο οποίος δεν έχει ανάγκη ουδόλως την θηλυκή θεία ύπαρξη. Κι αν έφταιξε την Εύα ο Θεός, το έκανε μόνο και μόνο για να μπορέσει να εκπληρωθεί η θεία προφητεία Του και να εκπέσει εξαιτίας της Εύας ο Αδάμ από τον Παράδεισο, για να αποκτήσει την ανθρώπινη του υπόσταση. Η Εύα λοιπόν ήταν ένα απαραίτητο όχημα για τον αρσενικό Θεό του κόσμου, την οποία καταδίκασε άμα τη πτώση στον ρόλο της τεκνοποιήτριας. Κακό ον το θήλυ! Κάκιστο! Ευθύνεται για όλα τα κακά της ανθρωπότητας. Εξαιτίας του θηλυκού ημι-όντος(είπαμε από τα πλευρά του Αδάμ φτιάχτηκε), η ανθρωπότητα έπεσε από τους ουρανούς στη γη. Και η τιμωρία που υφίσταται ο άνθρωπος, δηλαδή ο άντρας, ο πρωτόπλαστος, γιατί παρασύρθηκε και δάγκωσε το μήλο είναι να χρειάζεται αυτό το βρώμικο πλάσμα για να τεκνοποιεί και να διαιωνίσει το έργο του Θεού του.

Τώρα, το 2010, που ξέρουμε επιστημονικά πως προέκυψε η ζωή και που γνωρίζουμε ότι τα πρωτογενή οργανικά στοιχεία που δημιούργησαν το σύμπαν, τα πάντα και τα κοάλα ήταν άφυλα ή ερμαφρόδιτα, θέλω να ρωτήσω το εξής τα εξελιγμένα ανώτερα θηλυκά θηλαστικά:

Πείτε μου, λοιπόν, κυρίες μου, εσείς που με πάθος δηλώνετε χριστιανές…. Τι ναρκωτικά παίρνετε;

Καλές Γιορτές και φέτος!

2010-03-25T16:13:00.004+02:00

25η Μαρτίου... Αντε πάλι με τις στρατιωτικές παρελάσεις που εξυμνούν όχι την ειρήνη αλλά τον πόλεμο. Είπαμε... Αξιος πατριώτης είναι αυτός που πολεμάει για την ειρήνη στον τόπο του. Τώρα αν αυτό δεν είναι οξύμωρο σχήμα κι είναι τετράγωνο, τότε εγώ είμαι πυραμίδα!

Πάσχα οσονούπω... Εχει να πεσει βαρελότο και να ψηθεί εντόσθιο!!!! Χριστιανικά ξεκοιλιάσματα, χριστιανικοί ακρωτηριασμοί και χριστιανικότατα τροχαία υπό την επήρεια του θεικού οίνου! Ο απόλυτος συμβολισμός και η υπέρτατη θυσία του ανθρώπινου γέννους σαφώς θα συμβολιστεί και φέτος με το άφθονο αίμα που θα χυθεί και πάλι... Ε, και μερικά ρεψίματα, κάμποσα εγκεφαλικά και άπειρα εμφράγματα! Πάνω από όλα ο σεβασμός στο σάρκινο σώμα που μας έδωσε ο μπαμπάς θεούλης! Αν και κατά μία έννοια, δεν το λες παράλογο τον συμβολισμό! Ο Χριστούλης θυσίασε τον σάρκινο μανδύα του για να μπορέσει να αναστηθεί.... Χμμμ.....Μήπως είμαι σφαίρα τελικά?

Οικογένεια....
Χωρίς σχόλιο για την πιο καταπιεστική συνθήκη διαβίωσης και κοινωνικής αλληλεπίδρασης που επινόησε ο άνθρωπος! Δεν έχει σημασία αν σε δέρνει ο άντρας σου μωρή... Το θέμα είναι να είναι καλός σουβλιστής αρνιών το Πάσχα και να πηγαινει τα παιδιά στην παρέλαση. Κι αμα βαριέσαι βρες έναν γκόμενο στα κρυφά κι όλα καλά!

Πατροπαράδοτες αξίες!

Μήπως είμαι κύβος???????

Γιατρέ, βοήθεια, δεν ξέρω τι σχημα είμαι!!!!!

Πουλήστε τη χώρα πριν μας πάρουν χαμπάρι!

2010-03-06T21:30:00.002+02:00

Τι έφερε αυτή τη χώρα σε αυτή την κατάσταση αλήθεια;

Δεν φταίνε μόνο οι πανάθλιοι πολιτικοί που διακυβέρνησαν τη χώρα και έφαγαν με χρυσά κουτάλια τον δημόσιο πλούτο. Δεν φταίνε μόνο διάφοροι καθυστερημένοι υπαλληλίσκοι που έκαναν λάθος προβλέψεις και χειρισμούς. Φταίει και ο λαός. Ένας λαός που παρανομεί κατ’ εξακολούθηση και θεωρεί όλο αυτό το χάος εθνική μαγκιά.

Κι έρχεται τώρα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που απαρτίζεται από στελέχη παρελθουσών κυβερνήσεων που ευθύνονται κι αυτές για τη σημερινή κατάντια, να μας επιβάλλει σκληρά μέτρα. Σύμφωνοι. Να την σώσουμε τη χώρα. Φαγώθηκαν τα λεφτά κι όσο κι αν απεργούμε κι αν γκαρίζουμε, δεν πρόκειται να γεμίσουν τα ταμεία. Σύμφωνοι λοιπόν. Να πεινάσουμε. Τουλάχιστον πολλοί από εμάς.

Αλλά, ρε φίλε Τζέφρυ, να σου πω κάτι;

Θέλω να τιμωρηθούν όσοι παρανόμησαν. Θέλω να εκτελεστούν οι αιρετοί που ενεπλάκησαν σε σκάνδαλα, που πλούτισαν άξαφνα, που εκμεταλλεύτηκαν τη θέση τους για να κερδίσει η οικογένεια τους τρελά φράγκα στο χρηματιστήριο ή που αγόρασαν γη που γνώριζαν ότι θα ενταχθεί στο σχέδιο πόλης. Θέλω επίσης οι δημόσιοι υπάλληλοι που πήραν φακελάκι, που εκβίασαν για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, να μείνουν άστεγοι και αδέκαροι. Θέλω επίσης όλοι αυτοί που έχουν κτίσει αυθαίρετα οικήματα και δεν πλήρωσαν ποτέ τους τίποτα για άδειες, ΙΚΑ, κτλ. να εκδιωχθούν από τα οικήματα τους κι αυτά να δοθούν σε μετανάστες, μονογονεικές οικογένειες, ιδρύματα για τα ζώα και τα παιδιά. Θέλω επίσης, να δημιουργηθεί ένα κέντρο αποθήκευσης διεφθαρμένων μυαλών. Γιατί όχι στην Παγανή της Μυτιλήνης; Να στοιβάζονται εκεί όλοι αυτοί που με απατεωνίστικο τρόπο, για τον οποίο έχει προβλέψει και το δίκαιο μας (δόλιες πτωχεύσεις, μη καταβολή του ΦΠΑ, κλπ.) δεν πλήρωσαν ποτέ τους ούτε ένα δημόσιο κωλόχαρτο. Και οι περιουσίες οι δικές τους και των παιδιών τους και των δισέγγονων τους να δημευτούν, όπου κι αν βρίσκονται. Και θέλω όλοι αυτοί που έφαγαν με πλατινένια κουτάλια να χάσουν τα πολιτικά τους δικαιώματα.

Κι όταν εφαρμοστούν όλα αυτά και γίνουν όλα αυτά, θα ξέρω ότι απέναντι μου έχω σοβαρούς και αποφασισμένους ανθρώπους να πατάξουν τη διαφθορά, να εξαλείψουν την έννοια αυθαίρετο και αυθαιρετώ από το λεξιλόγιο του έλληνα, όπως και τις λέξεις φακελάκι και λάδωμα. Και θέλω αφού γίνουν όλα αυτά, τα συνδικάτα και τα σωματεία να μάθουν να καταγγέλλουν πρώτα τους κακούς επαγγελματίες των κλάδων τους. Να καθαρίσει ο τόπος από τα χιλιάδες παρασιτικά δίποδα. Να μείνουν άξιοι άνθρωποι, υπεύθυνοι, φιλόζωοι, οικολόγοι, δημοκράτες πραγματικοί, επιστήμονες και καλλιτέχνες αληθινοί, δημοσιογράφοι κι όχι παπαγαλάκια ενός διεφθαρμένου συστήματος. Μορφωμένοι άνθρωποι ικανοί να μορφώσουν υγιείς και βιώσιμες κοινωνίες.

Κι επειδή όλα αυτά είναι όνειρα θερινής νυκτός…. Καλά αυθαίρετα και ανεφάρμοστα μέτρα! Σε μια χώρα που επιτρέπει και αυθαιρέτως νομιμοποιεί την αυθαίρετη δόμηση, που λύνει το πρόβλημα των αδέσποτων κλείνοντας το μάτι στις παράνομες μαζικές δολοφονίες, που επί 30 χρόνια δεν ανακαλύπτει τις δόλιες πτωχεύσεις επιχειρήσεων και που βγάζει πορίσματα που βρίσκουν το σκάνδαλο Βατοπεδίου μη σκάνδαλο, δεν πρόκειται όχι να εφαρμοστούν τα μέτρα και να γεμίσουν τα ταμεία, αλλά η Ακρόπολη πιθανόν να ανταλλαγεί με ξεραμένο παραπόταμο, εντός ελλαδικού χώρου εννοείται.

Και τότε ο μέσος ελληνάρας θα γίνει μαυραγορίτης, κι ας μην έχουμε γερμανική κατοχή. Σιγά μην θελήσουν να επενδύσουν σε μια τέτοια σκάρτη χώρα οι γερμανοί. Μόνοι μας τα βγάζουμε τα ματάκια μας. Μόνοι μας. Δεν πρόλαβαν να ανακοινωθούν τα μέτρα και ήδη οι περισσότεροι βενζινοπώλες πέρασαν όχι 8, όχι 12 λεπτά, αλλά 25 και 30 λεπτά καπέλο. Και κάμποσοι μαγαζάτορες ανατίμησαν τα προϊόντα τους και κάνουν δήθεν προσφορές. Ακόμα περισσότεροι πτωχεύουν, τρώγοντας εισπραγμένο ΦΠΑ ετών και κάνουν νέες επιχειρήσεις στα ονόματα των παιδιών τους. Και οι υπάλληλοι, μεγάλη μερίδα τουλάχιστον, από κάπου στηρίζονται, από γονιούς, θείους, γκόμενους, που πιθανότατα να ανήκουν στην κατηγορία φοροδιαφεύγω-λαδώνομαι για να έχουν περίσσεμα χρημάτων.

Καθαρό σπίτι δεν γίνεται με το να χώνουμε τη μπαμπακούρα κάτω από το χαλί.

Γλώσσα λανθάνουσα... τα αληθή λέγει?

2010-02-14T06:39:00.001+02:00

Γλώσσα, ετυμολογία και φιλοσοφία. 3 έννοιες, κατά την άποψη μου στενά συνδεδεμένες.

1. Γλώσσα: κώδικας επικοινωνίας. «Το σύνολον λέξεων και εκφράσεων, το υπό ωρισμένων κανόνων διεπόμενον, όπερ μεταχειρίζονται ή μεταχειρίσθησαν οι ανήκοντες εις το αυτό έθνος ή γενικώτ. εις την αυτήν ομάδα άνθρωποι προς προφορικήν ή και γραπτήν προς αλλήλους συνεννόησιν.»(Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης. Δ.Δημτράκου)
Όταν λέμε σε κάποιον «Άσε το στυλό στο τραπέζι.» , εννοούμε να αφήσει το ένα και μοναδικό στυλό που πιθανότατα κρατάει στα χέρια του στο ένα και μοναδικό τραπέζι που βρίσκεται στον χώρο που γίνεται η συζήτηση ή έστω στο πιο κοντινό. Αν υπάρχουν δέκα στυλό και η συζήτηση γίνεται σε ένα χώρο που υπάρχουν δέκα τραπέζια, η συνεννόηση θα είναι κουκουρούκου. Αν θέλω η φίλη μου να πάει το κόκκινο στυλό που έχω ξεχάσει στην κρεβατοκάμαρα, στο τραπέζι φαγητού στο σαλόνι και θέλω να καταλάβει με την πρώτη ποια είναι η πράξη που θέλω να κάνει, πρέπει να είμαι σαφής και την σαφήνεια της πράξης που εγώ έχω στο κεφάλι μου να την μετατρέψω σε λέξεις που θα είναι σαφείς και για την ίδια. Αν η φίλη μου δεν ξέρει ελληνικά κι είναι από την Γουαδελούπη, θα είναι προφανώς αδύνατη η επικοινωνία ή εξαιρετικά δύσκολη, μιας και ο κώδικας της καθεμιάς μας θα είναι διαφορετικός. Αν πάλι πάτε στην Ιταλία κι αρχίζετε να φωνάζετε «Να κάτσω;» και σας δώσει κανάς εύθικτος Ιταλός καμιά ξανάστροφη μην τσαντιστείτε. Για τον Ιταλό, ο ήχος cazzo στον δικό του κώδικα μεταφράζεται σε ψωλή,πούτσα. Αν βέβαια του μυρίζει εκείνου κάτι άσχημα και ακούσετε τη λέξη puzza, μην παρεξηγηθείτε.

2. «Ετυμολογία(έτυμος + λόγος): η αληθής ανάλυση μιας λέξεως προς ανεύρεσιν της αρχής της. Έτυμος: αληθής, πραγματικός, βέβαιος.» (Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης. Ι. Σταματάκου).
Τσακώθηκα με τη μάνα μου προχτές. Της ζήτησα συγγνώμη. Δεν της ζήτησα να με συγχωρήσει όμως. Ποια η διαφορά; Συν + γνώμη. Έχω την ίδια γνώμη με εκείνη, συναινώ, συμφωνώ. Ενώ συν + χώρος, σου ζητώ παρ’ όλες τις διαφορές μας, να κάνεις χώρο και για μένα. Μικρολεπτομέρειες, ε; Κι όμως. Η κάθε λέξη της γλώσσας έχει τη δική της μοναδική ερμηνεία, αλλιώς ποιο το νόημα τόσων λέξεων; Λέμε συχνά, ο τάδε είναι ακέραιος χαρακτήρας, αυθεντικός, ειλικρινής. Ακέραιος(α στερ.+κεράννυμι): ο αμιγής, ο μη αναμεμιγμένος. Αυθεντικός(αυτός + έντης, άνυμι=αποκτώ, κερδίζω): αυτός που αποκτά τον εαυτό του, ο κυρίαρχος επί του εαυτού του. Ειλικρινής( είλη=φως, ήλιος ή ειλίσσω=κοσκινίζω +κρίνω): ο εξεταζόμενος υπό το φως του ήλιου.

3. «Φιλοσοφία: η αγάπη προς την σοφίαν (προς την γνώσιν της αληθείας)» (Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης, Ι. Σταματάκου)
Σοφία. Εκτός από γυναικείο όνομα, σοφία σημαίνει ευφυΐα, νοημοσύνη. Κάποιοι γλωσσολόγοι υποστηρίζουν ότι σοφός είναι αυτός που βλέπει καθαρά, ο δυνατός στο φως. Το φως, σε όλους σχεδόν τους πολιτισμούς, εκτός από το φυσικό φως του ήλιου συμβολίζει την αλήθεια, τη γνώση, τη σοφία. Και το Άγιο Πνεύμα τη μορφή φωτός έχει. Και όταν μιλάμε για την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, ουσιαστικά μιλάμε για μια απότομη επίγνωση μιας κατάστασης, μια ξαφνική σοφία, που έρχεται μέσα από ένα φως. Υπό το φως του ήλιου όλα είναι πάντα ξεκάθαρα, σαφή, ευδιάκριτα.

Πως όμως συνδέονται η γλώσσα, η ετυμολογία και η σοφία; Τι κοινό έχουν; Η γλώσσα είναι ένας επικοινωνιακός κώδικας. Η ετυμολογία αποδίδει την ακριβή κι αληθή έννοια πίσω από τις λέξεις, αναλύει δηλαδή τα σήματα του κώδικα. Και η φιλοσοφία είναι η αγάπη προς την αλήθεια, η αναζήτηση της αλήθειας(α στερ. + λανθάνω).

Τι γίνεται λοιπόν όταν διαμορφώνουμε φιλοσοφικά ερωτήματα ή απόψεις, ενώ αγνοούμε την ετυμολογία των εννοιών της γλώσσας που χρησιμοποιούμε;
Όταν γράφω για παράδειγμα σε ένα status update στο Facebook : «Το να αλλάζεις άποψη ανάλογα με τον συνομιλητή σου είναι απλά έλλειψη προσωπικότητας. Το να κρύβεις επιμελώς τα αρνητικά χαρακτηριστικά σου ονομάζεται κρυψίνοια. Το να καταδικάζεις στους άλλους συμπεριφορές που επιτρέπεις στον εαυτό σου σε κάνει ανακόλουθο. Και τελικά τι είσαι; Ένας ανακόλουθος κρυψίνους άνθρωπος με ελλειμματική προσωπικότητα, υπερβολική ανασφάλεια και μηδενική αυτοπεποίθηση.», τι εννοώ; Κυριολεκτώ; Έχω ανοίξει τα λεξικά μου και κοσκινίζω τις λέξεις που χρησιμοποιώ μία προς μία; Φυσικά και όχι. Χρησιμοποιώ τις λέξεις σύμφωνα με το τι πιστεύω εγώ πως σημαίνουν, είτε σωστά είτε λάθος. Που κακώς δεν γνωρίζω σε βάθος τον κώδικα με τον οποίο καθημερινά επικοινωνώ. Προσπαθώ όμως πάντα να αποφορτίζω τις λέξεις από τυχόντα συναισθηματικά φορτία που φέρουν. Στο status update, περιγράφω εν ολίγοις έναν ανειλικρινή άνθρωπο, κάποιον που δεν είναι καθαρός στο φως του ήλιου, κάποιον που έχει κάποια σκοτεινή πλευρά, κρυφή, μυστική. Όταν λες σε κάποιον ότι είναι ανειλικρινής, δεν τον κατηγορείς απαραιτήτως, μπορεί απλά να καταθέτεις μια διαπίστωση. Η λέξη ανειλικρινής από μόνη της δεν εξετάζει τους λόγους της ανειλικρίνειας κάποιου, απλά περιγράφει ένα αποτέλεσμα, ένα δεδομένο. Ο φόνος είναι φόνος. Αν κάποιος σκοτώσει κάποιον άλλο, είναι φονιάς, άσχετα με το αν υπήρχε πρόθεση, άμυνα, ψυχικός βρασμός, αμέλεια. Οι άνθρωποι που έλαβαν μέρος σε πολέμους, χρησιμοποιώντας όπλα, είναι φονιάδες. Φόνευσαν, like it or not, άσχετα με το γιατί φόνευσαν. Στην παραπάνω πρόταση δεν εξετάζεται η αιτία του φόνου, αλλά καταγράφεται απλά η διαπίστωση του γεγονότος.

Τι γίνεται όταν πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο Αλέξης που είτε μισούμε είτε ποθούμε; Αποδίδουμε συναισθηματικά φορτία σε έννοιες με εντελώς αυθαίρετο τρόπο. Φονιάς. Κακό πράγμα. Άμα σκότωσες κάποιον με το αμάξι σου από αμέλεια, από λάθος βρε αδελφέ, παύεις να είσαι φονιάς; Μήπως αν δεν σε πουν φονιά, θα ζωντανέψει ο νεκρός που δε τα ραπανάκια ανάποδα εξαιτίας σου; Φονιάς είσαι κι ας μην σου αρέσει. Φονιάς δεν είναι μόνο ο δολο-φόνος. Αυτός είναι δολοφόνος, διέπραξε έναν φόνο ηθελημένα και με δόλιο τρόπο. Αν τώρα είσαι γκέι και ζεις σε μουσουλμανικό καθεστώς, σαφώς δεν μπορείς να εκδηλώσεις τις προτιμήσεις σου, γιατί θα εκτελεστείς. Η απόκρυψη όμως της σεξουαλικής σου ταυτότητας δεν σε καθιστά ειλικρινή. (Αναφέρομαι σε μια αντιπαράθεση που είχα προχτές στο FB σε σχέση με το status update που ανέφερα πιο πάνω.)Το γιατί είσαι ανειλικρινής, μη αυθεντικός είναι ένα άλλο θέμα, πολύ πιο σημαντικό, το οποίο όμως δεν αναιρεί την ανειλικρίνεια σου.

Και να ξάφνου, μέσα από όλο αυτόν τον συλλογισμό περί λέξεων, εννοιών και στρεβλών συναισθηματικών φορτίων που αποδίδουμε στις λέξεις, μου ήρθε στο νου η λέξη μουνί. Πωπω, πιπέρι! Ντροπή! Μα να χρησιμοποιώ τη λέξη μουνί, αντί για τη λέξη αιδοίο;
Γιατί άλλο μέρος του σώματος περιγράφει η λέξη μουνί κι άλλη το αιδοίο!

Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Οι υπόλοιποι να πάτε να συνουσιαστείτε παλιοαυνανιστές. Άντε και κάντε έρωτα ρε σερβιέτες! Ά, ρε πέος που χρειάζεται σε μερικούς πρωκτούς!

Που τελειώνει ο ανθρωπος και που αρχίζει η θέση του;

2010-02-09T03:05:00.001+02:00

Αν ο εργοδότης μου είναι υπέρμαχος του ελεύθερου έρωτα κι είναι παρτουζιάρης και με παρενοχλήσει σεξουαλικά, ενώ εγώ είμαι λεσβία π.χ., και αυτή του η πράξη με προσβάλλει κι έχει και εκβιαστικό χαρακτήρα, μπορώ να τον διώξω ποινικά, ειδικά αν με απολύσει.
Αν ο εργοδότης μου είναι χριστιανός ορθόδοξος και με καλέσει στα βαφτίσια του παιδιού του και δεν πάω, γιατί δεν ασπάζομαι αυτή την πίστη κι αυτό το έθιμο το βρίσκω βάρβαρο, (χωρίς π.χ.), και μετά με βάλει στην μπούκα του κανονιού, δεν μπορώ να του κάνω απολύτως τίποτα και θα κινδυνεύω και με απόλυση, υποβιβασμό και λοιπά πολλά.
Ας υποθέσουμε τώρα, ότι εγώ είμαι φοιτήτρια κι έχω να παραδώσω μια εργασία. Αν ο καθηγητής μου δεν αντιλαμβάνεται την εργασία μου και η δική του επιλεκτική αντίληψη επικεντρώνεται σε πράγματα που εγώ και πολλοί άλλοι, καθηγητές και ειδήμονες παραβλέπουν ως αδιάφορες πληροφορίες, ως παράπλευρα στοιχεία, και θεωρεί ότι είμαι κακή στην δουλειά μου, τι γίνεται;
Πως μπορεί το υποκειμενικό να γενικευθεί; Η υποκειμενική αντίληψη του καλού και του κακού, του όμορφου και του άσχημου, του ωφέλιμου και του άχρηστου πότε μετατρέπεται σε θεωρία που μπορεί να εκβιάζει τις ζωές των άλλων; Η επιλεκτική αντίληψη με ποιο δόλιο τρόπο μετατρέπεται σε γενική όταν ειδικά πίσω από αυτήν κρύβεται ένα άτομο με εξουσία;
Ο καθένας έχει την δική του μοναδική προσωπικότητα, τον ξεχωριστό του χαρακτήρα, τις προτεραιότητες του και τα όρια του. Κι έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να εχθρεύεται, να αντιπαθεί ,να αποφεύγει ανθρώπους που αντιτίθενται στα δικά του δεδομένα. Όταν όμως, κάποιος είναι σε θέση ισχύος, πως στο διάολο θα διαχωρίσει τον εαυτό του, με όλα αυτά που κουβαλάει, από τον ρόλο πίσω από την θέση που κατέχει;
Και ο άνθρωπος που είναι κάτω από τον καθηγητή, προϊστάμενο, εργοδότη, γιατί πρέπει-από τον θεσμικά υποδεέστερο ως κοινωνία απαιτούμε εντός εισαγωγικών να συμβιβάσει την προσωπική του τοποθέτηση πάνω στα πράγματα- να παρακολουθήσει ένα ορθόδοξο μυστήριο όπως η βάπτιση, ενώ αυτό είναι αντίθετο στις αρχές του;
Απαιτούμε νομικά οι άνθρωποι να μανιπιουλάρουν τις σεξουαλικές του παρορμήσεις. Μπορούμε να ζητήσουμε να μανιπιουλάρουν και τις εξουσιαστικές και θεσμικές τους;

Ποιος Ιονέσκο και ποιος Μπέκετ! Ε.Σ.Υ.... ένα έργο για γερά νεύρα!

2010-01-20T17:33:00.004+02:00

Λοιπόν…. Εγώ έχω την χαρά να είμαι ανασφάλιστη, το οποίο σημαίνει ότι κερδίζω κάμποσα χρονάκια ζωής, μιας και δεν πηγαίνω σε γιατρούς παρά μόνο αν ανεβάσω πυρετό πάνω από 40 βαθμούς ή χάσω όλα τα μαλλιά μου. Και τα κερδίζω αυτά τα χρονάκια γιατί δεν αναγκάζομαι να υποστώ τον παραλογισμό του ελληνικού συστήματος υγείας. Βέβαια, εγώ δεν είμαι 60 χρόνων. Δεν έχω ακόμα υπέρταση, χοληστερίνη, καρδιακά ή αναπνευστικά προβλήματα, κι όλα αυτά που παθαίνει ο άνθρωπος στη μέση ηλικία. Οι περισσότεροι 60άρηδες όλο και κάτι παθαίνουν και σε αυτή την ηλικία μπορεί τα όσα παθαίνουν να είναι και αρκετά σοβαρά. Ίσως να χρειάζονται κοστοβόρες εξετάσεις, αξονικές και μαγνητικές τομογραφίες, περίπλοκες εξετάσεις αίματος και ούρων, μετρήσεις και κόντρα μετρήσεις, υπερηχογραφήματα κι άλλα γραφήματα, πειραματισμοί με διάφορα κοκτέιλ φαρμάκων, γιατί φτιάχνεις το ένα και χαλάει το άλλο, κι άντε να βρεθεί ο σωστός συνδυασμός που θα σε σώσει αντί να σε σκοτώσει. Κι όλα αυτά, καλό είναι να γίνονται συντονισμένα, σε ένα νοσοκομείο για παράδειγμα. Γιατί κι ο τσαγκάρης της γειτονιάς καλός μάστορας είναι, αλλά δεν τον καλύπτει το ταμείο.

Για να πάω στο προκείμενο. Η μητέρα, δικηγόρος εν ενεργεία στο επάγγελμα, με 32 χρόνια ένσημα, που τα πληρώνει όπως όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες από την τσέπη της, δουλεύει δεν δουλεύει, πάνε δεν πάνε καλά οι εισπράξεις, εισήχθη χθες σε κρατικό νοσοκομείο για εξετάσεις. Την απόφαση αυτή, δεν την πήρε μόνη της. Δεν πήγε δηλαδή στο Αμ. Φλέμινγκ κι είπε εγώ αποφάσισα να έρθω να κάνω ολιγοήμερες διακοπές εδώ μέσα, γιατί βαρέθηκα σπίτι μου και θέλω μια αλλαγή. Την απόφαση αυτή την πήρε η επικεφαλής της ενδοκρινολογικής κλινικής, όταν είδε κάποιες από τις εξετάσεις της κι έκρινε ότι η κατάσταση της μητρός χρήζει περαιτέρω διερεύνησης.

Πήγαμε χτες στο νοσοκομείο και στην γραμματεία μας έδωσαν ένα εισιτήριο, αφού προσκομίσαμε το μπλε βιβλιαράκι, το βιβλιάριο υγείας, με όλες τις σφραγίδες που πιστοποιούν ότι η εν λόγω κυρία είναι ασφαλιστικά ενήμερη και έχει καταβάλει και τα ένσημα του 2009 κανονικότατα. Το εισιτήριο αυτό πρέπει εντός 2 ημερών, να κατατεθεί στο ταμείο του ασθενούς, να εκδοθεί μια εγγυητική επιστολή από το ταμείο, που θα κατατεθεί στη συνέχεια στο νοσοκομείο που νοσηλεύεται ο ασφαλισμένος ασθενής. Κι αφού βγει από το νοσοκομείο ο ασθενής, πρέπει πάλι εντός ολίγων ημερών να πάει στο ασφαλιστικό του ταμείο να καταθέσει το εξιτήριο που θα του δώσει το νοσοκομείο, κατά την έξοδο του. Τώρα αν ο ασθενής πεθάνει και δεν πάρει εξιτήριο, δεν ξέρω τι γίνεται.

Η πρώτη απορία που έχω εγώ η ηλίθια είναι η εξής: γιατί πρέπει να πάει το εισιτήριο στο ταμείο για να εκδοθεί εγγυητική επιστολή προς το νοσοκομείο; Δεν ζούμε στην ψηφιακή εποχή; Δεν θα ήταν πιο εύκολο να σταλεί με ένα e-mail το εισιτήριο προς το ταμείο και η εγγυητική στο νοσοκομείο; Αν ο ασθενής δεν έχει κάποιο συγγενή να τον συνοδεύει, γιατί είναι από τα Φάρσαλα, πως στο διάολο θα βγει από το νοσοκομείο να πάει στο ταμείο του να κάνει αυτή την πανηλίθια διαδικασία;

Αλλά, ας πάμε παρακάτω. Η μητέρα είχε συγγενή συνοδό, εμένα δηλαδή που εννοείται ότι παρόλο τον παραλογισμό, κατέβηκα στο ταμείο προνοίας των δικηγόρων Αθηνών, που βρίσκεται στην Χαρ. Τρικούπη. Ανέβηκα στον 5ο όροφο, όπου γινόταν ένας πανικός. Οι μορφωμένοι και καλλιεργημένοι δικηγόροι, σπρώχνονταν, φώναζαν, προσπαθούσαν να βρουν τρόπο να πάρουν τη σειρά του μπροστινού τους, ενώ οι υπάλληλοι του ταμείου φέρονταν με απαράδεκτο τρόπο σε ανθρώπους που πληρώνουν χρόνια τα ένσημα τους για να έχουν μια στοιχειώδη ιατρική και φαρμακευτική κάλυψη. Μια κυρία είχε δημιουργήσει θέμα, γιατί νοσηλεύτηκε 11 αντί για 10 μέρες σε κρατικό νοσοκομείο και το ταμείο δεν της κάλυπτε την 11η μέρα. Ένας κύριος ζητούσε να καλυφθούν τα έξοδα για εξετάσεις που είχε κάνει, κάτι το οποίο δεν γινόταν, γιατί στην απόδειξη των εξετάσεων δεν αναγραφόταν η διάγνωση. Κι αναρωτιόταν ο άνθρωπος πως θα ήταν δυνατό ένα διαγνωστικό κέντρο να κάνει διάγνωση a priori. «Μα, αν ήξεραν τι έχω, δεν θα με έστελναν για εξετάσεις οι γιατροί. Πως θα κάνει διάγνωση ένας ακτινολόγος; Κάνεις τις εξετάσεις, τις πας στο γιατρό σου και ο γιατρός κάνει τη διάγνωση. Αν θέλετε να σας φέρω τη διάγνωση του γιατρού μου.» Όχι. Η διάγνωση πρέπει να είναι πάνω στην απόδειξη των διαγνωστικών εξετάσεων, αλλιώς ο ασφαλισμένος δεν καλύπτεται. Εγώ σκεφτόμουν πως όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου έχει πάψει από καιρό να είναι κωμικοτραγικό. Είναι απλά μια κατάντια. Κάποια στιγμή έφτασε η σειρά μου για να εξυπηρετηθώ από την υπάλληλο που ασχολείται με τις νοσοκομειακές εισαγωγές. Σημειωτέον, μόλις έφτασα στον 5ο, ρώτησα που πρέπει να πάω για αυτήν την τυπική και πολύ, μα πιο πολύ δεν γίνεται, γνωστή διαδικασία εισαγωγής σε νοσοκομείο και μου είπαν στην τάδε κυρία. Όταν έφτασα στην τάδε κυρία με το μπλε βιβλιαράκι και το εισιτήριο στα χέρια μου, άκουσα την εξής κουλή ερώτηση; «Εσείς είστε η ασφαλισμένη;» Ναι, εγώ είμαι και πετάχτηκα μωρέ από το νοσοκομείο που έκανα εισαγωγή για να μου μετρούν το αίμα κάθε δυο ώρες, την πίεση και την καρδιά, αλλά, δεν πειράζει που θα χάσω περίπου 3 μετρήσεις για να κατέβω στο ταμείο για να υποστώ όλη αυτή την γραφειοκρατική σχιζοφρένεια!!!! Αφού, ενημέρωσα την κυρία ότι η ασφαλισμένη ήταν η μητέρα μου, μου είπε να κατέβω στον 2ο να πάρω την έγκριση του ελεγκτή ιατρού. Τσάμπα περίμενα το μισαωράκι στον 5ο. Είναι φαίνεται απαραίτητη διαδικασία. Γιατί, αν σου πουν ότι πρώτα πρέπει να πας στον 2ο, δεν θα έχει τον απαιτούμενο χαβαλέ η κατάσταση. Πως αλλιώς θα κάνεις τα νεύρα χιλιάδων ασφαλισμένων κρόσσια; Πως αλλιώς θα τους σπάσεις τον τσαμπουκά; Πως αλλιώς θα τους εξαντλήσεις, για να μην έχουν κουράγιο να διαμαρτύρονται και να καταπιούν την κατάσταση αποκαμωμένοι; Πήγα στον 2ο, όπου ένας κύριος κοίταξε το χαρτί του Αμ. Φλέμιγκ, που έγραφε ως αιτία εισαγωγής «Αδένωμα επινεφριδίου», έβαλε μια τζίφρα και τη σφραγίδα του και μου είπε να ανέβω πάλι στον 5ο. Ούτε το βιβλιάριο κοίταξε, να δει ποια είναι αυτή η κυρία που κάνει εισαγωγή, ούτε με ρώτησε κάτι για το ιστορικό της ασφαλισμένης. Δεν έλεγξε με λίγα λόγια τίποτα. Αλλά… ελεγκτής ιατρός!!! Ανεβαίνοντας στον 5ο, κοίταξα την κατακόκκινη σφραγίδα του ελεγκτή ιατρού, που δεν έλεγξε τίποτα. ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ!!!!! Κάτω από την ένδειξη εισαγωγής στο ΕΝΔΟΚΡΙΝΟΓΙΚΟ ΤΜΗΜΑ του ΑΜ. ΦΛΕΜΙΓΚ φιγουράριζε η σφραγίδα του ελεγκτή γυναικολόγου. Με έπιασαν τα γέλια. Ανέβαινα τις σκάλες και γέλαγα.

Στον 5ο, περίμενα εκ νέου στη σειρά, μισή ωρίτσα ακόμα και βάλε. Φαίνεται όλα τα παιδιά των ασφαλισμένων δικηγόρων είναι άνεργα, σαν κι εμένα και έχουν άπλετο χρόνο να σπαταλούν στο κτήριο του ταμείου. Ξαναέφτασα μπροστά από την υπεύθυνη για τη διαδικασία υπάλληλο με το εισιτήριο ελεγμένο και σφραγισμένο. «Πόσο θα κάτσει μέσα;» Που να ξέρω εγώ πόσο θα κάτσει μέσα; Για εξετάσεις έχει μπει η γυναίκα. Σίγουρα μια βδομάδα, αλλά αν προκύψει κάποιο εύρημα, μπορεί και παραπάνω. «Θα σας βγάλω μια εγγυητική 10 ημερών, αλλά αν καθίσει παραπάνω, δεν θα σας καλύψει το ταμείο.» Μα, πήγα να ψελλίσω… «Και την εγγυητική πρέπει να την πάτε στο νοσοκομείο εντός 2 ημερών, αλλιώς παύει να ισχύει.» Μα, πήγα να ξαναπώ…. «Και όταν βγει, θέλω το εξιτήριο εντός ολίγων ημερών, αλλιώς, θα χρεωθείτε εσείς. Επόμενος.»
Πήρα την εγγυητική επιστολή, που όντως γράφει ότι σε περίπτωση παράταση της νοσηλείας, το ταμείο δεν φέρει καμιά ευθύνη και δεν καλύπτει τον ασφαλισμένο.
Δεν έχω όπως αντιλαμβάνεστε να προσθέσω κάτι ως σχόλιο. Δεν μιλάω καν για μια extreme περίπτωση. Ούτε θα μπω στον κόπο να αναλύσω πως το Αμ. Φλέμιγκ, εξειδικευμένο νοσοκομείο στα ενδοκρινολογικά δεν έχει μαγνητικό τομογράφο, αλλά ούτε και τα κατάλληλα εργαστήρια για να αναλύσει τα αίματα και τα ούρα που παίρνει από τους ασθενείς. Στο τέλος της εβδομάδας, θα πρέπει να πάω να πάρω έναν κουβά ούρα και διάφορα φιαλίδια με αίμα, να τα πάω στο ιδιωτικό διαγνωστικό κέντρο με το οποίο είναι συμβεβλημένο το ταμείο των δικηγόρων. Και καλό θα ήταν να ρωτήσω πρώτα 5-6 υπαλλήλους του ταμείου αν θα πρέπει να τα εγκρίνει ο ελεγκτής ωριλά του ταμείου πρώτα, μην βρεθούμε να χρωστάμε κανά 5χίλιαρο στα ξαφνικά.

Εγώ, πάλι ως ανασφάλιστη, δεν πάω πλέον σε κανένα γιατρό κι έχω ησυχάσει! Και στην τελική, γύρω στα 50, αυτασφαλίζομαι για να έχω αυτή την σχιζοφρενική ιατρική κάλυψη. Σιγά μην πληρώνω 35 χρόνια την παχουλή κυρία γραφειοκρατία και τα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα.

Άτιτλο

2010-01-13T01:53:00.000+02:00

Χωματερή ανθρώπων κι ιδεών
τόσα χρόνια η ζωή
Η δική σου η ζωή
Κι ο χρόνος ανηλεής
στο άπειρο χανόταν
Πεινασμένη σκύλα έψαχνες
Μια στάλα ηδονής
Στη μαύρη άμμο που χυνόταν
Από τον ουρανό
Έσκαβες μέσα στις λάσπες
Γύρευες αυτό το κάτι
Άνθρωπο που σε φτιάχνει
Δεν πρόλαβες
Η κλεψύδρα γύρισε

Οι Βόγκονς, οι Ελληνες, τα πάντα και τα κοάλα....

2010-01-08T14:47:00.003+02:00

.... κι ένας συμπαντικός κώλος με σοβαρή δερματική επιμόλυνση....

Όπου γης και πατρίς...
Η γη ανήκει στο σύμπαν....
Οι άνθρωποι είναι απλά ένα ζωικό είδος του πλανήτη....
Κι αν είναι κάπως έτσι, γιατί σε αυτόν τον πλανήτη τα πράγματα είναι τόσο χάλια;

Όλη τη ζημιά την κάνουν οι πολιτισμοί που παράγουν θρησκείες, κουλτούρες, σημαίες, είδωλα και σύμβολα, τα οποία γεννούν στον άνθρωπο την ψευδαίσθηση της δημιουργικής παντοδυναμίας, θέτουν τον άνθρωπο στη θέση του δημιουργού, του Θεού, του παντογνώστη που πρέπει να αφυπνίσει και τους άλλους ανθρώπους και να τους δωρίσει με το στανιό το δημιούργημα του. Και εκεί κάπου ξεκινά η αλαζονεία της υπεροχής. Πως είναι οι καλλιτέχνες ένα πράγμα, που φτιάχνουν ένα έργο και νομίζουν ότι άπαντες πρέπει να δεχτούν το δώρο της σοφίας τους; Πως μιλάω εγώ τώρα που νομίζω ότι έχω την πιο γαμάτη άποψη και πρέπει να την μοιραστώ με τα υπόλοιπα δίποδα ζώα του είδους μου; Οπότε, χωριζόμαστε σε κουλτούρες, θρησκείες, χώρες, κόμματα, ιδεολογικές ομάδες, επαγγελματικές τάξεις, κλπ..... και μετά εμείς δεν είμαστε ρατσιστές, οι άλλοι είναι μαύροι....

Σε αυτή τη βάση, επιλέγω τον εγωισμό- εγώ είμαι γαμάτη, χωρίς όμως να ανήκω σε καμιά ομάδα, σε κανένα πλαίσιο, ως απόλυτη και ξεχωριστή μονάδα, που σαφώς αυταπατάται όταν νιώθει ότι υπερέχει έναντι των άλλων, αλλά ακριβώς επειδή υπερέχει όλων, δεν μπορεί να συνασπιστεί με κανένα για να αποτελεί απειλή για την ισορροπία του σύμπαντος. Είμαι υπέρ του εγώ φιλοσοφικά και όχι του εμείς. Το εμείς μας έχει γαμήσει, μας ευνουχίζει, μας οδηγεί να κάνουμε πράγματα γιατί “πρέπει” και μας κάνει κομπλεξικούς αλαζόνες που θυσιάζονται και κάνουν το σκατό τους παξιμάδι για το κοινό καλό. Αν καταλαβαίναμε ότι όσα κάνουμε σε κοινωνικό επίπεδο, τα κάνουμε απλά και μόνο για να διευκολύνουμε το εγώ μας, πολλά θα ήταν διαφορετικά. Μαζεύω τα σκατά του σκύλου μου, γιατί δεν θέλω εγώ να πατάω σκατούλες και να τις μεταφέρω σπίτι μου, κι όχι γιατί είμαι ο καλός μαλάκας ενός υπερέχοντα πολιτισμού. Δεν θέλω να υποφέρουν οι άνθρωποι στον πλανήτη, γιατί εγώ δεν θέλω να ζω με εξαθλιωμένους Αφγανούς ούτε και θέλω να υπάρχει η φτώχεια και ο πόλεμος να με απειλούν με την παρουσία τους. Με το να μην βλέπω τους Αφγανούς στα πεζοδρόμια της Αθήνας, δεν νιώθει λιγότερο απειλούμενο το εγώ μου, γιατί ξέρω ότι υπάρχουν σε αυτόν τον πλανήτη άνθρωποι όπως κι εγώ, που έτυχε να ανήκουν σε μια φυλή, σε μια χώρα, σε μια θρησκεία που για χ,ψ λόγους αυτή την εποχή είναι υπό αναδιαμόρφωση. ¨όπως ξέρω ότι η κυριαρχία έχει κάνει πολλά ταξίδια στον παγκόσμιο χάρτη από τότε που γεννήθηκε ο ανθρώπινος πολιτισμός. Και πάντα αυτή η κυριαρχία ταξίδευε με όπλο την ψευδαίσθηση της πολιτιστικής υπεροχής και τον αφανισμό των άλλων πολιτισμών. Και μέσα μου υπάρχει ο φόβος πως ίσως μια μέρα, να βρεθώ εγώ κυνηγημένη, μετανάστρια, φτωχή και πεινασμένη, γιατί έτυχε να γεννηθώ στην Γαμιολάδα (Ελλάδα), να ανήκω στην ινδοευρωπαϊκή φυλή(λευκή κοινώς), στην ορθόδοξη πίστη(με το στανιό)...
Οπότε, για να σώσω το τομάρι μου, προτιμώ να είμαι μια εγωκεντρική που τους βλέπει όλους ως ανθρώπους και μόνο.

Υ.Γ.1 Και για να στανιάρετε λίγο, πάρτε το «Γυρίστε τον Γαλαξία με ωτοστόπ» του Ντάγκλας Άνταμς, λιώστε στο γέλιο πρώτα κι έπειτα αναρωτηθείτε για το τι είναι ο άνθρωπος, η γη, το σύμπαν και τα πάντα. Για τα κοάλα μην ψάχνετε απαντήσεις. Αλήθεια οι Βόγκονς πότε θα έρθουν να καταστρέψουν τη γη?
Υ.Γ.2 Και Τομ Ρόμπινς να διαβάσετε παίδες. Να συνειδητοποιήσετε πως δεν είστε τίποτα άλλο από ένα μπιμπίκι στον κώλο του σύμπαντος κι όχι εξέχοντες και υπερέχοντες εκπρόσωποι ανώτερων πολιτισμών.

ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΠΟΤΕ.

2009-12-07T20:09:00.001+02:00

17 Νοέμβρη 1985…. Ο Μιχάλης Καλτεζάς πέφτει νεκρός στα Εξάρχεια.
Έχω μια πολύ θολή εικόνα του γεγονότος. Ήμουν μόλις 9 χρονών. Κάποιοι θα σπεύσουν να πουν ότι και που το θυμάμαι ως γεγονός είναι πολύ για την ηλικία που ήμουν όταν συνέβη. Κι όμως, θα έπρεπε να ξέρω πιο πολλά. Κόρη αριστερών, που αγωνίστηκαν στην χούντα ως φοιτητές κι αργότερα ασχολήθηκαν με τα κοινά, κάτοικος περιοχής Ερυθρού Σταυρού, μαθήτρια στο 12ο και αργότερα στο 57ο, συμμαθήτρια με την αδελφή του Μιχάλη. Όσο κι αν δεν ήξερα, δεν καταλάβαινα, δεν με ένοιαζε στα 9 μου χρόνια, η εκτέλεση του Μιχάλη ήταν ένα συμβάν που με περιτριγύριζε και με τσάντιζε, κι αργότερα το 1990 που ο Μελίστας αθωώθηκε στο εφετείο μ’ εξόργισε, όπως μ’ εξόργισε η άνανδρη δολοφονία του Τεμπονέρα λίγο αργότερα. Κι έπειτα…
Έπειτα, ξέχασα. Μπήκα στο ρυθμό της ζωής, του μπαρ, του club, του γκόμενου, των σπουδών, της καριέρας, του, του, του….

6 Δεκεμβρίου 2008, μια συνηθισμένη μέρα αποχαύνωσης και μιζέριας, ένα Σαββάτο που το μπαρ και το club έμοιαζαν πλέον μακρινό παρελθόν, όπως και ο γκόμενος και οι σπουδές και η καριέρα, ένα Σαββάτο που καθόμουν με τις πυτζάμες μου στο σπίτι, βλέποντας ένα άθλιο παιδικό πρόγραμμα στο ALTER, έχοντας ξεχάσει πως είναι να ονειρεύεσαι, να ελπίζεις, να διεκδικείς, να τσαντίζεσαι, να αντιδράς, έχοντας λησμονήσει το Μιχάλη και τον Τεμπονέρα, έχοντας ολισθήσει στη λήθη, δυο πυροβολισμοί, εις εξ’ αυτών μοιραίος, λειτούργησαν σαν τον πρίγκιπα της Χιονάτης…
6 Δεκεμβρίου 2008, ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος πέφτει νεκρός στη συμβολή των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλα. Αυτουργός ο ειδικός φρουρός Επ. Κορκονέας.
Και τότε σαν να ‘ρθε το πνεύμα του Μιχάλη να αναμοχλεύει τα πράγματα στο σεντούκι των αναμνήσεων, ψάχνοντας με μανία τα αποκόμματα των εφημερίδων, τις φωτογραφίες, όπου το αίμα πότιζε το τσιμέντο, τα συνθήματα στους τοίχους του σχολείου. Και το φάντασμα τούτο με κοίταζε στα μάτια και ήταν λυπημένο, απογοητευμένο.
Ένιωσα τόσο φτηνή, μα τόσο φτηνή πουτάνα. Ντράπηκα. Ντρέπομαι που ξέχασα τόσο εύκολα, που ξεπουλήθηκα τόσο αβίαστα στη ρουτίνα και το μικροβόλεμα, που έπαψα να ψάχνω την αλήθεια πίσω από τα ψεύδη που μας πασάρουν τα ΜΜΕ. Ντρέπομαι που ξέχασα το Μιχάλη Καλτεζά, που έκλεισα τα μάτια, που δεν αγωνίστηκα ενάντια στην αστυνομική βία. Ντρέπομαι.

Μην ξεχάσεις ποτέ τον Αλέξανδρο, μικρό μου φιλαράκι. Σε σένα μιλάω, σε σένα που είσαι 10 χρονών και σε σένα που είσαι 20 και 30 και 60. Μην ξεχάσεις ποτέ. Ενημερώσου, δες τι συμβαίνει γύρω σου. Ο θάνατος αυτού του παιδιού δεν ήταν μεμονωμένο γεγονός. Από τύχη δεν είναι πιο συχνά μοιραία αυτά τα γεγονότα. Και αν είναι μοιραία, δεν τα μαθαίνουμε… Λαθρομετανάστες και πρεζάκια, πειστικές ζαρντινιέρες πιθανόν χωρίς βίντεο ντοκουμέντο. Τι μας νοιάζει, ε; Κι όμως με νοιάζει και σε νοιάζει, φίλε μου. Μην επιτρέπεις την αστυνομική βία και την κρατική καταστολή σε καμιά περίπτωση. Μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να την δεχτεί ως δεδομένο. Μην εγκαταλείψεις, μην αφεθείς, μην βαρεθείς. Σκέψου πως αν ξεχάσεις, σκέψου πως αν συμβεί ξανά μια τέτοια δολοφονία κι εσύ δεν κάνεις τίποτα για να την αποτρέψεις, θα έχεις γίνει ένας κατάπτυστος μηχανισμός στο σύστημα της αλλοτρίωσης.

Ένας κατάπτυστος μηχανισμός στο σύστημα της αλλοτρίωσης!

Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη ποινή και είναι ισόβια και δυσβάσταχτη.

Πίστεψε με, φιλαράκι, εγώ σαν ισοβίτισσα, σου μιλάω εκ πείρας.

ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΠΟΤΕ!

Κάλό ταξίδι μικρέ....

2009-11-29T04:32:00.000+02:00

Πριν τρία χρόνια τον είχα σκυλοβρίσει και αυτόν και τον Αντωνάκη, που με τόσο θράσος έκαναν κόντρες-ψευτοκόντρες δηλαδή στην κρυφή παραλία μικρά παιδιά, αμούστακα ακόμα. Και πιο πολύ με είχε σοκάρει η αντίδραση τους, η σιγουριά τους πως θα τους έκλανα τα αρχίδια, μιας και τα αυτοκίνητα τα είχαν πάρει με τις ευλογίες του μπαμπά και της μαμάς κι όχι στα κρυφά, κι από ότι φάνηκε λίγα λεπτά μετά το θερμό μας επεισόδιο και με τις ευλογίες της ελληνικής αστυνομίας.

«Θέλω να σας αναφέρω ότι στην Κρυφή παραλία ανήλικοι οδηγούν και μάλιστα κάνουν μαγκιές και κόντρες.»
«Κι εμείς τι θέλετε να κάνουμε μαντάμ;»
Αυτή ήταν η απάντηση που έλαβα από τον αστυνομικό βάρδιας του τμήματος Κορίνθου εκείνο το βράδυ.

Με τις ευλογίες όλων, αυτά τα παιδιά οδηγούν αυτοκίνητα, αγροτικά, μηχανάκια, γουρούνες… πλην του Χρηστάκου. Ο Χρηστάκος πια δεν οδηγεί. Ο Χρήστος απλά δεν ζει.
Ξεκίνησε το πρωί από τα Ίσθμια να πάει στο φροντιστήριο στην Κόρινθο. Πήρε τη γουρούνα που του είχε κάνει προ διετίας δώρο ο πατέρας του για ν α τον επιβραβεύσει για την εξαιρετικές του μαθητικές επιδόσεις και ακολούθησε- για να αποφύγει τα μπλόκα της τροχαίας του Σαββάτου, τον γνωστό επαρχιακό δρόμο-καρμανιόλα, για να βγει στην γνωστή άθλια διασταύρωση με την παλιά εθνική οδό Αθηνών Κορίνθου και απλά εξαϋλώθηκε.

Ήταν μόνο 17 χρονών.
Δεν πρόλαβε μάλλον να καταλάβει τίποτα. Η Μερσεντές έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Ο Χρήστος δεν ήταν αλήτης. Το αντίθετο μάλιστα. Εξαιρετικός μαθητής, αθλητικός τύπος, πανέμορφο κατάξανθο μούτρο, δουλευταράς… αλλά… χωρίς καμιά εμπειρία στη ζωή. Ήταν ένας καυλωμένος πιτσιρικάς, που το έπαιζε έξυπνος, όπως όλοι οι έφηβοι που αγνοούν τους κινδύνους. Που δεν μπορούν να φανταστούν ότι θα βρεθεί στο δρόμο τους ένας μαλάκας που τρέχει με 200. Που δεν μπορούν να φανταστούν πόσοι πολλοί είναι οι μαλάκες που τρέχουν με 200. Που δεν ξέρουν ότι στην γαμημένη σκατοχώρα μας τα τροχαία δυστυχήματα είναι η δεύτερη αιτία θανάτου…

Καλό ταξίδι Χρήστο
Μακάρι, να είσαι το τελευταίο ανήλικο θύμα στην άσφαλτο.
Μακάρι κάποτε να βάλουμε μυαλό και να καταλάβουμε ότι τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια είναι μεταφορικά μέσα για τη γη κι όχι για την κόλαση.

Νοσοκομείο Ζώων-Πικέρμι: Η απαράδεκτη βιομηχανία.

2009-11-16T17:52:00.005+02:00

Πριν από ένα μήνα ακριβώς η Μιρέλλα, η τετράποδη κόρη μου ήταν ολοζώντανη. Η φωτογραφία της τραβήχτηκε στις 16/10/2009 στις 4 το απόγευμα. Είχε ένα επίμονο στομαχικό έλκος, που την ταλαιπωρούσε πάνω από χρόνο, με σχετικά συχνές κρίσεις. Είχαμε δοκιμάσει διάφορες θεραπείες, tagamet, zantac, peptonorm , είχαμε κάνει εξετάσεις για ελικοβακτηρίδιο και είχαν βγει αρνητικές. Ένα μήνα και δυο μήνες νωρίτερα από σήμερα, η Μιρέλλα έπαθε μια από τις στομαχικές της κρίσεις. Εγώ και η μητέρα μου αποφασίσαμε να κάνουμε όλες τις δυνατές εξετάσεις στο κοριτσάκι μας, μιας και κάθε φορά η ίαση φαινόταν όλο και πιο δύσκολη. Μας συμβούλεψε και ο κτηνίατρος μας να της κάνουμε γαστροσκόπηση, μην τυχόν είχε κανά κρυφό καρκίνο ή κάποια υπερπλασία, που θα μπορούσε με τον καιρό να αποδειχθεί επικίνδυνη.

16/10/2009 γύρω στις 12:00 το πρωί βρεθήκαμε με την ξενηστικωμένη, αλλά τρελιάρα Μιρέλλα στο Νοσοκομείο Ζώων στο Πικέρμι. Ξεκινήσαμε με ψηλάφηση και εξετάσεις αίματος, που πιο άψογες δεν μπορούσαν να είναι. Μας είπαν να της κάνουμε έναν υπέρηχο, να δούμε τι στο καλό συμβαίνει και το σκυλί δεν κρατάει ούτε το νερό ούτε την τροφή του. Συμφωνήσαμε και περιμέναμε την ειδική γιατρό-χειρίστρια του υπέρηχου. Εν τω μεταξύ, γνωρίσαμε όλο το προσωπικό του νοσοκομείου, όλα τα ζωάκια που μπήκαν και βγήκαν στο διάστημα των 5 ωρών που ήμασταν στην αίθουσα αναμονής. Πήγαμε βόλτα στη γύρω γύρω περιοχή και με το δικό μας τρελιάρικο τρόπο γίναμε το αγαπημένο pet της ημέρας, χορέψαμε βαλς με διάφορους γιατρούς, γλείψαμε τα πόδια των νοσοκόμων και τρελάναμε ένα παπαγάλο, μια γάτα και κάμποσα σκυλάκια. Η Μιρελίτσα παρόλη τη στέρηση νερού για πάνω από δεκαπέντε ώρες και την στέρηση τροφής για πάνω από 2 24ώρα ήταν μες την καλή χαρά και την αταξία.
Κάποια στιγμή ήρθε η ειδική γιατρός και κάναμε τον υπέρηχο και το κοριτσάκι μου ήταν τόσο, μα τόσο συνεργάσιμο, σαν να καταλάβαινε πως αυτό το τέντωμα λες και ήταν αρνί για σούβλισμα και το κρύο παχύρευστο ζελέ, γινόταν για να την απαλλάξει από τον πόνο που βίωνε. Η γιατρός, την ώρα που έκανε την εξέταση μας είπε πως ήταν λάθος να γίνεται ο υπέρηχος σε άδειο στομάχι, αλλά παρόλα αυτά δεν φαινόταν πουθενά κάποια κακοήθεια, αλλά μια ελαφριά πάχυνση των τοιχωμάτων του στομάχου και πως μόνο με ενδοσκόπηση θα μπορούσαμε να έχουμε μια σαφή εικόνα. Η ώρα ήταν πλέον λίγο μετά τις 5. Το σκυλί ήταν σαφώς αφυδατωμένο, αλλά, αφού το είπα σε 2-3 γιατρούς και κανείς τους δεν το θεώρησε επικίνδυνο, θεώρησα πως απλά είμαι υπερβολική. Κατά τις 6, την ανέλαβε ο Χριστόπουλος, ο επικεφαλής του νοσοκομείου, για να της κάνει την μοιραία, όπως αποδείχθηκε γαστροσκόπηση. Την ώρα που την νάρκωνε, ήμουν παρούσα. Της έβαλε κι έναν ορό. Τι είδους δεν ξέρω. Μετά με έδιωξε από το χειρουργείο.

Λίγο μετά τις 7 άρχισα να ανησυχώ. Έχω κάνει άπειρες στειρώσεις σε σκυλιά, όπως και μέθη για εξετάσεις. Το χρονικό διάστημα παραήταν μεγάλο για μια εξέταση. Αλλά και πάλι είπα πως είμαι υπερβολική. Στις 7:40 με φώναξαν να πάω να την πάρω, γιατί συνερχόταν. Όντως πήγα στο υπόγειο, που είναι τα χειρουργεία και είδα μια Μιρέλλα να προσπαθεί να συνέλθει και να κουτουλάει το κεφάλι της από δω κι από κει, να δυσκολεύεται να σταθεί στα πόδια της, αλλά μου φάνηκε αστείο. Την αγκάλιασα τρυφερά κάνοντας της πλάκα. Εγώ ανέλαβα να φέρω το αυτοκίνητο στην πίσω πόρτα για να την βάλουμε μέσα, η μητέρα μου πήγε να πληρώσει το λογαριασμό. Όταν γύρισα μετά από 7-8 λεπτά, η μητέρα μου με ενημέρωσε πως η Μιρέλλα είχε τρία μικρά έλκη και πως της είχαν πάρει ιστό για βιοψία. Η Μιρέλλα εν τω μεταξύ δεν έλεγε να συνέλθει. Είχε ξαπλώσει μες τη μέση του διαδρόμου και βογκούσε. Φωνάξαμε το γιατρό, ο οποίος μας είπε πως είμαστε μέσες άκρες υστερικές και πως το σκυλί απλά συνερχόταν από τη νάρκωση. Άρχισε να της δίνει χαστουκάκια για να συνέλθει. Η Μιρέλλα δεν αντιδρούσε. Προσπαθούσα να την σηκώσω με το ζόρι, αλλά ήταν αδύνατο να σταθεί στα πόδια της. Η ώρα ήταν πλέον 8. «Μερικά σκυλιά δυσκολεύονται με την νάρκωση», μου είπε μια άλλη γιατρός. «Θα συνέλθει, μη κάνετε έτσι.» Είχα αρχίσει να φρικάρω. Δεν είχα μπροστά μου ένα ζώο που αργούσε να συνέλθει από την νάρκωση, είχα μπροστά μου ένα ζώο, που λεπτό-λεπτό χανόταν σε έναν επίπονο λήθαργο. Το βογκητό ήταν το μόνο σημάδι αντίδρασης και γινόταν ολοένα και πιο δυνατό. Πριν προλάβω να φωνάξω τον Χριστόπουλο, εκνευρισμένη, που το σκυλί μου κείτονταν στον διάδρομο κι όχι σε κάποιο από τα εξεταστήρια με έναν ορό και με κάποιον να με βοηθήσει, ειδικά μετά τα 1000 € που είχαμε δώσει, η Μιρέλλα έβγαλε από τον πρωκτό της με ένα ουρλιαχτό κομμάτια και αίμα, κομμάτια που έμοιαζαν με ταλιατέλες, μακριά πλακέ κιτρινωπά με άφθονο κόκκινο αίμα. Τότε κατάλαβα πως τα πράγματα δεν ήταν καθόλου καλά ότι κι αν έλεγαν όλοι αυτοί οι αδιάφοροι χρηματολάγνοι γιατροί. Γιατί, μπορεί σε μένα να έλεγαν «όλα καλά, βλέννα είναι. Πως κάνετε έτσι;», αλλά τον πανικό στα μάτια τους τον είδα. Μου την πήραν από τα χέρια, την πήγαν σε ένα χειρουργικό τραπέζι, η Μιρέλλα αιμορραγούσε αταμάτητα, ο διάδρομος του υπογείου είχε γέμισε με αίμα, βλέννες, ο ήχος από το βογκητό της κάλυπτε τα πάντα. Δέκα γιατροί προσπαθούσαν να της βάλουν ορό. Ο Χριστόπουλος άρχισε τις χριστοπαναγίες, εγώ έτρεμα κι έκλαιγα. «Δεν βοηθάς έτσι» μου είπε. Άρχισε να την τσιμπάει με διάφορα αιχμηρά αντικείμενα στις πατούσες της. Δεν αντιδρούσε. Της φώναζε, την ταρακουνούσε. Δεν αντιδρούσε. Καμιά αντίδραση, ούτε καν από αντανακλαστικό. Μόνο βογκούσε κι έβγαζε αυτό το φρικτό μίγμα από τον ποπό της. Δέκα διαφορετικοί γιατροί την τρύπαγαν στις φλέβες και αίμα δεν έβρισκαν. Η ώρα ήταν περίπου 8:30. Ρωτούσα τι συμβαίνει, «θα μου πει, κάποιος γαμώ το στανιό μου τι συμβαίνει;» φώναξα εν μέσω λυγμών κάποια στιγμή. «Το ζώο έχει μια πάρα πολύ σοβαρή υπόταση κυρία μου.» ήταν η απάντηση που έλαβα από τον Χριστόπουλο.

Τα όσα ακολούθησαν ήταν ένας εφιάλτης. Τι σήμαινε το ζώο έχει μια σοβαρή υποθερμία; Θα επιζούσε; Τι πιθανότητες είχε; Κατά τις 11 το βράδυ πια, εκλιπαρούσα τον Χριστόπουλο να της κάνει ευθανασία, χωρίς να λάβω ποτέ, μα ποτέ μια εξήγηση για το τι συνέβαινε. Την πήραν, την έβαλαν σε ένα κλουβί, τοποθέτησαν λάμπες για να την κρατάνε ζεστή γιατί ήταν παγωμένη από την υπόταση και την υποθερμία και την άφησαν να πέφτει όλο και πιο βαθειά στο λήθαργο της μέσα στους ιστούς της και το αίμα της, χωρίς ούτε ένα παυσίπονο, χωρίς ούτε ένα φάρμακο, ούτε μια προσπάθεια, χωρίς να σταματήσουν την βιομηχανία τους ούτε για πέντε λεπτά για να μας μιλήσουν, να μας εξηγήσουν, να μας ενημερώσουν, να μας προετοιμάσουν. Αν και η εικόνα της Μιρέλας μας προετοίμασε από μόνη της. Για καμιά ώρα καθόμουν δίπλα της, της κρατούσα το χέρι μέσα από τα κάγκελα του κλουβιού και της μιλούσα. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, μια νοσηλεύτρια, μου είπε πως θα έπρεπε να φύγω, γιατί με αυτά που κάνω απλά δυσκολεύω την κατάσταση, πως ενοχλούσα τα άλλα σκυλιά στα διπλανά κλουβιά και πως εκεί ήταν νοσοκομείο. Δεν έκλαιγα πια, αλλά δεν είχα κουράγιο να τσακωθώ. Ζήτησα να την μεταφέρουν σε κάποιο από τα πολλά άδεια εξεταστήρια και να με αφήσουν να μείνω δίπλα της. «Κυρία μου, σταματήστε τα δραματικά σας παρακαλώ. Το σκυλί είναι σε κώμα. Δεν καταλαβαίνει ότι είστε εδώ.» Κι όμως καταλάβαινε. Το ξέρω. Όποτε άφηνα το ποδαράκι της, το βογκητό γινόταν πιο έντονο. Την παρακάλεσα. «Αν θέλετε πάρτε την σπίτι υπ’ ευθύνη σας. Να μείνετε εδώ αποκλείεται.» Κι έκλεισε το φως του θαλάμου. Δεν σηκώθηκα από τη θέση μου. Θα έμενα εκεί μέσα στο σκοτάδι χωρίς να μιλάω, χωρίς να ενοχλώ τα άλλα ζωάκια. Ήθελα απλά να της κρατάω το χεράκι της, γιατί της είχα υποσχεθεί ότι στην περίπτωση που θα έφευγε κάποια στιγμή, θα ήμουν εκεί. Η νοσηλεύτρια έκανε μεταβολή και επανεμφανίστηκε με τον Χριστόπουλο, ο οποίος μου είπε πως αυτά που κάνω είναι ξεφτιλίκια και πως αν θεωρούσα το ζώο νεκρό, μπορούσα κάλλιστα να το πάρω σπίτι μου. «Πείτε μου, σας παρακαλώ.» του είπα και μου είπε να πάω σπίτι μου και να τους αφήσω να κάνουν τη δουλειά τους. «Μα εδώ και 4 ώρες, δεν κάνετε τίποτα για τη Μιρέλλα. Για ποια δουλειά μιλάμε;» Προσεβλήθη ο κύριος Χριστόπουλος. «Η θα φύγετε ή θα την πάρετε μαζί σας. Τελεία.» 12:20 έφυγα. Την άφησα εκεί, με μόνο σκεπτικό τη γαμημένη ελπίδα. Λίγο πριν φτάσω στα ίσθμια, την ένιωσα να φεύγει. Ήταν λίγο μετά τη μία. 1:50 μας πήραν τηλέφωνο. Η Μιρέλλα είχε ξεψυχήσει, μόνη της, βογκώντας δυνατά, μέσα στα αίμα της και τους ιστούς της.

Γιατί δεν με άφησαν να μείνω δίπλα της; Γιατί; Γιατί η μόνη στιγμή που ο κύριος Χριστόπουλος μας δέχτηκε στο γραφείο του ήταν όταν έκανε την ανάλυση του λογαριασμού μας; Γιατί δεν έκατσε να μου εξηγήσει;

Δεν κοιμήθηκα εκείνο το βράδυ. Έψαξα στο Google. Και το βρήκα. Οξύ υποτασικό σοκ, σπάνια επιπλοκή της νάρκωσης, κατάσταση μη αναστρέψιμη στο 99% των περιπτώσεων. Ο θάνατος έρχεται μέσα στο 6ωρο. Γιατί δεν μπόρεσε να κάτσει να μου το εξηγήσει αυτό ο Χριστόπουλος; Γιατί αφού ήξερε ότι θα πέθαινε δεν της έκανε ευθανασία, αλλά την άφησε να υποφέρει για 6 ώρες; Γιατί δε της είχε βάλει ορό από νωρίς; Η αφυδάτωση δημιουργεί υπόταση. Σε ένα ζώο που κάνει εμετούς δύο μέρες το πρώτο πράγμα που κάνεις, είναι να βάλεις ορό. Γιατί της έκανε τη νάρκωση ενώ ο οργανισμός της ήταν καταβεβλημένος κι αφυδατωμένος; Γιατί της έκανε υπέρηχο ενώ ήταν νηστική; Γιατί; Γιατί; Γιατί;

Το επόμενο πρωί, αποκαμωμένη, ζήτησα να μου φέρουν το Μιρελάκι για να την θάψω δίπλα στον φίλο της, το Φοιβάκι μου. Θα πλήρωνα εξτρά, τους είπα και ζήτησα να ακυρώσουν τις εξετάσεις που δεν έγιναν και θα γινόντουσαν από Δευτέρα και να μου επιστρέψουν τα αντίστοιχα χρήματα. «Α, δεν θα κάνετε την βιοψία τελικά και τις χ εξετάσεις;» Δουλευόμαστε; Στο νεκρό ζώο; Το σκοτώσατε το σκυλί μου και θέλετε από πάνω να μου χρεώσετε εξετάσεις που δεν έχουν κανένα νόημα να γίνουν; Στείλτε μου το σκυλί μου σας παρακαλώ και ακυρώστε τις εξετάσεις που δεν έγιναν και δεν θα γίνουν. «Α, θα πρέπει να μιλήσετε με τον κύριο Χριστόπουλο.» Δεν θα μιλούσα με κανένα Χριστόπουλο. «Ακυρώνω τις εξετάσεις, γιατί έτσι είναι το λογικό να γίνει και θα μου επιστρέψετε το ανάλογο τίμημα στο λογαριασμό μου.» Να μην πλατειάζω, το απόγευμα μου είπαν ότι θα μου την έστελναν την Τετάρτη. Ήταν Σάββατο απόγευμα. Και για τις εξετάσεις, θα έπρεπε να τηλεφωνήσω Δευτέρα πρωί, πριν σταλούν στο εργαστήριο, γιατί αλλιώς θα τις χρεωνόμουν. Δεν γαμιόμαστε καλύτερα; Πήρα το αυτοκίνητο και πήγα να πάρω τη Μιρέλλα μου, να την θάψω, να ηρεμήσει κι αυτή κι εμείς. Μου την έδωσαν σε μια σακούλα σκουπιδιών, αγκυλωμένη με το κεφάλι της να κρέμεται σχεδόν ανάποδα, ακαθάριστη, μέσα στα αίματα και τις βλέννες. Σαν ένα σκουπίδι.

Ένα μήνα μετά, σαφώς δεν πήρα τα χρήματα μου πίσω, αλλά ούτε και με ειδοποίησε κανείς για τα αποτελέσματα των εξετάσεων που προφανώς, για να μην μου επιστρέψουν τα χρήματα έγιναν. Που φυσικά δεν έγιναν. Μην κοροϊδευόμαστε. Ούτε έλαβα ποτέ από τον κύριο Χριστόπουλο ή κάποιον άλλον γιατρό ή κάποιον από το διοικητικό προσωπικό μια εξήγηση για το θάνατο της Μιρέλας, ούτε το πιστοποιητικό θανάτου, που ζήτησα, έλαβα.
Δεν έχω κουράγιο να τα βάλω με τον κύριο αυτόν. Φαντάζομαι ότι έτσι, με αυτές τις τακτικές και συμπεριφορές, αγοράζονται τα cayenne, σαν κι αυτό που έχει ο εν λόγω κύριος και φαντάζομαι ότι έτσι θα έχει και τον αντίστοιχο δικηγόρο. Δεν είναι τα 200 ή 300 ευρώ το θέμα μου. Είναι η όλη συμπεριφορά και η ληστρική λογική και ο κανιβαλισμός πάνω από ένα νεκρό ζώο και δύο ανθρώπους που δεν μπορούν να ξεκατινιασθούν και δεν θέλουν πάνω στο πτώμα του παιδιού τους.
Η Μιρέλλα ήταν 8,5 χρονών. Δεν ξέρω αν θα γινόταν 9, 12 ή αν ήταν να φύγει εκείνη τη μέρα. Αλλά ποτέ μα ποτέ δεν θα συγχωρήσω στον χρηματολάγνο αυτόν χασάπη τον τρόπο που της φέρθηκε όταν πια ήξερε ότι έφευγε.

Αντίο κοριτσάκι μου και συγγνώμη που αθέτησα την υπόσχεση μου.
Συγγνώμη που έφυγες μόνη σου.
Μου λείπεις πολύ πολύ.

Ελευθερία

2009-10-29T03:09:00.000+02:00

Χωρίς περιεχόμενο.
Κενή.
Σε αυτόν τον κόσμο
που η βαρύτητα διέπει
Δυσβάσταχτη γεννιέται
η Ελευθερία.
Να την μαντρώσεις στην καρδιά
σου λέω μάταια προσπαθείς.

28η Οκτωβρίου- Μια γιορτή του πολέμου και του έθνους.

2009-10-27T12:09:00.001+02:00

28η Οκτωβρίου 1940. Ο Ιωάννης Μεταξάς απορρίπτει το τελεσίγραφο του Ιταλού πρεσβευτή Εμανουέλο Γκράτσι που ζητούσε παραχώρηση ελληνικών εδαφών για στρατιωτική χρήση από τις δυνάμεις του Άξονα. Τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου του 1940 η Ελλάδα βγαίνει από την ουδετερότητα και συντάσσεται με τους Συμμάχους. Το ΟΧΙ του Μεταξά στο ιταλικό τελεσίγραφο σήμανε το ΝΑΙ στον πόλεμο.

Στην Ελλάδα, σε αντίθεση με τις άλλες συμμαχικές χώρες, ο εορτασμός δεν γίνεται στην επέτειο της λήξης του πολέμου, αλλά στην επέτειο της έναρξης του. Μια ιστορική ανάλυση, θέλει αυτή την μικρή αγροτική χώρα να μετατρέπεται στο Βατερλό του Χίτλερ. Οι προθέσεις του φύρερ ήταν να ξεμπερδέψει με έναν ολιγοήμερο πόλεμο με την πάρτη μας, για να μπορέσει με ακόμα πιο ενισχυμένο γόητρο να στραφεί εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης. Η αντίσταση που παρουσίασε η φτωχή, στρατιωτικά υπανάπτυκτη Ελλαδίτσα ήταν μη αναμενόμενη και πλήγωσε βαθύτατα την κυριαρχία των δυνάμεων του Άξονα. Η Ελλάδα λοιπόν, νιώθει υπερήφανη για την εμπλοκή της στον πόλεμο, αφού κάποιοι αναλυτές εκτιμούν, πως αν ο Μεταξάς δεν είχε πει εκείνο το περιβόητο ΟΧΙ, ο ρους της ιστορίας θα είχε αλλάξει με μάλλον δραματικό τρόπο. Γιορτάζουμε λοιπόν και χαιρόμαστε που ως ‘Έλληνες συμβάλαμε δυναμικά στην ανατροπή της παγκόσμιας επικράτησης του Άξονα, με την ενεργότατη συμμετοχή μας σε έναν άκρως αιματοβαμμένο πόλεμο.

Κι εδώ κάπου κάνουμε ένα τραγικό και μοιραίο λάθος. Τρέφουμε το εθνικιστικό «εγώ» μας με πολεμόχαρα συστατικά. Αντί να γιορτάζουμε και να πανηγυρίζουμε τη λήξη του πολέμου και την επικράτηση της ειρήνης, προτιμούμε να τιμήσουμε την συμμετοχή μας στον πόλεμο, τη συμμετοχή που άφησε παιδιά ορφανά, γυναίκες χήρες, ανθρώπου ανάπηρους ψυχικά και σωματικά. Γιατί, ίσως , αν εμείς οι Έλληνες δεν είχαμε πει εκείνο το Όχι, ίσως τότε η εξέλιξη της παγκόσμιας ιστορίας να ήταν πολύ, μα πολύ διαφορετική. Μήπως όμως τελικά γιορτάζουμε όλα τα πιθανά κι απίθανα ίσως και αν; Μήπως γαλουχούμε γενιές, μαθαίνοντας τους πόσο σημαντικό και καλό πράγμα είναι ο πόλεμος; Μήπως μετατρέπουμε τα παιδιά μας σε αιμοδιψή σωβινιστικά στρατιωτάκια; Σειρά, για ένα νέο ίσως τώρα, δικό μου αυτή τη φορά… Ίσως, αν ο εορτασμός συνέπιπτε με με την επέτειο λήξης του πολέμου, ίσως τότε το να κρατήσει ένα αλλοδαπό παιδί την ελληνική σημαία στην μαθητική παρέλαση, να μην μας πείραζε. Ίσως, να το επιθυμούσαμε κιόλας. Γιορτή της ειρήνης, πανηγύρι για τη λήξη ενός παγκοσμίου πολέμου, παγκόσμια ειρήνη και συμμετοχή πολιτών του κόσμου. Γιορτάζουμε όμως την εμπλοκή μας στον πόλεμο, όπου στον πόλεμο, όλα τα πατριωτικά και εθνικιστικά αισθήματα είναι και πρέπει να είναι στο ζενίθ. Δεν χωρούν τα ωραία στον πόλεμο. Δεν χωρά η αδελφοσύνη των λαών, η ανοχή στην διαφορετικότητα. Το έθνος οφείλει να γίνει ένα ενιαίο και δυνατό σώμα ενάντια στην έξωθεν απειλή. Δεν μπορεί την ελληνική σημαία να την κρατά ένας ξένος. Η ελληνική σημαία είναι ένα σύμβολο εθνικό, όχι παγκόσμιο. Την εθνική σημαία κατεβάζει ο κατακτητής. Ο ξένος δεν θα πολεμήσει για την δικιά μου πατρίδα. Τον ξένο δεν τον πληγώνει η έπαρση μιας ξένης σημαίας στον ιερό βράχο της ακρόπολης…

Αυτό δεν είναι το μήνυμα; Τον πόλεμο γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου κι όχι την ειρήνη. Το αν δημιουργούνται εθνικιστικές νοοτροπίες δεν μας νοιάζει, ακόμα και σε μιαν άλλη εποχή, όπου η επικοινωνία μεταξύ των λαών έχει πάρει άλλες διαστάσεις, όπου η έννοια έθνος, αν όχι άχρηστη, αποδεικνύεται πολύ επικίνδυνη. Ο Έλληνας όμως θέλει να διατηρήσει αυτή την γιορτή και θέλει να διατηρήσει τον εθνικισμό του. Νοοτροπία είναι. Είναι μια νοοτροπία που θα πάρει χρόνια για να αλλάξει, αν αλλάξει ποτέ.

Ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που έζησαν τον β' Παγκόσμιο Πόλεμο.. Η γιαγιά μου, ακούει Γερμανία και φρίττει. Πέρασαν δυο γενιές και οι μνήμες είναι ακόμα νωπές. Εδώ είναι ακόμα νωπές οι μνήμες από το 1922. Λόγω γεωπολιτικής θέσης, αλλά κι εξαιτίας του πολύ νέου κράτους στο οποίο κατοικούμε, η ανάπτυξη μιας ενιαίας εθνικής ταυτότητας είναι μάλλον πρόσφατη. Και πριν προλάβουν να την χωνέψουν 2-3γενίές, η τεχνολογική επανάσταση στην επικοινωνία, τις μεταφορές και τις μετακινήσεις, η διεθνής τρομοκρατία, η παγκοσμιοποίηση, έφεραν τον έλληνα μπροστά σε μια απειλή, τη διάρρηξη της εθνικής του ταυτότητας, που δεν έχει προλάβει να απολαύσει. Εγώ μεγάλωσα στον απόηχο της δικτατορίας. Οι άνθρωποι που αγωνίστηκαν εναντίον αυτού του καθεστώτος, αν και αριστερών πεποιθήσεων, είχαν έντονα εθνικά αισθήματα, ήθελαν να ζήσουν και να φτιάξουν έναν τόπο όχι απλά βιώσιμο, αλλά τον τόπο τους, που μια ο ένας εχθρός, τούρκος ή γερμανός, μια ο άλλος, άγγλος ή αμερικανός, δεν τον άφηνε. Η Ελλάδα μπήκε σε πρώτο πλάνο πάλι στην μεταπολίτευση. Η χώρα, το έθνος, μετά από όσα είχε τραβήξει έπρεπε να στηθεί και πάλι από την αρχή. Και για να στήσεις μια χώρα, χρειάζεσαι την ομοψυχία των κατοίκων της, εν προκειμένω των Ελλήνων, που τότε έστεκαν μονάχοι πάνω στην ελληνική γη. Το απόλυτο έθνος. Το καθαρό έθνος. Η πατρίδα και οι πατριώτες της. Μόνο που τότε δεν ξέραμε τις έννοιες ρατσισμός και ξενοφοβία, παρά μόνο από τις αμερικανικές ταινίες. Τότε ακόμα δεν πολεμούσαμε φαντάσματα και πλάσματα της εφιαλτικής μας φαντασίας, αλλά μόλις είχαμε ξεφορτωθεί τους εχθρούς μας κι όλα αυτά τα αισθήματα και οι έννοιες έμοιαζαν απόλυτα θεμιτά.

Η μάνα μου μεγάλωσε με το φάντασμα του β' Παγκοσμίου Πολέμου, εγώ με το φάντασμα της χούντας, η επόμενη γενιά μεγαλώνει με το φάντασμα της παγκόσμιας τρομοκρατίας. Τα πράγματα αλλάζουν πολύ γρήγορα κι είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποκωδικοποιήσεις και να ερμηνεύσεις τα τρέχοντα. Η ξενοφοβία και ο ρατσισμός υπήρχαν πάντα, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά μόλις πριν λίγα χρόνια η τόσο κοντινή διάδραση με άλλους λαούς σε τόσο μαζικό επίπεδο σήμαινε είτε ότι πρωταγωνιστείς σε σενάριο επιστημονικής φαντασίας είτε ότι βρίσκεσαι σε πόλεμο, άντε στην καλύτερη σε κάποιο διεθνές φεστιβάλ.
Πέρα όμως από την πλάκα, οι φόβοι και οι φοβίες, που προέρχονται από παρελθούσες μνήμες, εκτός από τη διαιώνιση τους μέσω του λόγου και της εικόνας, μέσω της καλής ή κακής χρήσης της ιστορίας, περνούν αταβιστικά από γενιά σε γενιά με φθίνουσα όμως τάση. Όλη αυτή η ρατσιστική υστερία είναι εξηγήσιμη. Προσωπικά, έχοντας αναπτύξει μια πολύ πιο ευρεία θεώρηση κι αντιμετώπιση του κόσμου μας, όπου το limit up δεν είναι ο άνθρωπος και η γη, αλλά το άπειρο σύμπαν, όλα αυτά τα πατριωτικά και εθνικιστικά κατάλοιπα, παρελάσεις, σημαίες, κλπ θεωρώ ότι δεν με αφορούν. Καταλαβαίνω τον τρόπο όμως που σκέφτονται οι μικρόμυαλοι συμπολίτες μας και νομίζω ότι το μεταναστευτικό κύμα που «έπληξε» την Ελλάδα, ήρθε πολύ γρήγορα σε μια χώρα που έχει ακόμα πολλές ανοιχτές πληγές από το παρελθόν.

Τι θα συμβεί στο μέλλον, κανείς δεν το ξέρει. Εύχομαι, οι νεότερες γενιές, να ακούνε όλα αυτά τα εθνικιστικά παραληρήματα και να λαμβάνουν τις μνήμες που τους δίνονται ξεφτισμένες από τους παλαιότερους ως γραφικές νοσταλγίες. Για να αλλάξουν τα πράγματα, πρέπει και η γενιά του πολυτεχνείου και η γενιά της μεταπολίτευσης να αποσυρθούν από τα κοινά, από την πολιτική, από τα καθηγητηλίκια, από τα δημοσιογραφικά πόστα, από τα τηλεπαράθυρα, από το υπουργείο Παιδείας, από τις θέσεις κλειδιά που διαμορφώνουν νοοτροπίες . Είναι οι τελευταίοι με ζωντανές εθνικές μνήμες ενάντια σε κάποιον εχθρό που απειλεί την πατρίδα. Γιατί, οι οικονομικοί και πολιτικοί μετανάστες δεν απειλούν την εθνική μας ταυτότητα, που έτσι κι αλλιώς είναι μια ταυτότητα πλαστή, φτιαχτή δηλαδή. Και η σημαία δεν είναι παρά ένα λογότυπο μιας πατρίδας-φίρμας, που διαφημίζεται από τον ΕΟΤ ως “a place you can afford”, ένα οικονομικό προϊόν για κατανάλωση και μόνο…

Όπου γης πατρίς.
Κόκα κόλα και ψωμί Βενέτης.
Και η Μακεδονία είναι απλά μακεδονική παίδες!

Το χωριό αυτό λεγόταν Ελλάδα

2009-09-21T17:34:00.003+03:00

Μια φορά κι ένα καιρό
Σε ένα μικρό χωριό… υπήρχε ο γαλατάς, ο μανάβης, ο κρεοπώλης, ο κτηνοτρόφος, ο αγρότης, ο δάσκαλος, ο συγγραφέας, ο τραγουδιστής, ο ράφτης, οι μαθητές, οι άντρες, οι γυναίκες… Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα μικρό χωριό με όλα τα είδη ανθρώπων, μόνο που σε αυτό το χωριό δεν υπήρχαν δικαστήρια, αστυνομία, δήμαρχος ή κυβερνήτης, μέχρι που… Μέχρι που κάποια δυσάρεστα γεγονότα συνέβησαν.

Ένα ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα, ένας 35 χρόνος κάτοικος του χωριού τρελάθηκε. Βρισκόταν στο καφενείο, σε ένα τραπέζι κάτω από έναν γεροπλάτανο κι έπινε ουζάκι. Ξαφνικά, έβγαλε από την τσέπη του ένα μαχαίρι κι επιτέθηκε στον άντρα που καθόταν στο διπλανό τραπέζι. Τον μαχαίρωσε δυνατά πολλές φορές. Οι συμπολίτες του ορμήξαν πάνω του σοκαρισμένοι. Μα εκείνος δεν χαμπάριαζε. Μαχαίρωσε πολλούς, κάποιοι και δεν ήταν λίγοι πέθαναν. Οι γυναίκες βγήκαν στα μπαλκόνια και φώναζαν βοήθεια, τα παιδιά τσίριζαν. Δεν άργησε πολύ και η πλατεία βάφτηκε με αίμα. Ποιος είχε καταφέρει άραγε το τελειωτικό χτύπημα στον τρελαμένο άντρα; Κείτονταν κι αυτός νεκρός μαζί με κάποιους άλλους χωριανούς. Κι όλοι οι άντρες του χωριού κρατούσαν μαχαίρια.
Το φονικό αυτό ήταν πρωτόγνωρο για το χωριό αυτό. Ποτέ πριν κάτι τέτοιο δεν είχε συμβεί. Κι οι κάτοικοι προσπαθούσαν να καταλάβουν τι είχε γίνει. Κανείς δεν ένιωθε θλίψη για το θάνατο του φονιά, κανείς δεν ένιωθε πως είχε γίνει πια κι ο ίδιος φονιάς σκοτώνοντας τον φονιά. Μα, δεν μπορούσαν να βρουν το λόγο που είχε γίνει ένα τέτοιο κακό. Κι αυτό, αλήθεια, τους παίδευε.

Δεν πέρασε πολύς καιρός, κι ήρθε στο χωριό ένας παράξενος ταξιδιώτης που τους είπε μια ιστορία για ένα παλληκάρι από μια μακρινή πόλη που κάποιοι ξένοι του σκότωσαν την οικογένεια και του έκλεψαν όλο τον χρυσό από το σεντούκι. Μονάχα αυτόν και την αδελφή του, που ήταν παιδιά μικρά, άφησαν οι φονιάδες να ζήσουν. Το παλληκάρι αυτό ζητούσε εκδίκηση, λεγόταν Μάρκος, τους πληροφόρησε ο ξένος και οι δολοφόνοι των γονιών του, των θειάδων και των παππούδων του κατάγονταν από το χωριό αυτό. Και τον χρυσό που έκλεψαν τον έκαναν μποστάνια και στάβλους και μαγαζιά ωραία και θα χει περισσέψει τουλάχιστον ένα τσουβάλι. Οι χωριανοί γελάσανε. «Μεγάλη φαντασία έχεις.» είπανε στον ταξιδιώτη. «Εμάς ο τόπος μας δεν βγάζει τέτοιους φονιάδες.» Του είπαν για το Μάρκο και για το κακό που είχε συμβεί. «Φονιάδες είναι αυτοί που ζουν εκεί, στην πόλη. Ο φίλος σου ήταν τρελός κι είχε όπως κι εσύ μεγάλη φαντασία.» Ο ταξιδιώτης επέμεινε στην ιστορία του κι οι χωριανοί θίχτηκαν με τις κατηγορίες. «Να φύγεις από τον τόπο μας.» του είπαν. Ο ταξιδιώτης έφυγε, μα ήταν πολύ ταραγμένος. Ήξερε πως θα γινόταν ακόμα πιο μεγάλο κακό, σα μάθαινε τα νέα αυτά η αδελφή του Μάρκου, η Στέλλα. Και τους προειδοποίησε, πως όσο το χωριό καλύπτει τους φονιάδες, δεν θα έβρισκε ησυχία.

Το φονικό είχε ξεχαστεί, όπως κι ο παράξενος ταξιδιώτης. Που και που, οι χωριανοί τον θυμόντουσαν σαν ένα καλαμπούρι. Ήταν μελαχρινός και παράξενα ντυμένος. Ίσως να ήταν τρελός, να το είχε σκάσει από κάπου. Πρωί Σαββάτου ήταν που έφτασε στην πλατεία μια μαυροφορεμένη νεαρή γυναίκα. Στάθηκε στην πλατεία, κάτω από τον πλάτανο, κρατώντας ένα πιστόλι και ζήτησε να δει το φονιά του Μάρκου, του αδελφού της. Οι χωριανοί τότε θυμήθηκαν την μαύρη προφητεία που είχε πει εκείνος ο ταξιδιώτης. Μαζεύτηκαν γύρω της. «Έλα στα συγκαλά σου.» «Είσαι τρελή για δέσιμο.» «Ντροπή κορίτσι πράγμα.» «Όλοι μας σκοτώσαμε εκείνο το ζαβό.» Στο άκουσμα όλων αυτών, τυφλωμένη από τον πόνο και το μίσος, άδειασε το πιστόλι της πάνω στα κορμιά τους. Σαν σίγασαν οι κρότοι κι ακοόυστηκε η ησυχία, «Σκοτώστε με.» τους ζήτησε, μα εκείνοι αρνήθηκαν. «Δεν είμαστε φονιάδες.» Εκείνη τότε κλαίγοντας ζήτησε να την τιμωρήσουν. «Συλλάβετε με». Μα σε εκείνο το χωριό, δεν υπήρχαν φυλακές, ούτε και αστυνόμος. «Να κάνουμε συμβούλιο.» είπε μια γυναίκα. Και το χωριό ολόκληρο μαζεύτηκε στην πλατεία κι έκανε συμβούλιο. Αποφάσισαν πως κάποιος θα έπρεπε να γίνει αστυνόμος, ένας άλλος δικαστής και κάποιος κυβερνήτης να παίρνει τις δύσκολες αυτές αποφάσεις. Δεν ήταν δυνατόν να παρατάνε τις δουλειές τους κάθε τρεις και λίγο όλοι να λύνουν τα προβλήματα αυτά. Ούτε και να κινδυνεύουν με κάθε τρελό που ερχόταν από την πόλη στο χωριό τους.
Έτσι κι έγινε. Τρεις από τους κατοίκους του χωριού, πήραν αυτά τα αξιώματα και στο σπίτι του αστυνόμου, που πριν ήταν γελαδάρης, ο στάβλος έγινε φυλακή.
Ο κυβερνήτης γρήγορα αποφάσισε πως έπρεπε να γραφτούν κάποιοι νόμοι και τους έγραψε μόνος του. Όταν θέλησε να τους μοιραστεί με το χωριό, οι χωριανοί του είπαν πως του είχαν εμπιστοσύνη, δική του ήταν πια η δουλειά αυτή και θα έπρεπε να την κάνει χωρίς να τους ενοχλεί. Κάλεσε τότε τον αστυνόμο και τον δικαστή ο κυβερνήτης και τους ανακοίνωσε τις αποφάσεις του. Όποιος είχε σκοτώσει άνθρωπο έπρεπε να μπει για όλη του τη ζωή φυλακή. Ο αστυνόμος, τότε συνέλαβε όλους τους άντρες του χωριού, αλλά και την αδελφή του Μάρκου κι ο δικαστής τους καταδίκασε σε ισόβια φυλάκιση, αφού έτσι έλεγε ο νόμος.

Μόλις έμαθαν τα νέα οι γυναίκες και τα παιδιά, μαζεύτηκαν έξω από τη φυλακή κάνοντας μεγάλη φασαρία. Ποιος θα έκανε τις βαριές δουλειές; Θα μεγαλώναν σαν ορφανά όλα τα παιδιά; «Οι άντρες μας δεν σκότωσαν. Μονάχα αμυνθήκαν.» φώναζαν οι γυναίκες. Κι έκαναν φασαρία πολλή. Ο αστυνόμος, που ήξερε όλους τους νόμους που είχε φτιάξει ο κυβερνήτης προσπάθησε να συλλάβει τα γυναικόπαιδα για διατάραξη της κοινής ησυχίας. Έβγαλε την γκλίτσα του κι άρχισε να βαρά όπου έβρισκε. Τότε ένα παιδί πήρε μια πέτρα και του άνοιξε το κεφάλι. Ο αστυνόμος έπεσε αιμόφυρτος κάτω στο χώμα. Μπορεί και να σωζόταν, αλλά αν τον έσωζαν, οι άντρες όλοι θα έμεναν για πάντα φυλακή. Έτσι προτίμησαν να τον αφήσουν αβοήθητο να ψυχορραγεί. Χωρίς αστυνόμο να φυλάει πια τη φυλακή, το πλήθος μπορούσε με άνεση να ελευθερώσει όλους τους κρατουμένους που ήταν στοιβαγμένοι χειρότερα από τις αγελάδες στον μικρό στάβλο. Τους άφησαν όλους να φύγουν, εκτός από την αδελφή του Μάρκου. «Εσύ κι ο αδελφός σου φταίτε για όλα μωρή.» της φώναξαν αγριεμένοι και την κλειδώσαν στο κοτέτσι. Το πλήθος σε έξαλλη κατάσταση πήγε στο σπίτι του κυβερνήτη, ο οποίος δεν είχε πάρει χαμπάρι για το σαματά. Σχεδίαζε να κάνει ένα ξενοδοχείο μαζί με έναν ξάδελφο που είχε κληρονομήσει αναπάντεχα ένα τσουβάλι χρυσό από έναν μακρινό θείο. Σαν άκουσε τις φωνές από το αγριεμένο πλήθος, βγήκε στο μπαλκόνι να μάθει τι συμβαίνει. Οι χωριανοί του είπαν το πρόβλημα που είχαν. «Θα καταρρεύσει το χωριό. Δεν γίνεται να κάνουν οι γυναίκες τις δουλειές αυτές. Αυτές είναι για άντρες.» Ο κυβερνήτης σκέφτηκε πως θα μπορούσαν να φέρουν άντρες από άλλα χωριά να κάνουν τα σκληρά επαγγέλματα. «Είδες τι κακό μας φέρνουν οι ξένοι.» Ο κυβερνήτης τότε τους είπε πως ήταν φονιάδες. «Μα εμείς βρισκόμασταν σε νόμιμη άμυνα.» του είπαν οι άντρες. Αφού το σκέφτηκε ο κυβερνήτης συμφώνησε μαζί τους. Δεν σκότωσαν τον Μάρκο γιατί το ήθελαν, αλλά γιατί τους απειλούσε. Αυτός και η αδελφή του ήταν οι φονιάδες. Αν, βέβαια ήθελε να είναι δίκαιος, θα έπρεπε να ψάξει αν τα λεγόμενα εκείνου του παράξενου ταξιδιώτη έστεκαν. Κι αποφάσισε να διατάξει έρευνα. Πήγε μέχρι τον αστυνόμο και τον βρήκε μες τα αίματα να κείτεται νεκρός. Ρώτησε τότε όλο το χωριό ποιος είχε κάνει αυτή την πράξη, μα απάντηση δεν πήρε από κανένα. Κανείς δεν του είπε πως ο μικρός φονιάς ήταν ο γιος του ξαδέλφου του που είχε το τσουβάλι γεμάτο από χρυσό. Ο κυβερνήτης σκέφτηκε πως η έρευνα ήταν δουλειά της αστυνομίας. Διόρισε τότε για αστυνομικό τον ξάδελφο του. Του ζήτησε να ερευνήσει τα δυο μυστήρια φονικά…

Το χωριό αυτό λεγόταν Ελλάδα.

Μια ιδέα που μου ήρθε στο μυαλό. Δεν την έχω δουλέψει καθόλου. Έίναι ουσιαστικά το πρώτο γραπτό. Ρίξτε και καμιά ιδέα να θέλετε.

Και πάει κλαίγοντας....

2009-08-12T18:34:00.000+03:00

Οι γονείς χρησιμοποιούν την απόρριψη ως αποδειχτικό στοιχείο για να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους έναντι των παιδιών τους, τα οποία είναι καταδικαστέα a priori και είναι δεδομένο πως αυτά κάνουν το λάθος. "Για να σε απορρίπτω, κάτι έχεις κάνει λάθος." Η ενοχή των παιδιών είναι πάντα αυταπόδεικτη.

Όταν τα παιδιά, ασχέτως ηλικίας, απορρίπτουν τους γονείς, αυτή η απόρριψη παύει να λειτουργεί ως αποδεικτικό στοιχείο υπεράσπισης στην συγκεκριμένη περίπτωση. Αντίθετα είναι μια παραπάνω απόδειξη της ενοχής τους, η οποία δεν παύει ποτέ να χάνει τον αυταπόδεικτο χαρακτήρα της. " Για να με απορρίπτεις είσαι γαιδούρι, άρα λάθος."

Το παιδί λοιπόν μπορεί να βιώσει την έννοια της αθωότητας μόνο αν ενστερνιστεί το ρόλο του γονιού, που είπαμε έχει πάντα το τεκμήριο της αθωότητας στο τσεπάκι του. Γίνεται λοιπόν από παιδί γονιός για να μπορέσει να ξεπλύνει την ενοχή του ή για να εκτίσει την ποινή που η τυφλή δικαιοσύνη του γονεικού συστήματος του έχει επιβάλει. Κατ' αυτό τον τρόπο αφενός δικαιώνει το υφιστάμενο σύστημα απονομής ευθυνών, ποινών και δικαιοσύνης κι αφετέρου δικαιώνει τους γονείς του και τον τρόπο που χρησιμοποιούν την έννοια της απόρριψης και της ενοχής, αφού μοιραία θα ακολουθήσει το ίδιο ακριβώς μοντέλο.

Ως γονιός το παιδί μπορεί πλέον ελεύθερα κι απενοχοποιημένα να απορρίπτει το δικό του παιδί, να το δικάζει και να το καταδικάζει με μόνο ενοχοποιητικό αποδεικτικό στοιχείο την ίδια την απόρριψη. «Αφού σε απορρίπτω, κάτι έχεις κάνει λάθος.» Το πρώην παιδί που έχει γίνει γονιός μπορεί επιτέλους να απολαμβάνει την αθωότητα του έναντι ενός άλλου πλάσματος, του παιδιού του, μπορεί επιτέλους να ορίζει τη ζωή του και να την επιβάλει, χωρίς να το απορρίπτουν ή να το καταπιέζουν. Το δικό του παιδί μοιραία για να μπορέσει να ξεφύγει από το ρόλο του παιδιού άρα και του ισοβίτη, θα πρέπει να κάνει ένα παιδί.... Και πάει κλαίγοντας....

Δική μου είναι η ζωή κι είναι μια ατελείωτη κωμωδία!

2009-08-11T16:36:00.003+03:00

Δική μου είναι η ζωή, ότι θέλω την κάνω.
Είμαι μεγάλη γυναίκα πια και θα ΑΠΟΛΑΥΣΩ τις συνέπειες των επιλογών μου. Αν μη τι άλλο, παίρνω μόνη τις αποφάσεις μου. Δεν μπορείς να με ελέγχεις επ' άπειρον.
Κι αν δεν σου αρέσει η ζωή σου, δικό σου πρόβλημα.
Αν δεν σου αρέσει η ζωή μου, επίσης δικό σου πρόβλημα.
Αγάπη δεν σημαίνει εξουσιάζω ή εξουθενώνω, ούτε δεν εμπιστεύομαι και πετάω τους φόβους μου πάνω σου. Ποια άρρωστη αντίληψη σε οδηγεί στην ψευδαίσθηση πως αγάπη είναι να ευνουχίζεις, να προκαταλαμβάνεις τις πράξεις του άλλου βασισμένη στις δικές σου σωστές ή λάθος επιλογές; Και με ποιο δικαίωμα συγκρίνεις τις ζωές τρίτων ανθρώπων με το πρόσωπο που υποτίθεται πως αγαπάς; Δεν υπάρχει καμιά λογική στα παραδείγματα αυτού του τύπου. Ο ένας είναι ο ένας κι ο άλλος είναι ο άλλος. Κι η κάθε ζωή μοναδική κι απρόβλεπτη μέχρι το τέλος. Δεν μπορείς, όσο κι αν λες πως έχεις το δικαίωμα, που δεν το έχεις, να προκαθορίσεις την πορεία του παιδιού σου. Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να το αφήσεις να ανοίξει τα δικά του φτερά και να κάνει τα δικά του ταξίδια, ακόμα κι αν είναι ριψοκίνδυνα σύμφωνα με τα δικά σου κριτήρια. Τα κριτήρια αυτά είναι δικαιωματικά δικά ΣΟΥ, αλλά όχι απαραίτητα και των άλλων. Σταμάτα ακόμα να με επιφορτίζεις με ενοχικά σύνδρομα του τύπου "εγώ έκανα το σκατό μου παξιμάδι για πάρτη σου"... Δεν στο ζήτησα, δική σου επιλογή ήταν αφενός κι αφετέρου έχεις αναρωτηθεί αν θεωρώ πως το σκατό αυτό έγινε ένα χορταστικό παξιμάδι ή ένα αφρώδες κι αινιγματικό κινεζικό fortune cookie? Ακόμα κι αυτό που εσύ νιώθεις ως υπέρτατη θυσία, στα δικά μου μάτια μπορεί να φαντάζει το απόλυτο τίποτα. Και για να σε πάω στη συλλογιστική που ακολουθείς, κάποιοι θεωρούν πως δεν έκανες τίποτα ιδιαίτερο, γιατί η ζωή σου ήταν εύκολη και κάποιοι άλλοι λένε πως τα έκανες χάλια και πως οι ίδιοι θα τα είχαν κάνει καλύτερα.... Υποκειμενικά είναι όλα... Αλήθεια λοιπόν, θες να σε πάω στη λογική των εξωγενών παραδειγμάτων;
Σταμάτα να μου πετάς λοιπόν τις φοβίες σου και να προτζεκτάρεις τη ζωή σου πάνω μου, πόσο μάλλον ανθρώπων που μου είναι κατ'ουσία άγνωστοι κι αδιάφοροι. Αν έχεις εγκλωβιστεί σε επιλογές που δεν θες πια, βρες τον τρόπο να απαλλαγείς από αυτές. Δεν σου φταίω εγώ. Να βρεις άλλο σάκο του μποξ ή να πας στον ψυχίατρο.
Επειδή όμως σου αρέσει το δράμα, Θα σου κάνω τη χάρη να σε χρίσω πρωταγωνίστρια. Θα σε αποδείξω σωστή επιτέλους, μιας και τόσο πολύ το λαχταράς και θα γίνω γνήσιο κι αυθεντικό κωλόπαιδο, έτσι για να γουστάρεις. Και τότε, ίσως τότε να καταλάβεις πως οι σχέσεις είναι διαδραστικές και πως συχνά αυτά που φοβόμαστε ή ενδόμυχα ευχόμαστε, τα προκαλούμε οι ίδιοι στον εαυτό μας. Γιατί, αγαπητή μου μητέρα, όταν πότε δεν βλέπεις κάτι καλό στις επιλογές του παιδιού σου, όταν αντί να χαίρεσαι με την ευτυχία του και να προσδοκάς, να ελπίζεις το τέλειο γι'αυτό και να το θεωρείς ικανό, βλέπεις παντού απειλές και λάθη, είσαι σίγουρη δε πως θα μείνει στο δρόμο, πως θα ερωτευτεί τον υπέρτατο μαλάκα, θα καταντήσει στην καλύτερη ένα αλκοολικό κλοσάρ, ένας αξιοθρήνητος πένητας, που μόνο στραβά θα του τυχαίνουν,τότε πολύ φοβάμαι ότι κέρδισες με την αξία σου τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο υπέρτατο δράμα της ζωής σου, ένα δράμα μεγαλύτερο κι από τα έργα του πολυαγαπημένου σου Τεννεσί Γουίλιαμς. Αυτό το δράμα όμως θα είναι ένας σπαρακτικός μονόλογος... αποκλειστικά δικός σου, γιατί ο συγγραφέας αποφάσισε τελευταία στιγμή πως η κόρη θα πρωταγωνιστήσει σε άλλο μυθιστόρημα τελικά, το οποίο θα είναι μια σπαρταριστή κι απρόβλεπτη κωμωδία.

Περιουσία ρε γαμώτο, σε αυτή τη ζωή είναι οι εμπειρίες, οι γνώσεις, τα ταξίδια, οι ευτυχισμένες στιγμές, οι απολαύσεις... όχι οι καταθέσεις και τα νούμερα, ούτε η σύνταξη και το ΙΚΑ. Η ασφάλεια μιας μετρημένης ζωής δεν διαφέρει από μια φυλακή. Μια φυλακή που μας επέβαλε η εκκλησία και η άρχουσα τάξη μέσα από εξαρτητητικά παιχνίδια ηθικής φύσης, όπου νικητής βγαίνει πάντα το χρήμα. Το χρήμα είναι μέσο μητέρα, όχι σκοπός. Το χρήμα δεν σε κάνει ευτυχισμένο, μπορεί να σου προσφέρει βέβαια τις γνώσεις, τα ταξίδια, τις απολαύσεις και κατ' επέκταση τις εμπειρίες. Το πως το χρησιμοποιείς είναι το ζήτημα. Τροφή για τα σκουληκάκια θα γίνουμε όλοι, τίποτα δεν έχει νόημα, γιατί να μην ζούμε το τώρα, το σήμερα λοιπόν; Αύριο ξημερώνει μια καινούργια μέρα, αύριο όμως! Των φρονίμων τα παιδιά, λέει η παροιμία, πριν πεινάσουν μαγειρεύουν.... Των φρονίμων!

Ο πόνος έσβησε.

2009-07-15T17:41:00.000+03:00

Λούστηκα μ’ υγρό ατσάλι
Να εφαρμόσει πάνω μου
Πανοπλία αόρατη να γίνει.
Αυτό ήθελα.
Να διανύσει το χρόνο της η ζωή.
Παιδιά, Καριέρα, σχέδια, εγώ;
Ας γελάσω.
Πρέπει να με αντέξω.
Χωρίς δεκανίκια
Χωρίς αντωνυμίες κτητικές
Κι επιθετικούς προσδιορισμούς
Δεν θέλω για συνοδοιπόρους
ευαισθησίες, κλάματα και στεναγμούς.
Τι να τα κάνω τα γιατί, τα πως και τι.
Προορισμό να έχω τον ψυχογιατρό;

Λούστηκα μ’ υγρό ατσάλι λοιπόν.
Ο πόνος έσβησε
Μαζί μ’ αυτόν κι εγώ.

Λήδα Καφετζή
Ιούλιος 2009

If you wanna be rich… My way is through the beach!!!

2009-07-11T20:09:00.001+03:00

Μετά από πολύ καιρό, κοντά 4 χρόνια, απομόνωσης κι αυτοανάλυσης, είπα να κάνω μια αλλαγή, να ξαναβγώ στην τσάρκα, στο κουρμπέτι, να ζήσω «φυσιολογικά». Να πω την αλήθεια μου, πιο πολύ φοβήθηκα μη βαρεθώ το ίδιο μοτίβο μέχρι να πεθάνω. Τι θα κάνω 50 χρόνια; Τι άλλο έχω για να αναλύσω; Τα ίδια και τα ίδια; Τι να γράψω; Τι να πω; Τι να ζωγραφίσω; Δεν πρέπει να μαζέψω τουλάχιστον καινούργιο υλικό;
Είναι και εκείνη η έμμονη φοβία που με κατατρώει μήπως και κάνω τις ανεπάρκειες μου φιλοσοφία. Μ’ έπιασε κι ένα είδος εφηβικού τσαμπουκά, να αλλάξω τον κόσμο. Και πως θα τον αλλάξω, άμα κρύβομαι απ’ αυτόν; Πήρα βαθιά αναπνοή και βούτηξα…
Να ανοίξω ή μάλλον να αγοράσω το μαγαζί μιας φίλης στο Κολωνάκι, με ρούχα, αυτό αποφάσισα να κάνω. Να γίνω έμπορος, επιχειρηματίας… Εγω; Μπλιαχ, ε; Κι όμως! Ούτε το Κολωνάκι είναι το πρόβλημα μου, ούτε το εμπόριο… Ούτε καν ο κόσμος, αλλά ούτε κι ο βιομήχανος ή ο εφοπλιστής. Τα μυαλά είναι το πρόβλημα. Εκεί είναι ο στόχος, που έλεγε κι η Γώγου.
Μέσα σε ένα τρίμηνο συνειδητοποιώ με ανείπωτη χαρά πως εξακολουθώ κι εκπλήσσομαι. Αυτό για μένα είναι μεγάλο δώρο. Δεν έχω γίνει φυτό. Όχι ακόμα τουλάχιστον. Ανακαλύπτω τεράστια αποθέματα υπομονής και διαλλακτικότητας. Μπορώ και συναισθάνομαι, μπαίνω στα παπούτσια των άλλων, διεκδικώ, υποχωρώ, συναλλάσσομαι. Αν κάνω για έμπορος; Με τα δεδομένα, με τα σημερινά δεδομένα του εμπορίου και των business όχι. Σαφέστατα όχι. Σε αυτούς τους χώρους, όταν κάποιος σου ζητάει ένα, πρέπει να του γαμήσεις την ψυχολογία, θέτοντας ένα σκασμό παράλογες απαιτήσεις για να τον αποπροσανατολίσεις από την αρχική του διεκδίκηση. Πρέπει να γίνεις Συλβί από τα Μαύρα Μεσάνυχτα, Γιάννα που κλείνει με το έτσι θέλω ραδιόφωνο κι εφημερίδα σε μια νύχτα, Σκύλα και Χάρυβδη ταυτόχρονα. Στον κόσμο των business, αλλά κατ’ επέκταση σε όλη την επαγγελματική σου σταδιοδρομία, εάν θέλεις να επιβιώνεις ή και να κατακτήσεις κάποια πράγματα, ο μόνος τρόπος είναι να γίνεις ένα στυγνό βαμπίρ που απομυζά τις ζωές και τις αξιοπρέπειες των άλλων. If you wanna be rich you’ ve got to be a bitch, που λέει και το χορευτικό άσμα. Όποιον κι αν συμβουλεύτηκα, δεξιό, αριστερό, κομμουνιστή, καπιταλιστή, υπάλληλο, επιχειρηματία, τα ίδια άκουσα.
Η απόφαση μου;
Το μαγαζί θα το ανοίξω και θα τα καταφέρω, παρόλες τις δυσκολίες που συναντώ! Γιατί δεν είναι κακό πράγμα να είσαι φιλόδοξος και ματαιόδοξος. Η ίδια η ζωή εξάλλου είναι αφόρητα ματαιόδοξη, γιατί να μην είμαι κι εγώ;
Αδίστακτη όμως δεν θα γίνω. Όχι για λόγους ηθικής, γιατί δεν είναι ηθική όλη αυτή η ψευτό-φιλοσοφία του οπισθίου περί καλού και κακού, ηθικού κι ανήθικου. Αυτά είναι εργαλεία που πατάνε σε ενοχικά σύνδρομα για να χειραγωγούνται οι μάζες από όλους τους αδίστακτους.
Θα γίνω έμπορος κι επιχειρηματίας και θα πουλάω ρούχα στο Κολωνάκι, χωρίς να γίνω Γιάννα, Συλβί, κλπ για ένα και μόνο λόγο. Γιατί το όνειρο ενός άλλου κόσμου είναι πολύ μεγαλύτερο από εμένα, πολύ πιο φιλόδοξο και μεγάλο και σπουδαίο. Είναι αθάνατο. Και για να αλλάξει κάποτε ο κόσμος, θα πρέπει όλοι εμείς που γκρινιάζουμε, να μπούμε μέσα σε αυτόν τον κόσμο και με τις πράξεις μας, με τους τρόπους μας, με τη συμπεριφορά μας, να δημιουργήσουμε καινούργια συναλλακτικά ήθη κι έθιμα, μια νέα ηθική. Αυτό είναι το στοίχημα για μένα. Να καταφέρω να κάνω πετυχημένες(σύμφωνα με τα δικά μου δεδομένα, που δεν περιλαμβάνουν ούτε cayenne, ούτε βίλλα στη Βουλιαγμένη, ούτε 45 παρατρεχάμενους) business, χωρίς όλες αυτές τις εξουσιαστικές αηδίες που κάνουν οι άνθρωποι μεταξύ τους για να νομίζουν ότι κάτι καταφέρνουν. Κι ας κλάψω κι ας πονέσω. Θα τα καταφέρω! Γιατί μέσα μου υπάρχει ακόμα ένα τσαμπουκαλεμένο παιδί που δεν το σταματάει τίποτα.

Γιατί θα πάω να ψηφίσω;

2009-06-06T18:05:00.000+03:00

Δημοκρατία: ένα κουρασμένο σύστημα διακυβέρνησης, μια αυταπάτη που σαγηνεύει τις μάζες… μια ουτοπία που ποτέ δεν εφαρμόστηκε πλήρως.

Προσωπικά δεν ξέρω αν πιστεύω στη δημοκρατία, τουλάχιστον έτσι όπως είναι. Πιστεύω στην ελευθερία, στην αναρχία, στην προσωπική αίσθηση ευθύνης, αξίες που δεν έχουν καθόλου να κάνουν με κόμματα, δογματισμούς ή ψήφους κι εκλογές. Παιδεία και καλλιέργεια χρειάζονται οι άνθρωποι. Τα υπόλοιπα λύνονται.

Γιατί θα πάω να ψηφίσω τότε;

Μπορεί να γκρινιάζω για τα κακώς κείμενα, να λέω πως αυτό που ζούμε είναι μια κεκαλυμμένη δικτατορία των πολυεθνικών εταιριών, να απαξιώνω τους θεσμούς και να φωνάζω πως είναι διεφθαρμένοι πια, αλλά πρέπει να παραδεχτώ πως μέσα από αυτό το σύστημα κι εξαιτίας αυτού του συστήματος, μπορώ να λέω τις μπούρδες που λέω. Κι αυτό το δικαίωμα έκφρασης, όσο κουτσουρεμένο κι αν είναι, μου το εξασφάλισαν κάποιοι άνθρωποι που αγωνίστηκαν, εξορίστηκαν, εκτελέστηκαν. Άνθρωποι που μάτωσαν ψυχικά και σωματικά γι’αυτό που εμείς με τόση ευκολία σνομπάρουμε, χλευάζουμε κι απαξιώνουμε, το δημοκρατικό σύστημα, κορμός του οποίου είναι η εκλογική διαδικασία, η συμμετοχή, η πολιτική δράση. Αν με εκφράζει κάποιο κόμμα; Όχι, ούτε καν κατά προσέγγιση. Με το να πάω όμως παραλία, σε τι θα ωφεληθώ; Σε τι θα ωφελήσω το κοινωνικό σύνολο; Τι μήνυμα στέλνω; Η αποχή σαν θέση μπορεί να έχει νόημα. Ποιος θα αναλάβει όμως να επικοινωνήσει το νόημα; Οι κάμερες στις παραλίες που θα δείχνουν μαυρισμένα κωλαράκια;
Τα δικαιώματα που έχουμε είναι λειψά, η δημοκρατία που έχουμε είναι ανάπηρη, οι θεσμοί νοσούν, οι πολιτικοί είναι για ξύλο, τα κόμματα είναι δογματικά… Την κοινωνία όμως και τους κανόνες που τη διέπουν, την καθορίζουμε όλοι εμείς. Με την αποχή, στηρίζονται μόνο τα μεγάλα κόμματα, αυτά τα οποία βαρεθήκαμε και τελικά στέλνουμε ένα λάθος μήνυμα, ότι δεν μας νοιάζει τι κάνουν, ας κάνουν ότι θέλουν.

Δεν ξέρω τι θα ψηφίσω… Ξέρω τι δεν θα ψηφίσω, ξέρω ποιοι κυβερνούν τόσα χρόνια και δημιούργησαν αυτό το απόλυτα κι απροκάλυπτα διεφθαρμένο κράτος, ξέρω ποιοι ευθύνονται για αυτήν την κατάντια: οι εξής δύο γνωστοί άγνωστοι γραβατομένοι τρομοκράτες. Ατιμώρητους θα τους αφήσουμε;
Κατά τα άλλα, εδώ θα είμαστε, σε αυτό τον πλανήτη και μπορούμε πάντα να διεκδικούμε με διάφορους τρόπους αυτά που θέλουμε, που ονειρευόμαστε, που προσδοκούμε. Κι ας μην ξεχνάμε την περίφημη φράση από το V for Vendetta: ideas are bulletproof!!!

Ο Προμηθέας και η Κ. Κούνεβα θύματα της ίδιας νοοτροπίας.

2009-04-29T15:51:00.003+03:00

Πριν λίγες μέρες είδα μια εκπομπή στον ΣΚΑΙ για ένα υπέροχο και πανέξυπνο ντόπερμαν που έφτιαχνε γεωμετρικά σχήματα με τα λούτρινα παιχνίδια του. Τοποθετούσε τα παιχνίδια του ανά κατηγορία, τα αρκουδάκια με τα αρκουδάκια, τα πιθηκάκια με τα πιθηκάκια ή με κάποιο μοτίβο, όλα μπρούμυτα ή ανάσκελα σε σχηματισμούς ή σε ευθείες γραμμές. Πολλοί θα υποστηρίξουν πως κάτι τέτοιο έγινε μετά από εκπαίδευση. Ίσως να είναι κι έτσι. Ας όψεται ο Παβλόφ! Βέβαια, με το δικό μου το μυαλό κι επειδή έχω σκυλιά, το βρίσκω λίγο δύσκολο να συνδέσεις το σχήμα ενός ψεύτικου παιχνιδιού με ένα εξαρτημένο αντανακλαστικό. Δε λέω ότι είναι αδύνατο, αλλά παραείναι δύσκολο να εμβαθύνεις πέρα από πρωτογενή ένστικτα με αυτή τη μέθοδο εκπαίδευσης. Κατά τη δική μου άποψη, αυτή η συμπεριφορά του σκύλου δείχνει μια κάποια ευστροφία, ίσως και την υποψία αυτόνομης σκέψης.

Που θέλω να καταλήξω; Τα ζώα έχουν και συναισθήματα και λογική και ψυχή. Δεν είναι πλάσματα ενός κατώτερου Θεού, αλλά του ίδιου Θεού, που οι περισσότεροι πιστεύετε πως σας έφτιαξε κατ΄ εικόνα και καθ’ ομοίωση. Όπως πλάσματα του ίδιου Θεού είναι και όλοι οι άνθρωποι αυτού του πλανήτη, λευκοί, μαύροι, κίτρινοι, ερυθρόδερμοι, άνδρες, γυναίκες και παιδιά.

Κι όμως, σε αυτόν τον πλανήτη δεν έχουν όλες οι ψυχές την ίδια τύχη. Κάποιες κυρίες είχαν την τύχη να γεννηθούν στην «δυτική» κι «αναπτυγμένη» Ελλάδα, με λευκό χρώμα δέρματος και μπορούν και απολαμβάνουν τις Πασχαλινές-θρησκευτικές διακοπές τους πίνοντας το φραπεδάκι τους και το κρασάκι τους κάπου στη Μύκονο, στην Πάρο και τη Λέσβο… Κάποιες άλλες κυρίες, όπως η Κωνσταντίνα Κούνεβα είχαν την ατυχία να γεννηθούν σε μια παραπαίουσα κομμουνιστική Βουλγαρία, η οποία και κατέρρευσε οικονομικά και αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στην «αναπτυγμένη» Ελλάδα για να εργαστούν, στερούμενες φυσικά διακοπών και λοιπών πολλών απολαύσεων. Η Κωνσταντίνα Κούνεβα, όπως και εκατομμύρια άνθρωποι σε αυτόν τον πλανήτη γεννήθηκαν απλά άτυχοι. Και δεν τους φτάνει απλά η κακοτυχία τους, αλλά πρέπει από πάνω και να τιμωρηθούν για αυτήν. Πρέπει να βασανιστούν, να χλευαστούν, να πεθάνουν, σύμφωνα με τα άρρωστα μυαλά διάφορων φασιστοειδών. Όπως και οποιοδήποτε πλάσμα σε αυτόν τον πλανήτη δεν πληροί τα δεδομένα της καθαρότητας της φυλής, στην οποία ανήκει ο κάθε ψυχανώμαλος. Και πως τους τιμωρείς αυτούς που τολμούν και αναπνέουν τον ίδιο αέρα που ο Θεός δώρισε σε εσένα και τους ομοίους σου κατά αποκλειστικότητα-γιατί έτσι νομίζουν όλοι αυτοί;

Με οξύ. Είναι της μόδας τελευταία…
Η Κωνσταντίνα Κούνεβα δέχτηκε επίθεση λίγο πριν τα Χριστούγεννα, λίγο πριν τη γέννηση του Θεανθρώπου. Ρατσιστικά τα αίτια ή πολιτικά; Ή συνδυασμός των δύο;
Ο Προμηθέας, ένας ταλαίπωρος σκυλάκος από τη Λέσβο δέχτηκε επίθεση λίγο μετά το Πάσχα, λίγο μετά την ανάσταση του Θεανθρώπου. Τα αίτια; Ενοχλούσε. Ενοχλούσε η ύπαρξη του.

Όσο κι αν διαφωνήσετε, θεωρώ πως αυτά τα δύο γεγονότα είναι ίσης σημασίας, γιατί πηγάζουν από την ίδια φασιστική και ρατσιστική λειτουργία, που συνήθως συνοδεύεται από το τρίπτυχο Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια. Ένα τρίπτυχο που δικαιολογούσε τις πράξεις της Κου-Κλουξ-Κλαν, του Ναζισμού, που δικαιολογεί τη σφαγή των Παλαιστινίων από τους Ισραηλινούς, τους πολέμους μεταξύ των φυλών της Αφρικής, την εξολόθρευση των αδέσποτων ζώων. Βασική ψευδαίσθηση όποιου ασπάζεται αυτό το τρίπτυχο είναι ότι ο ίδιος και οι όμοιοι του αποτελούν την εκλεκτή φυλή του Θεού που σκοπό έχει να κυριαρχήσει επί της γης εις βάρος όλων των άλλων ζώντων οργανισμών. Είναι ένα βαρύ κι επικίνδυνο ναρκωτικό που βλάπτει πολύ σοβαρά την υγεία των άλλων, ζώων και ανθρώπων.

Κανείς Θεός δεν έφτιαξε τα υπόλοιπα πλάσματα για να χρησιμεύουν ως σκεύος ηδονής των άρρωστων προθέσεων κανενός. Και ο σκυλάκος Προμηθέας και η μετανάστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα είναι πλάσματα με αισθήματα, με σκέψη, με ψυχή. Οι βασανιστές τους όμως δεν έχουν βρεθεί και δεν θα βρεθούν και ποτέ, γιατί δυστυχώς το προαναφερθέν τρίπτυχο είναι βαθιά ριζωμένο στη νοοτροπία των συμπατριωτών μας, οι οποίοι συγκαλύπτουν τους όμοιους τους Έλληνες θρησκευόμενους οικογενειάρχες, λες και αυτές οι ιδιότητες τους λειτουργούν ως συγχωροχάρτι για τα εγκλήματα τους. Ο δράστης δεν είναι ένας, αλλά όλοι εσείς που σιωπάτε και αδιαφορείτε, εκμεταλλευόμενοι με αλαζονεία την καταγωγή-κοινωνική θέση(ανά τον κόσμο) που τυχαία σας δόθηκε. ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ είστε. Γιατί γνωρίζετε πολύ καλά πότε πηδήχτηκε η Σούλα με το Μήτσο, γιατί την είδε η Μαρία να βγαίνει από το αυτοκίνητο του Τάσου, που το είχε δανείσει στο Μήτσο, που του το είχε δήθεν ζητήσει για να πάει τις πατάτες στην Αθήνα... Κανείς σας όμως δεν γνωρίζει το βασανιστή του Προμηθέα... Κανείς σας ποτέ δεν υποψιάστηκε τον βιαστή πατέρα... Πολύ επιλεκτική ροή πληροφοριών ρε αδελφέ!Και σε κλειστές κοινωνίες λίγων κατοίκων...

Εύχομαι να μην υπάρξουν άλλος Προμηθέας κι άλλη Κούνεβα, αν και ξέρω πως ελπίζω μάταια. Επειδή όμως οι εικόνες είναι πιο δυνατές, κοιτάξτε τον Προμηθέα, κοιτάξτε τα τραύματα του και σκεφτείτε τον πόνο του, σκεφτείτε τον πόνο της Κωνσταντίνας, και της κάθε Κωνσταντίνας που έχει βασανιστεί αναίτια… Κι έπειτα σκεφτείτε εάν θέλετε οι άνθρωποι αυτοί που μπορούν και κάνουν τέτοια εγκλήματα να κυκλοφορούν ανάμεσα σας, αν δικαιολογούνται επειδή πηγαίνουν στην εκκλησία ή επειδή έχουν οικογένεια, επειδή είναι Έλληνες... Σκεφτείτε το. Και αναρωτηθείτε γιατί στις ελληνικές φυλακές η πλειοψηφία των κρατουμένων αποτελείται από αλλοδαπούς. Μήπως γιατί ποτέ κανείς δεν καταγγέλλει τους ημέτερους;

Ειδήσεις... μιλάμε για πολύ γέλιο!!!!

2009-04-22T16:32:00.000+03:00

Χαχαχαχα!!!!
Σήμερα είδα ειδήσεις στο MEGA CHANNEL!!!!
Το άλλο με τον Τοτό, το ξέρετε;

Έχουμε και λέμε…. Μέγα σκάνδαλο με τον κύριο Παυλίδη της τάξης των 100.000€. Τώρα είτε τα πήρε από το κόμμα είτε είναι ο βλάκας της ιστορίας. Τόσα σκάνδαλα εκατομμυρίων, Βατοπέδια, Siemens… και θέλετε να πιστέψουμε πως για τα δρομολόγια των άγονων γραμμών η μίζα ήταν μόνο εκατό ψωροχιλιαρικάκια; Ελάτε καλέ! Κάποιος πρέπει να την πληρώσει για τον κύριο Βουλγαράκη(σε πολλά σκάνδαλα δεν μπλέχτηκε αυτός;-αλλά, ναι, ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό!), τον κύριο Ρουσόπουλο(κάτι υπόγεια έχει το παιδί όλα κι όλα, κι είναι και γιος ταχυδρόμου!), τον κύριο Ζαχόπουλο(στο τσακ την γλίτωσε ο άνθρωπας. Κρίμα να τον τραβολογάμε, άσε που τώρα ζει άλλο δράμα: ο γιος του τα έχει με την Μπεζαντάκου!), τον παναγιότατο Εφραίμ…

Siemens … Εδώ είναι τα χοντρά φράγκα! Πράσινα και γαλάζια. Ω, ναι! Εδώ αγοράζονται και λίμνες και νησιά και το Αιγαίο μη σας πω. Αλλά… πρώτο θέμα το διαμέρισμα της κόρης Παυλίδη στο Ν.Ψυχικό! Εκείνα τα Ολυμπιακά Ακίνητα, εκείνα καλέ, που μας απασχολούσαν τρεις μήνες πριν τα γεγονότα του Δεκεμβρίου, τα θυμάται κανείς; Λέω εγώ τώρα!

Τι άλλο; Ααααα… Ο κοντός αυτιάγκουρας τακουνοφόρος ζήλεψε και θέλει να ποινικοποιήσει κι αυτός την κουκούλα. Αισθάνομαι τόσο περήφανη που είμαι Ελληνίδα! Έτσι για να δείξουμε στους βρωμογάλλους ότι η Ελλαδίτσα κρατάει ακόμα τα φώτα του πολιτισμού! Και ναι… ο Κωστάκης θα μείνει στην ιστορία!

Μετά τις φονικές ζαρντινιέρες, τους εγκληματικούς τοίχους και τα επικίνδυνα χαντάκια, ανακαλύψαμε τα επιθετικά πεζοδρόμια. Δύο νεαροί νοσηλεύονται στο Γενικό Κρατικό έπειτα από τον ξυλοδαρμό που υπέστησαν από τα ΜΑΤ χτες το βράδυ. Η αστυνομία πάλι λέει ότι χτύπησαν όταν έπεσαν στα επικίνδυνα πεζοδρόμια που διατηρεί ο δήμος Αθηναίων. Τα παράπονα σας λοιπόν στον κύριο Κακλαμάνη. Εμπρός λοιπόν, να διαμαρτυρηθούμε και να απαιτήσουμε πεζοδρόμια φιλικά προς τους πέφτοντες, φτιαγμένα από καουτσούκ, φελιζόλ και αφρολέξ!

Κι εκείνο το αψηλό μελαμψό κι όμορφο αγόρι θέλει λέει να διωχθούν ποινικά οι νομικοί του υπουργείου δικαιοσύνης των ΗΠΑ που με νομοθετικές ρυθμίσεις επέτρεψαν τα βασανιστήρια από την CIA εναντίον υπόπτων τρομοκρατικών ενεργειών… αλλά δεν τον αφήνουν…. Λέει…. Και επίσης στο χωριό μου λέει μια παροιμία… όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργοί να ξημερώσει….

Αυτά νομίζω ήταν τα ανέκδοτα της ημέρας.
Το χθεσινό ανέκδοτο ήταν πως την 21η Απριλίου 1967 έγινε πραξικόπημα…. Λες και τώρα ζούμε σε δημοκρατία…. Χαχαχαχα… γελάσαμε!

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΗ. ΕΙΜΑΙ ΛΗΔΙΚΗ. ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ Η ΜΗΠΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΕΤΞΩ ΚΑΙ ΜΟΛΟΤΟΦ?

2009-04-18T04:12:00.004+03:00

Έλεγα πως θα ηρεμούσα στο χωριό…. Μα γιατί έχω τόσο λάθος προσδοκίες;
Κάθε Πάσχα τα ίδια….

«Ανάσταση που θα κάνεις;»
«Δεν πάω στην εκκλησία.»
«Γιατί;»
«Ε, δεν είμαι και χριστιανή, έχω και τη Μιρέλλα(τη μία από τα σκυλιά μου) που είναι κροτοφοβική και φοβάμαι μην πάθει καμιά ανακοπή από τον πανικό της με τα βαρελότα…»
«Αμάν πια με τα κωλόσκυλα ρε Λήδα. Τι θα πάθουν; Έλα τώρα, άσε τις βλακείες κι έλα στην εκκλησία.»

Παλιά δεν απάνταγα όπως ήθελα, άρχιζα τα ναι μεν αλλά, να ξέρεις, να το ένα και κοίτα το άλλο και μωρέ… λες κι έκανα έγκλημα που δεν γουστάρω τα χριστιανικά έθιμα κι ειδικά τα χριστιανικά έθιμα με παγανιστικά κατάλοιπα(βλέπε βαρελότα).
Τώρα πια η απάντηση είναι σαφής και ξεκάθαρη στην ερώτηση γιατί δεν πας στην ανάσταση: «Γιατί κλάνει το γατί.» Κι άμα μου τα πρήξει ο οιοσδήποτε συνομιλητής μου, θα ακούσει και ένα ηχηρό «Άντε γαμήσου» και θα πάψει εφεξής να μου απευθύνει το λόγο. Ευτυχώς.
ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ και δεν γουστάρω να επιβάλλω την απιστία μου σε κανένα. Θέλει ο άλλος να πιστεύει και να νηστεύει με νηστίσιμη φέτα; Θέλει να θεωρεί πως είναι χριστιανός με το να πηγαίνει 12 παρά πέντε στην εκκλησία και να φεύγει στις 12και πέντε; Ποσώς με νοιάζει. Να αντιστρέψω τον διάλογο;... Μεγάλο Σάββατο, αργά το απόγευμα….

«Πάμε για ποτό στο ροκ μπαράκι του άθεου Μήτσου;»
«Απαπα. Θέλω να πάω στην Ανάσταση;»
«Γιατί;»
«Γιατί είμαι χριστιανή και πιστεύω στο συμβολισμό της ανάστασης του θεανθρώπου.»
«Αμάν πια ρε κορίτσι μου με την κωλόπίστη σου. Τι θα πάθεις δηλαδή αν δεν πας στην εκκλησία; Έλα τώρα, άσε τις βλακείες και πάμε να πλακωθούμε στα σφηνάκια.»

Πριν σπεύσετε να με φάτε την άπιστη ειδωλολάτρισσα, αναρωτηθείτε, αν έχω το δικαίωμα να είμαι άθεη, σκυλομάνα κι αναρχική. Και για να σας προλάβω, το έχω το δικαίωμα, όσο το έχετε εσείς να πιστεύετε σε κάτι που εμένα μου φαίνεται γελοίο κι επικίνδυνο. Όπως έχετε το δικαίωμα να πιστεύετε ότι η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΛΑΟΣ, το ΚΚΕ, ο ΣΥΝ , οι Ο.Π. θα σας λύσουν τα κοινωνικά σας προβλήματα. Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει. Κανείς όμως δεν μπορεί να επιβάλλει την άποψη του και το γούστο του στους άλλους με το στανιό. Γι΄αυτό καλώς ή κακώς υπάρχουν και οι νόμοι. Νόμοι, που θέτουν όριο στην ένταση του ήχου, όρια στην κατανάλωση αλκοόλ στην περίπτωση που κάποιος οδηγεί, όρια που αφορούν το κοινωνικό σύνολο. Αυτά τα όρια και οι νόμοι λοιπόν θεωρούν τις κροτίδες και τα βαρελότα επικίνδυνα και παράνομα. Οι ίδιοι νόμοι απαγορεύουν την πώληση ολόκληρων ζώων στα κρεοπωλεία και την κατανάλωση εντοσθίων. Δεν θα καθίσω τώρα να αναλύσω την άποψη μου περί θρησκευτικότητας και λαμπάδας υπερπαραγωγής, ούτε τη σχέση του Πάσχα ως πνευματικής εορτής με το κυριακάτικο ξεκοίλιασμα. Φιλοσοφικές κουβέντες του οπισθίου. Θέλω να θίξω όμως το ζήτημα της κατ΄ξακολόυθησιν παραβατικότητας, τον τραγικό απολογισμό των τροχαίων ατυχημάτων, τους ακρωτηριασμούς από τη ρήψη παράνομων κροτίδων και την κατανάλωση απαγορευμένων τροφίμων, την επιβολή της αισθητικής των γειτόνων που παραβιάζουν την ώρα κοινής ησυχίας, τα όρια των επιτρεπόμενων ντεσιμπέλ,κ.ο.κ.

Το θέμα είναι ό,τι όλοι εσείς που θα ξεκοιλιαστείτε στο Πάσχα και θα ξεσαλώσετε με τις κροτίδες είστε εξίσου παράνομοι και εγκληματίες, ανήκετε στην ίδια συμμορία που με τσαμπουκά παρανομεί εδώ και χρόνια εις βάρος των συμπολιτών σας, όπως και οι κουκουλοφόροι που τα σπάνε αδιακρίτως. Κι όσο κι αν δεν γουστάρω, σαν άποψη και στάση ζωής την αδιάκριτη βία, δεν μπορώ παρά να τους υποστηρίξω, τους κουκουλοφόρους βανδαλιστές. Αυτοί δεν είναι τόσο παράνομοι κι επικίνδυνοι όσο είστε εσείς. Χριστιανοί ορθόδοξοι, Ανάσταση, Πάσχα; Μάθετε να συγκεντρώνεστε ήρεμα, χωρίς να ενοχλείτε τους γύρω σας, πηγαίνετε στα Ίμια να γιορτάζετε, κάντε την πορεία του επιταφίου χωρίς να χρειάζεται να παραλύσει η πόλη ή το χωριό, φάτε αρνάκι στο φούρνο άνευ κοκορετσίου, μην πιείτε, τηρήστε τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας κι ακούστε την απαράδεκτη μουσική σας στα επιτρεπόμενα όρια, χρονικά και ηχητικά. Κι άμα τα κάνετε όλα αυτά, εγώ μαζί σας, να τα πιάσουμε τα κωλόπαιδα που σπάνε τις περιουσίες των ανθρώπων, να γίνονται οι πορείες στο Κρυονέρι, να εκτελείται όποιος πετάει μολότοφ… Έως τότε, δηλαδή ποτέ, κι επειδή τα νεύρα μου τα θεωρώ πιο ουσιώδη από τα τζάμια του αυτοκινήτου μου, εχθροί μου είστε όλοι εσείς οι Φαρισαίοι, οι κατ’ εξακολούθησιν παρανομούντες υποκριτές και όχι οι κουκουλοφόροι. Στατιστικά εσάς σας πετυχαίνω κάθε μέρα στη ζωή μου.

Λέει το γουρούνι στο αρνί: «Καλό Πάσχα.»
Και το αρνί του απαντάει: «Αντε γαμήσου.»

Είπαμε... καλό πάσχα!

2009-04-17T04:05:00.002+03:00

Σκεφτόμουν διάφορα εν όψει Πάσχα, μέχρι που έπεσα σε αυτό το κείμενο στο Facebook...
Δεν έχω να προσθέσω και πολλά. Θα του χαλάσω τη μαγιά, αν βάλω τα δικά μου...
Οπότε απλά απολάυστε το!
http://itsaousa.blogspot.com/

Καλό shopping αύριο, καλό βαρελότο και λαμπάδα υπερπαραγωγή το Σάββατο, καλό ξεκοίλιασμα την Κυριακή και από Δευτέρα τα λέμε!

Rasa Records S.A.

2009-04-14T00:33:00.001+03:00

Τον τελευταίο καιρό χάθηκα. Κάτι κάποια τρεξίματα, δουλειές, αρρώστιες, κηδείες, μετά μερικά ευχάριστα, κάτι οι εσωστρέφειες μου, λίγο η κούραση, δεν πολύ-παρακολούθησα τα δρώμενα. Αποσπασματικές πληροφορίες, σκόρπια πράγματα… Ένας καταστροφικός σεισμός στην Ιταλία, ένας φρικαρισμένος νεαρός που σκόρπισε τον πανικό στη σχολή του ΟΑΕΔ, ένας σχιζοφρενής με ηλεκτρικό πριόνι, γκαζάκια, κι άλλα γκαζάκια, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε, νέο σκάνδαλο-δεν έχω καταλάβει πλήρως, εκλογικά σενάρια, γκάλοπ…. Και ξαφνικά βλέπω σήμερα το απόγευμα στο ALTER πως ο κύριος Γαϊτάνος πήρε 22.000€ από το δήμο Γλυφάδας για να ψάλει στην εκκλησία. Και αναρωτιέμαι, εγώ που είμαι άθεη, άθρησκη και γενικά α στερητικό, αλλά που πληρώνω σα μαλάκας και φόρους και δημοτικά τέλη, αναρωτιέμαι, γιατί πρέπει να επιβαρύνεται η δική μου η τσέπη για την χριστιανική ορθόδοξη και πανηλίθια-κατ’ εμέ πάντα- πίστη και εθιμοτυπία. Τι δουλειά έχει να πληρώνει ο δήμος για μια θρησκευτική μασκαράτα; Πως είναι δυνατό το δημόσιο και κρατικό χρήμα να δίνεται σε μια θρησκευτική οργάνωση; Και δη στη συγκεκριμένη, στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας Α.Ε., αυτή με τα σκάνδαλα, τις παιδεραστίες, τα ροζ στριγκάκια, τις offshore εταιρίες και τις λιμουζίνες. Που κακό ψόφο να έχουν όλοι αυτοί οι τραγόπαπες, που αν υπάρχει Θεός, αν υπήρξε ο Χριστός, όχι φωτιά, αλλά δεν ξέρω τι πρέπει να τους στείλει να τους κάψει. Ε, όλους αυτούς, τους πληρώνουμε εμείς, χριστιανοί ορθόδοξοι και μη. Κανονικό νταβατζηλίκι! Πως πληρώνει και ο κοινόχρηστος χώρος της πολυκατοικίας την ΕΡΤ στο λογαριασμό της ΔΕΗ ένα πράγμα; Και πως πληρώνουμε την Μενούνος για την παρουσίαση της Eurovision, ε κάπως έτσι πληρώνουμε τα εκκλησιαστικά τσικό των παπάδων, πχ. τον κύριο Γαϊτάνο, άσχετο αν θα παραβρεθούμε στη συναυλία.
Και μέχρι εδώ, καλά, στην Ελλάδα ζούμε, και η παραμύθα Ορθοδοξία- πατρίδα έχει ριζώσει βαθιά μέσα μας μετά από την πολυετή εκπαιδευτική προπαγάνδα του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων βεβαίως βεβαίως, πως για την επανάσταση του 1821 και για την διατήρηση της εθνικής ταυτότητας καθοριστικό ρόλο έπαιξε η εκκλησία… Αλλά τι σχέση έχει το στανιό μου μέσα η ορθοδοξία, η πίστη, η εκκλησία με την απονομή χρυσού δίσκου; Απονομή χρυσού δίσκου μέσα στην εκκλησία; Από τον αρχιεπίσκοπο;
Και μετά αναρωτιούνται για τα γκαζάκια; Ρε, με μπαζούκας, όλους τους ένστολους, ρασοφόρους, κουστουμάκηδες, τάγματα ασφαλείας… μόνο τους πυροσβέστες αφήστε ήσυχους. Είναι οι μόνοι που μέχρι ώρας κάνουν την δουλειά τους. Και την Μπεζεντάκου, παιδιά, αυτή τουλάχιστον τα τρώει μόνο από κακόγουστους ηλίθιους μουνάκηδες, γιους αποτυχημένων πολιτικών και παρολίγον αυτοχείρων.
Όλα είναι όπως τα άφησα. Ίσως λίγο χειρότερα. Παρ’ όλα αυτά.. αγαπάμε, παλεύουμε, πονάμε, γελάμε, πέφτουμε, ξανασηκωνόμαστε, ονειρευόμαστε, δημιουργούμε, χαλάμε, αναπολούμε, λησμονούμε, ζούμε!Και μας αρέσει. Η ζωή είναι όμορφη, αν εξαφανιστούν δε τα παράσιτα; Η ζωή θα είναι υπέροχη!

Άντε βρε και καλό Πάσχα!

Multirama Κορίνθου-Παράνομη χρέωση επισκευής εντός εγγύησης.

2009-03-24T22:54:00.000+02:00

Στις 24/02/2009, η μητέρα μου αγόρασε από το κατάστημα MULTIRAMA-PC EXPERT στην Κόρινθο έναν φορητό υπολογιστή μάρκας ACER. Την ενημέρωσαν πως η διαδικασία εγκατάστασης των Windows είναι πολύ απλή και πως αν ακολουθούσε τις οδηγίες, δεν θα είχε κανένα πρόβλημα. Μάλιστα προσφέρθηκαν να το εγκαταστήσουν οι ίδιοι εκείνη τη στιγμή. Βιαζόταν όμως και προτίμησε να το κάνω εγώ, θεωρώντας πως δεν θα είχα κάποιο πρόβλημα, αφού χειρίζομαι ηλεκτρονικό υπολογιστή από το 1993. Δεν λέω ότι γνωρίζω πολλά, αλλά και το δικό μου laptop, μόνη μου το έφτιαξα και είναι μια χαρά. Στις 17/03/2009 λοιπόν, αποφάσισα να ασχοληθώ με το νέο μηχάνημα της μητέρας. Άνοιξα, λοιπόν τον υπολογιστή και ακολούθησα κατά γράμμα τις οδηγίες εγκατάστασης των WINDOWS. Κάποια στιγμή, κατά τη διάρκεια της εγκατάστασης ο υπολογιστής «κόλλησε». Περίμενα περίπου 3 ώρες, χωρίς να παρέμβω. Τελικά αναγκάστηκα να αφαιρέσω το τροφοδοτικό για να κλείσει από μόνος του(να πέσει η μπαταρία.) Επανέλαβα την ίδια διαδικασία και την επόμενη ημέρα, αλλά ο υπολογιστής δεν ανταποκρινόταν σε καμία εντολή. Στις 19/03/2009, πήγα τον υπολογιστή στο κατάστημα αγοράς και τους ενημέρωσα. Κράτησαν τον υπολογιστή και σήμερα 24/03/2009 πήγα να τον παραλάβω και με χρέωσαν 50€ για την επισκευή. Ο υπολογιστής έχει εγγύηση ενός έτους. Στη διαμαρτυρία μου για τη χρέωση, ο υπεύθυνος του καταστήματος ισχυρίστηκε πως ο υπολογιστής δεν είχε κανένα πρόβλημα και πως εγώ ήμουν ανίκανη να τον εκκινήσω. Εγώ επέμεινα πως δεν θα είχα λόγο να πάω ένα μηχάνημα πίσω στο κατάστημα χωρίς λόγο και αιτία. Αυτός το τροπάρι του. Έλεγε πως αυτός παιδεύτηκε και πως αναγκάστηκε να κάνει φορμάτ και διάφορα τέτοια και πως σπατάλησε το χρόνο του. Τον ρώτησα γιατί τόση ταλαιπωρία αν το μηχάνημα δούλευε μια χαρά. Τότε, με ειρωνικότατο ύφος με ρώτησε τι δουλειά κάνω για να μπορώ να ξέρω αν είχε ή όχι πρόβλημα ο υπολογιστής. Του απάντησα πως δεν τον αφορούσε τι δουλειά κάνω και πως το μηχάνημα ήταν προβληματικό, εμμένοντας στην άρνηση μου να πληρώσω και τον ενημέρωσα πως θα του έκανα μήνυση. Εκείνος τότε μου είπε πως ψεύδομαι και πως ακόμα κι αν οι ισχυρισμοί μου ευσταθούν δεν μπορούν να αποδειχθούν. Ακολούθησε έντονη λεκτική διαμάχη. Τελικά πήρα τον υπολογιστή υπό μάλης κι έφυγα χωρίς να πληρώσω με τσαμπουκά εν μέσω φωνών.
Το εξοργιστικό δεν ήταν τόσο η χρέωση όσο το θράσος του τύπου πως λέω ψέματα και πως δεν μπορώ να αποδείξω τους ισχυρισμούς μου. Στην ερώτηση δε τι δουλειά κάνω, έχασα κάθε ψυχραιμία, λες και πρέπει να είσαι προγραμματιστής για να καταλάβεις ότι το μηχάνημα έχει κολλήσει και δεν ανταποκρίνεται όποιο κουμπί κι αν πατήσεις. Δηλαδή, για να καταλάβω ότι το ψυγείο δε λειτουργεί πρέπει να είμαι ψυκτικός, ότι μια πρίζα είναι χαλασμένη ηλεκτρολόγος και ούτω καθ’ εξής; Το θράσος του συγκεκριμένου αντιεπαγγελματία έγκειται στο γεγονός πως δεν υπάρχουν ούτε θεσμοί ούτε φορείς που θα τον τιμωρήσουν για την απαράδεκτη συμπεριφορά του, το ειρωνικό του ύφος, την παράνομη χρέωση, την υποτίμηση της αξιοπρέπειας μου. Ξέρει πως θα μείνει ατιμώρητος. Έτσι νομίζει. Γιατί πάντα υπάρχουν κάτι τρελές Ληδίτσες, μεγάλες καριόλες, που βρίσκουν νόμιμο τρόπο να σε καταστρέψουν. Κι έχω και το χρόνο και την μούρλα να το κάνω.

ΤΗΛΕ-αστέρες, ΤΗΛΕ-γιατροί, ΤΗΛΕ-δικηγόροι... Τώρα και ΤΗΛΕ-οικοδόμοι!

2009-03-17T15:24:00.002+02:00

Εδώ και δυο μέρες γίνεται ένας χαμός στις μεσημεριανές εκπομπές σε σχέση με το δημοσίευμα της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα» για τις αμοιβές των Λυριτζή και Οικονόμου.
Κάθε πικραμένος τηλεγνώστης βγαίνει και λέει το μακρύ του και το κοντό του.
«Μα, δουλεύουν ολόκληρο 6ωρο. Και μάλιστα από τις 6 το πρωί.»
«Και ο οικοδόμος δουλεύει από τις 6 το πρωί, αλλά δεν παίρνει 20, 30 και 40 χιλιάρικα το μη να.»
«Ναι, αλλά ο οικοδόμος δε φέρνει εκατομμύρια από διαφήμιση.»
«Θέμα επιλογών είναι το επάγγελμα που θα ακολουθήσει κάποιος. Δεν ζούμε σε ένα κόσμο αγγελικά πλασμένο.»
«Η κρατική πάντως πληρώνεται από όλους εμάς και δεν κάνει νούμερα για να δικαιολογεί αυτά τα ποσά.»

Τo θέμα δεν είναι αν η κρατική ραδιοτηλεόραση κάνει νούμερα ή όχι, αν οι αμοιβές των παρουσιαστών της καλύπτονται από τη διαφήμιση ή από τις δικές μας εισφορές. Το θέμα είναι να καταλάβουμε πως αυτοί οι άνθρωποι, όπως και οι πολιτικοί που καλούνται να αναλύσουν τα προβλήματα του μέσου έλληνα, την ανεργία, την ακρίβεια, την οικονομική ανέχεια, τα προβλήματα με το ΕΣΥ, κλπ., είναι άνθρωποι που ουδέποτε ή σε πολύ νεαρή ηλικία αντιμετώπισαν τη χαοτική ελληνική πραγματικότητα. Η πραγματικότητα αυτή γίνεται αντιληπτή σε αυτούς μέσω των ρεπορτάζ, τα οποία κάνουν οι εργαζόμενοι, αν όχι των700€, των 1500€. Για να έχουν αυτοί οι παρουσιαστές, που με τόση ευκολία μιλάνε για επιλογές ζωής, ειρωνευόμενοι τους οικοδόμους και τις επιλογές τους, τα ρεπορτάζ για τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, που θα αγνοούσαν ειδάλλως, κάποιοι άλλοι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους και κάνουν έρευνα, κρατάνε κάμερες, άλλοι ρυθμίζουν τον ήχο, τα φώτα, κάποιοι κάνουν άλλες δουλειές πίσω από γραφεία.

Για να μπορεί ο κάθε κύριος Μάνεσης, που τον είδα σήμερα στο «Κους-Κους» και μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι με την έπαρση του, να τα «φέρνει» στο σταθμό, χρειάζεται ένα τεράστιο επιτελείο ανθρώπων. Για φανταστείτε κύριε Μάνεση να απεργούσαν τεχνικοί, διοικητικοί υπάλληλοι και δημοσιογράφοι επ’ άπειρον. Αλήθεια, τότε θα μπορείτε να κάνετε εκπομπή; Χωρίς εκπομπή, θα τα «φέρνετε» στο κανάλι; Μόνος σας τα «φέρνετε»; Είναι άχρηστοι οι υπόλοιποι συντελεστές; Γιατί όλοι αυτοί πληρώνονται όσο κι ένας οικοδόμος; Την ίδια δουλειά δεν κάνετε; Εεεεε; Κι αν δεν κάνετε την ίδια, χωρίς αυτούς δεν μπορείτε να κάνετε εσείς τη δική σας.

Όσο για τις επιλογές… Πέρα από το ότι είναι γελοίο το επιχείρημα… Επιλογές υπάρχουν όταν όλα τα δεδομένα είναι σε ίσο επίπεδο. Δεν ζούμε στη Δανία, όπου ο σκουπιδιάρης έχει παρεμφερές επίπεδο ζωής, οικονομικά και κοινωνικά, με τον καθηγητή πανεπιστημίου, αλλά στην Ελλάδα των κοινωνικών ανισοτήτων. Εδώ πια, δεν επιλέγεις αν θα γίνεις τηλεαστέρας. Είναι πλέον μονόδρομος αυτή η επιλογή, αν θες να ξεφύγεις από την ανέχεια και τη μιζέρια. Και γιατρός να είσαι και δικηγόρος και καθηγητής πανεπιστημίου, ό, τι κι αν είσαι, φράγκα πέρα των χιλίων ή δύο χιλιάδων ευρώ, θα βγάλεις άμα γίνεις τηλεαστέρας. Αυτό δεν είναι επιλογή, αλλά εκβιασμός.

Άντε βρε, να βγάλουμε και ριάλιτι με οικοδόμους, ηλεκτρολόγους, κομμώτριες, τραπεζικούς υπαλλήλους, ιχθυοκαλλιεργητές , να φτιάξουμε και μία κατηγορία με τηλεαστέρες εργάτες και υπαλλήλους. Κι άμα αρέσουν στα μηχανάκια της AGB και τα φέρνουν, να τους δώσουμε τις προβλεπόμενες τηλεαμοιβές.

Θα λέει το παιδάκι στη μαμά του: «Όταν μεγαλώσω, θα γίνω τηλε-οικοδόμος.»
Πως ο Κούγιας είναι τηλε-δικηγόρος και ο Σούρας τηλε-ψυχίατρος, ένα πράγμα.

ΞΥΠΝΗΣΤΕ! Όλοι εσείς που δεν είστε τηλεαστέρες, πολιτικοί και διαπλεκόμενοι μάνατζερς. Για να υπάρχουν αυτοί, για να βρίσκονται στην κορυφή, χρησιμοποιούν όλους εμάς σαν ανθρώπινη πυραμίδα. Για να υπάρχει κορυφή, υπάρχει και η βάση. Χωρίς βάση, δεν θα σταθεί το οικοδόμημα. Θέλετε να είστε μια στοίβα κορμιών που κάποιοι πατάνε πάνω της; Εγώ δεν το θέλω. Για να τα «φέρνει» ο κάθε κύριος Μάνεσης, Λυριτζής, Μενεγάκη κάποιοι δουλεύουν σα τα σκυλιά, κάποιοι μορφώνουν τα παιδιά τους και κάποιοι άλλοι τα γιατρεύουν, όταν αρρωστήσουν, κάποιοι μαζεύουν τα σκουπίδια τους και κάποιοι άλλοι κτίζουν τα σπίτια τους. Από πότε τον ιστό και τη δομή μιας κοινωνίας την καθορίζει η τηλεόραση και η show biz εν γένει; Τι να την κάνω την τραγουδίστρια άμα εκλείψουν οι σκουπιδιάρηδες και οι γιατροί; Θα ξεσπάσει επιδημία χολέρας ή πανούκλας και χωρίς γιατρούς και φάρμακα- δεν θα παράγονται, γιατί δεν θα υπάρχουν εργαζόμενοι σε φαρμακοβιομηχανίες, αφού όλοι θα είναι τηλεαστέρες κατ’ επιλογή-θα πεθάνουμε όλοι και μετά θα μείνουμε χωρίς τηλεαστέρες!!!!

Εγκληματικότητα και κουκουλοφόροι. Μεγάλο Σοκ!!!!

2009-03-13T16:24:00.001+02:00

Είπε το μεσημέρι ο Αντώναρος πως υπάρχει μία μειοψηφία που εμποδίζει την ομαλή λειτουργία της πόλης των Αθηνών και απειλεί τις περιουσίες των πολιτών, σχετικά με την επίθεση των κουκουλοφόρων στην περιοχή του Κολωνακίου.

Για την κυβέρνηση της Ν.Δ. μίλησε;

Γιατί, η πόλη έχει πάψει να λειτουργεί ομαλά εδώ και καιρό. Και οι περιουσίες των πολιτών απειλούνται από τις μικροομάδες επιχειρηματιών, golden boys και λοιπών λαμόγιων που κατασπατάλησαν κι έφαγαν το δημόσιο πλούτο και των τραπεζιτών που δημοπρατούν τις περιουσίες εργαζόμενων ανθρώπων, που αδυνατούν με τους μισθούς πείνας να εξασφαλίσουν έστω το αγαθό της στέγης.
Γιατί κοροϊδευόμαστε; Υπάρχει ομαλότητα; Ευνομία και τάξη; Μας σοκάρει ότι μια ομάδα πάει και τα κάνει λαμπόγυαλο στο Κολωνάκι; Κακώς τα έσπασαν. Να το καταδικάσουμε. Βεβαίως. Αλλά, μια κοινωνία φτάνει σε αυτά τα φαινόμενα εξαιτίας πολλών παραγόντων. Πρώτος και κύριος, η γενικευμένη αίσθηση μπάχαλου σε πολλαπλά επίπεδα. Τίποτα δε λειτουργεί σωστά. Ούτε η οικονομία, ούτε η αστυνομία, ούτε η δικαιοσύνη, ούτε το σύστημα υγείας, ούτε το σύστημα παιδείας. Όλες οι αξίες υπό αμφισβήτηση. Η εκκλησία με offshore εταιρίες, υπουργοί με αυθαίρετα, πολιτικοί εμπλεκόμενοι σε κυκλώματα εμπορίας ναρκωτικών ουσιών, ξυλοδαρμοί πολιτών από ένστολους, εγκληματίες που δραπετεύουν με ελικόπτερα, παραδικαστικά κυκλώματα, απάτες στα χρηματιστήρια από τραπεζικούς ομίλους, κλπ, κλπ. Την ευνομία της χώρας δεν την απείλησαν πρώτοι οι εγκληματίες των δρόμων, αλλά οι εκπρόσωποι των εξουσιών του κράτους.

Δε με σοκάρει ότι μια ομάδα ατόμων τα έκανε γυαλιά καρφιά στο Κολωνάκι και στη Θεσσαλονίκη, γιατί κύριε Αντώναρε Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα. Έγιναν και στη συμπρωτεύουσα επεισόδια σήμερα. Πιο πολύ με σοκάρει, λοιπόν, η δική σας απαξίωση. Πιο πολύ με σοκάρει ο τρόπος που εκμεταλλεύεστε τα γεγονότα για τη δημιουργία ενός παράλογου φόβου. Μου θυμίζει τον τρόπο που ήθελε ο καγκελάριος στο V for Vendetta να μανιπιουλάρει το λαό μέσω του αισθήματος του φόβου, ενός φόβου που σε κάνει να νιώθεις ανίσχυρος και που δίνει εν λευκώ σε κυβερνήσεις το δικαίωμα λήψης ακραίων μέτρων πρόληψης και καταστολής. Πιο πολύ με σοκάρει η δολοφονία της κοπέλας χτες στο Βύρωνα, εξαιτίας της ψυχαναγκαστικής λειτουργίας ενός αστυνομικού να δράσει ως άλλος μπάτμαν κατά του εγκλήματος. Πιο πολύ με σοκάρει η ανάγνωση του χθεσινού γεγονότος από τα όργανα της πολιτείας. Αφέθηκε ελεύθερος ο αστυνομικός, παρά τις παραβάσεις στις οποίες προχώρησε και που ως αποτέλεσμα είχαν το θάνατο μιας κοπέλας. Πιο πολύ με σοκάρει η επίμονη αναφορά στην υπηκοότητα του δράστη. Άκουγα χτες ο Αλβανός κι ο Αλβανός. Αν ο δράστης ήταν Έλληνας, δεν θα έλεγαν ο Έλληνας, αλλά ο νεαρός ή ο ληστής. Αυτή η λειτουργία είναι σοκαριστική. Σήψη, διαφθορά, ρατσιστικές λογικές, αδικία, προκατάληψη… Χάος. Κρατική τρομοκρατία, λευκή τρομοκρατία. Μην κλαίτε λοιπόν που πυροδοτήσατε την ερυθρά τρομοκρατία. Αν δεν το περιμένατε, είστε επιεικώς ηλίθιοι. Δεν είναι νέα αυτά τα φαινόμενα. Για να λέμε την αλήθεια είναι πολύ παλιά. Ιστορία γνωρίζετε;

Σταματήστε κι εσείς οι πολιτικοί και οι αλήτες οι δημοσιογράφοι να παίζετε με τα μυαλά των ανιστόρητων και ενδεχομένως απαίδευτων ανθρώπων. Αν θέλετε στα αλήθεια το καλό της κοινωνίας και όχι το δικό σας μόνο, που αυτό σας νοιάζει μόνο, φροντίστε να επαναφέρετε την αξιοκρατία, την πραγματική ευνομία, τη δικαιοσύνη, την οικονομική σταθερότητα, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σε πρώτο πλάνο. Δώστε παροχές στον κόσμο, αφομοιώστε όπως αξίζει σε ανθρώπους τους μετανάστες, δώστε την υπηκοότητα στα παιδιά τους, φτιάξτε κλινικές για τα εξαρτημένα άτομα, σωστά σωφρονιστικά ιδρύματα, τιμωρείστε αυστηρά όσους παρανομούν κι ανάλογα με το κακό που κάνουν, αλλά και τη θέση τους, κτίστε σχολεία και νοσοκομεία και επανδρώστε τα, κτίστε γέφυρες και δρόμους, προστατεύστε τα δάση και το περιβάλλον…. Σεβαστείτε τον τόπο μας και το λαό μας και τότε δε νομίζω πως θα υπάρχει λόγος για τέτοια φαινόμενα, αλλά ούτε και περιθώριο.

Ξέρετε, αν μπω σε ένα σαλόνι που έχει σκατά πάνω στο χαλί και σάπια τρόφιμα πάνω στους καναπέδες, σιγά μη με νοιάζει αν θα κάνω ζημιά. Άσε που θα νιώθω ότι με προσβάλλουν κιόλας, αφού με υποχρεώνουν να καθίσω εκεί μέσα. Αν μπω όμως σε ένα πεντακάθαρο και τακτικό χώρο, θα ντραπώ να λερώσω, θα θέλω να είμαι προσεκτική και θα θέλω να ανταποδώσω το σεβασμό που μου δείχνουν. Απλή ψυχολογία. Βασική.

Laissez faire, laissez passer!!!!!

2009-02-18T16:36:00.000+02:00

Λέει ο Αλμούνια πως είμαστε μια προβληματική χώρα…. Έλα καλέ!

Ζητάει λιτότητα, περικοπή των κρατικών εξόδων, δηλαδή των κοινωνικών παροχών.
Τους μισθούς, τις συντάξεις και τις παροχές που απολαμβάνουν οι Έλληνες πολίτες, τους ξέρει ο κύριος Αλμούνια;

Για τη διαφθορά σε αυτή τη ρημαδοχώρα έχει ακούσει τίποτα;
Γιατί, από πού να κόψει πια ο Έλληνας πολιτικός; Κι αν κόψει, από πού θα βγάλει την πισίνα του, τον πολυτελή γάμο του, το Cayenne του;

Δεν άκουσα ποτέ κανένα από αυτούς τους μεσολαβητές-συμβουλάτορες της Ε.Ε. να ζητούν την άμεση πάταξη της διαφθοράς, την παραδειγματική τιμωρία όσων κατασπατάλησαν το δημόσιο πλούτο, τη δήμευση των περιουσιών όσων ενεπλάκησαν σε οικονομικά σκάνδαλα και απάτες….

80/20: Ο κανόνας που λέει πως το 80% του πληθυσμού παράγει μόνο το 20% του πλούτου μιας χώρας και αντίστροφα. Αναρωτιέμαι, αν ισχύει ακόμα αυτός ο κανόνας. Ίσως από τότε που αποφοίτησα από το Αμερικάνικο Κολλέγιο, να έχουν αλλάξει πολλές αρχές της οικονομίας. Γιατί, δεν μπορώ να καταλάβω πως θα σωθεί η οικονομία της χώρας, το 100% δηλαδή, με το να ρίξουμε όλο το βάρος της ευθύνης στο 20%, όχι του πληθυσμού, αλλά του πλούτου. Μήπως τελικά αυτό το 80% της κοινωνίας, έχει αλήθεια μεγαλύτερη δύναμη; Από εμάς δε ζητάνε να σώσουμε τη χώρα;

Ε, ας τη σώσουμε, λοιπόν!!! Ας τονώσουμε κι άλλο το θετικό ρυθμό ανάπτυξης της χώρας, ας δημιουργήσουμε τις συνθήκες για νέες αγορές…. Γκαζάκια, εκρηκτικές ύλες, σιδηρολοστοί, κουκούλες και μάσκες, όχι μόνο στις απόκριες…. Γιατί όχι; Νέες καταναλωτικές συνήθειες! Νέες ανάγκες σημαίνει νέα προϊόντα, άρα και νέες θέσεις εργασίας…. Σε ελεύθερη αγορά δε ζούμε; Laissez faire, laissez passer!!!!!

Πιστεύω, δηλαδή ασπάζομαι την άποψη κάποιου άλλου... Δική μου δεν έχω;

2009-02-10T13:25:00.005+02:00

Τελευταία, αναρωτιέμαι για μερικά πράγματα που έχω μάθει να τα θεωρώ δεδομένα, χωρίς να τα ερευνήσω. Είναι σαν το ερώτημα, που έθετα στη γιαγιά μου , όταν ήμουν παιδάκι ακόμα, αμφισβητώντας την αυταπόδεικτη ύπαρξη του Θεού: «Και το Θεό, ποιος τον έφτιαξε;» Ακόμα περιμένω μια πειστική απάντηση. Γιατί δεν είναι πειστικές οι απαντήσεις: «Λες βλακείες.», «Γίνεσαι βλάσφημη.» ή «Ο Θεός είναι ο Θεός.» και «Η πίστη δεν χρειάζεται αποδείξεις.».
Τελικά, ο Θεός είναι το πρόβλημα ή η πίστη*;

Πριν μερικά χρόνια, θα ήμουν γύρω στα 17-18, κάναμε μια καταπληκτική τηλεφωνική φάρσα με τις φίλες μου, από την οποία έβγαλα καταπληκτικά συμπεράσματα…. Τα οποία μάλλον μεγαλώνοντας ξέχασα. Εκείνο το βράδυ λοιπόν, πληκτρολόγησα στην τύχη ένα νούμερο. Στην άλλη άκρη της γραμμής ακούστηκε μια γυναικεία φωνή. «Καίγομαι, βοήθεια. Σας παρακαλώ, βοηθήστε με» της είπα, με τόσο πειστικό τρόπο, που μέχρι κι εγώ μπήκα στο πετσί του ρόλου. «Την πυροσβεστική. Πάρε την πυροσβεστική.», απάντησε έντρομη η γυναίκα. «Δεν ξέρω το νούμερο… Σας παρακαλώ! Είμαι εγκλωβισμένη.» της είπα, σχεδόν κλαίγοντας. «Που; Που είσαι;» με ρώτησε. Μέσα στην παραζάλη μου, της έδωσα την πραγματική μου διεύθυνση. Λίγη ώρα αργότερα, οχήματα της πυροσβεστικής πολιορκούσαν την πολυκατοικία στην οποία έμενα. Μας ζητήθηκε να εκκενώσουμε το κτήριο. Φυσικά, εμείς, φοβούμενες, ότι θα καταλάβαιναν ότι εμείς είχαμε κάνει τη φάρσα, όταν θα συνειδητοποιούσαν ότι δεν υπήρχε καμία φωτιά, ταμπουρωθήκαμε στο σπίτι, κλείσαμε όλα τα φώτα και στήσαμε αυτί στην πόρτα. Τότε, ακούσαμε τον κόσμο που εγκατέλειπε το κτήριο, να λέει πως όντως μύριζε καμένο, μύριζε φωτιά και κάποιες κυρίες μάλιστα έκλαιγαν για την κακή τους τύχη….

Γιατί δεχόμαστε ως δεδομένα κάποια πράγματα; Πως η πεποίθηση ότι ισχύει κάτι, οδηγεί τις αισθήσεις μας στη φυσική αντίληψη κάποιων ερεθισμάτων; Προκαταλαμβάνουμε τον εαυτό μας ότι τι Α ισχύει κι έπειτα αισθανόμαστε στ’ αλήθεια τις συνέπειες του Α. Και πόσο εύκολα πείθουμε τον εαυτό μας για κάτι, όταν αυτό το κάτι, πατάει στο ένστικτο του φόβου;

Θεός. Υπάρχει; Τρομοκρατία. Υπάρχει; Χρήμα. Υπάρχει;
Ναι, ναι. Είμαι επηρεασμένη ακόμα από το Zeitgeist, από το V for Vendetta… από τη φάρσα που έκανα πριν 15 χρόνια.
Σε αυτό το πλαίσιο, έκανα και την προηγούμενη ανάρτηση περί ηθικής. Κάποιος είπε πως το Α είναι καλό και το Β είναι κακό. Κι εμείς το πιστεύουμε. Όπως οι άνθρωποι που μύριζαν, και τη μύριζαν πραγματικά τη μυρωδιά της φωτιάς εκείνο το βράδυ. Το πίστευαν, το ζούσαν. Αυθυποβολή, λέγεται αυτή η διαδικασία, αν δεν κάνω λάθος. Το κουμπί που την πυροδοτεί συχνότερα; Ο φόβος. Ο φόβος του θανάτου, ο φόβος για το άγνωστο.

Είναι καταπληκτικό να θέλουμε κάποιος άλλος να μας ορίσει τα πλαίσια της ζωής μας, του γνωστού και του αγνώστου, του καλού και του κακού, του ωφέλιμου και του ανώφελου, και να προτιμάμε να σκοτώσουμε το ένστικτο της διερεύνησης, της ανακάλυψης, της περιπέτειας, της αμφισβήτησης.

*Το ρήμα "πιστεύω" προέρχεται από τη λέξη "πίστη", που βγαίνει από το ρήμα "πείθω= παίρνω με το μέρος μου".

Τα ναρκωτικά, οι τράπεζες, οι φόροι, τα λαχανικά, τα pc's και η Ηθική.

2009-02-05T17:58:00.004+02:00

«Δεν κατάλαβα δηλαδή; Ο τραπεζίτης δεν πουλάει το θάνατο; Άμα και σουτάρεις καταναλωτικό δανειάκι και γλυκαθείς με τα αγαθά που θα αγοράσεις, εθίζεσαι και μετά παίρνεις κι άλλο κι άλλο και μετά γίνεσαι καταναλωτικό τζάνκι και πουλάς και τη μάνα σου στο διάβολο για μερικά φράγκα ακόμα, μέχρι που αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση… Θες όλο και περισσότερα και περισσότερα για να νιώσεις την ίδια ηδονή και μια μέρα ξυπνάς και είσαι μια κουραδομηχανή χρεωμένη ως το λαιμό.»

Αυτά μου είπε μια φίλη στην κριτική που της έκανα για τον καλό της, που το επάγγελμα του είναι παράνομο και θεωρητικά ανήθικο. Η απάντηση της με έβαλε σε σκέψεις. Όταν ένα έξυπνο και σκεπτόμενο πλάσμα συνάπτει σοβαρό δεσμό με έναν έμπορο ναρκωτικών, αναρωτιέσαι για πάρα πολλά. Το πλάσμα αυτό λοιπόν, εκτός των πιο πάνω, μου είπε και άλλα, τα οποία δε θυμάμαι αυτολεξεί, αλλά θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω ως προβληματισμό. Ήταν μια ενδιαφέρουσα συζήτηση, ομολογώ.

Η θέση της Χ λοιπόν, την οποία και ασπάζομαι, είναι πως ακολουθούμε, ακόμα και εμείς που σκεφτόμαστε διαφορετικά, ένα σύστημα ιδεών, που φέρει μια στρεβλή έννοια της ηθικής και της ανηθικότητας. Καταρχήν η ηθική είναι το σύστημα αξιών που διέπει τη σκέψη και τη ζωή ενός ανθρώπου, άρα κανείς δεν μπορεί να είναι ανήθικος. Όλοι έχουμε ηθική και όλες οι πράξεις μας διέπονται από κάποια ηθική. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να καταλάβουμε πως διαστρεβλώνοντας τις έννοιες και τις λέξεις και στην πορεία ενοχοποιώντας τις, στην πραγματικότητα ενοχοποιούμε τις πράξεις πίσω από αυτές. Η ηθική και η ιστορία της είναι τεράστια για να εγκλωβιστεί σε περιγραφές, σε κανόνες, σε συμβάσεις, σε νόμους.

Θεωρούμε λοιπόν τον έμπορο ναρκωτικών ανήθικο. Θα το δεχτώ και θα πάω πάσο. Θάνατο πουλάει, εξάρτηση, αρρώστια… Ανήθικος._ (Τελεία και παύλα). Με ποιο μέτρο ηθικής όμως; Με το ίδιο μέτρο με το οποίο θεωρούμε τους εαυτούς μας ηθικά άτομα; Με το μέτρο ηθικής με το οποίο ζούμε; Αλήθεια, ε;

Πληρώνεις φόρους; Όχι; Τότε μου κλέβεις το δικαίωμα στην αξιοπρεπή και δωρεάν παιδεία, στην υγεία, στους καλοφτιαγμένους δρόμους. Ναι; Συνεισφέροντας στα κονδύλια του στρατού και της αστυνομίας, τελικά γίνεσαι συνεργός στα εγκλήματα και ενισχύεις τις βιομηχανίες οπλισμού, δίνοντας τους λόγο ύπαρξης.

Έχεις υπολογιστή; Όχι, τότε θα μείνεις ανενημέρωτος για όσα λέω, αλλά και για πάρα πολλά άλλα σε όλη σου τη ζωή, παίζοντας το παιχνίδι του συστήματος που μου στερεί την ελευθερία. Ναι; Μόλις εκμεταλλεύτηκες μερικά παιδιά στην Ασία και θα τα μολύνεις σίγουρα κιόλας με έναν καρκίνο, όταν κάποια στιγμή πετάξεις αυτό τον υπολογιστή.

Τρως λαχανικά; Όχι; Μα, θα πάθεις καρκίνο του παχέος εντέρου, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι θα επιβαρύνεις το ταμείο σου, το ΕΣΥ και εντέλει τον κρατικό προϋπολογισμό με την αυτοκτονική σου βλακεία. Επίσης οδηγείς τους αγρότες στην απελπισία και τη χώρα σου σε μια ασφυκτική αστικοποίηση. Ναι; Η εντατική καλλιέργεια καταστρέφει τη φύση και τον υδροφόρο ορίζοντα. Διάλεξε τα βιολογικά προϊόντα τότε. Μα είναι ακριβά, θα μου πεις, τι είσαι εσύ; Ελίτ; Μα, αν ενισχύεις τα αντιοικολογικά προϊόντα, τα παιδιά μου πως θα ζήσουν με μολυσμένο νερό; Κι εσύ μου απαντάς, πως δε σε νοιάζει, κι αν σε νοιάζει, δεν περνάει από το χέρι σου, ενώ ο έμπορος ναρκωτικών… Για να γυρίσω στο θέμα.

Τι είναι λοιπόν ηθικό; Αυτό που κάνει καλό, που προξενεί μια θετική αντίδραση σε σένα και στην κοινωνία; Αυτό που προάγει το κοινό καλό, την κοινωνική ευημερία; Αν, ναι, τότε θα πρέπει η ηθική που έχεις, αυτό το ρημάδι το σύστημα των αξιών να εφαρμόζεται σε όλες τις εκφάνσεις της σκέψης και της ζωής σου. Κάτσε και σκέψου, αν με τον τρόπο που ζεις, αν τελικά με τον τρόπο που σου επιτρέπεται να ζεις, υπηρετείς πραγματικά αυτό που επιτάσσει η ηθική σου. Κι αφού κρίνεις τον εαυτό σου, τότε κρίνε και τον έμπορο ναρκωτικών. Και απλά σκέψου, πως υπάρχουν πολλά περισσότερα παιδιά που πεινούν παρά χρήστες παράνομων ουσιών παγκοσμίως. Σκέψου, πως στην Ελλάδα πεθαίνουν περισσότεροι άνθρωποι λόγω των τροχαίων, κυρίως λόγω του αλκοόλ, παρά από ναρκωτικές ουσίες. Σκέψου…

Σκέψου. Σε έχουν προγραμματίσει με μια πολύ συγκεκριμένη αντίληψη περί ηθικής και ανηθικότητας. Η ζωή είναι πολύ πιο κυνική στην πραγματικότητα. Δεν υπάρχει περίπτωση να είσαι πάντα καλός, Είναι αδύνατο. Αν καταφέρεις να τα δεις ωμά τα πράγματα, θα καταλάβεις πως το καλό και το κακό είναι δύο άθλιες έννοιες, που βολεύουν πάρα πολύ το σύστημα που θέλει να τα βλέπεις όλα ενοχικά. Σου έχουν κολλήσει μια ταμπέλα, αυτή του καλού παιδιού, που φοβάται την αρνητική πλευρά της ζωής, την θλιβερή, τη μαύρη, που φοβάται το θάνατο και τελικά καταλήγει να φοβάται και τη ζωή. Φοβάσαι να πληγώσεις το διπλανό σου, ενοχοποιείς το όχι και το αποκαλείς απόρριψη, θάβεις βαθιά μέσα σου τις αδικίες που έχεις κάνει και πότε πότε αυτομαστιγώνεσαι. Με ποιανού το δίκιο πράττεις αδικίες; Μήπως τελικά δεν αδίκησες ποτέ κανένα;

Δεν υποστηρίζω τον έμπορο ναρκωτικών, αλλά δεν μπορώ να τον πυροβολήσω κιόλας. Αν το κάνω αυτό, πρέπει να πυροβολήσω πρώτα εμένα, έπειτα εσένα, μετά κι εσένα, κι εσένα, κι εσένα…. Θα προτιμήσω να εκτελέσω πρώτα τον επικίνδυνο οδηγό, τον βιομήχανο που πετάει τα βιομηχανικά του απόβλητα στη θάλασσα και στα ποτάμια, τον τραπεζίτη που πουλάει εξαρτητικά και καταστροφικά δάνεια, τους fashionistas που θέλουν με το στανιό να με κάνουν ανορεξική, το νομοθέτη που ποινικοποιεί το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης δημιουργώντας το πλαίσιο για ένα ανεξέλεγκτο κύκλωμα διακίνησης των ναρκωτικών ουσιών… και… τη μαμά μου μετά, γιατί με γέννησε επιβαρύνοντας τον πλανήτη με έναν ακόμα άνθρωπο.

http://www.zeitgeistmovie.com/

2009-02-03T14:17:00.000+02:00

Μόλις χθες το βράδυ είδα το πολυσυζητημένο ντοκιμαντέρ Zeitgeist.

Πέρα από το αν συμφωνώ, που συμφωνώ, χάρηκα πολύ που αυτό το δίωρο βίντεο είναι τόσο δημοφιλές. Εδώ και καιρό βλέπω το link να φιγουράρει όλο και σε κάποιο status στο facebook .

Τα κλασικά μέσα ενημέρωσης ανήκουν σε ένα σύστημα που βασίζεται στο χρήμα και σε όλα τα παράγωγα του, την κοινωνική και θρησκευτική ηθική, την τρομολαγνεία, κ.λ.π. Δεν πρόκειται ποτέ να προάγουν ιδέες σαν και αυτές που διαδίδει το zeitgeist. Χώρια που αν μεγαλώσει πολύ αυτή η ιδεολογία, που προάγει το ιδεώδες ενός παγκόσμιου πολιτισμού χωρίς χρήμα, επιχειρηματικά συμφέροντα, όπλα, νόμους, ηθικά στεγανά, με ευκολία θα το ονομάσουν τρομοκρατική ενέργεια. Γιατί, αν πολλοί άνθρωποι πειστούν και πιστέψουν πως μπορούν να ζήσουν με άλλο τρόπο, με έναν τρόπο όπου ο πλανήτης και η ζωή πάνω σε αυτόν τοποθετείται σε πρώτο πλάνο, τότε μοιραία, θα επαναστατήσουν ενάντια στο παράλογο σύστημα κάτω από το οποίο ζούμε.

Money makes the world go round. Αλήθεια; Εγώ νόμιζα πως ήταν ένα θαύμα της φύσης, όπως νόμιζα πως θαύμα της φύσης είναι και η θάλασσα, οι πεταλούδες, οι αγκινάρες, τα ελάφια, τα πάντα και τα κοάλα, εγώ κι εσύ. Το χρήμα είναι ένα μέσο συναλλαγής ή θα έπρεπε να είναι. Δομήθηκε όμως ένας τόσο άρρωστος μηχανισμός πίσω και γύρω από αυτό, ένα άθλιο φιλοσοφικό υπόβαθρο, με κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις, ψυχολογικές και εν τέλει σωματικές. Αν δεν έχεις χρήμα, δε ζεις. Και για να έχεις χρήμα, πρέπει να το λατρέψεις, δηλαδή να γίνεις ένα μηχάνημα παραγωγής και κατανάλωσης και να ακολουθείς πιστά τις ρήσεις του ευαγγελίου του, όπερ σημαίνει να είσαι κοινωνικά αποδεκτός…. Να ιδρώνεις για να επιβιώσεις, να είσαι καλός πιστός, να αυτομαστιγώνεσαι και να χαίρεσαι που είσαι τόσο μαλάκας που δουλεύεις όλο και περισσότερο, γιατί δεν είσαι τεμπέλης εσύ, ούτε φυγόπονος, να κάνεις ένα γάμο με ένα καλό κορίτσι-αγόρι, που ανήκει στην ίδια πίστη με σένα, να ξαμολήσεις κι ένα δυο κουτσούβελα, γιατί έτσι πρέπει, και να τα προγραμματίσεις να γίνουν και αυτά υπηρέτες του ίδιου συστήματος και τρόπου ζωής που ακολουθείς κι εσύ. Ενοχοποιείς το σώμα σου, τη γύμνια σου, τον έρωτα- μη μάθει το παιδί τι σημαίνει φίκι-φίκι, τον αυνανισμό- του ρίχνουμε και καμιά σφαλιάρα άμα λάχει, το παιχνίδι- τι μαλθακό θα το κάνουμε; - να διαβάζει για να γίνει δικηγόρος ή γιατρός, να έχει χρήμα και μια καλή ζωή. Κι όταν φτάσει στα είκοσι, για να εγκαταλείψει το γκομενάκι που έχει ερωτευτεί και του έχει πάρει τα μυαλά, του παίρνεις δώρο κι ένα αυτοκίνητο.

Πάμε καλά;
Έχουμε ενοχοποιήσει όλα τα φυσιολογικά πράγματα.

Το σώμα μας. Δεν είναι ντροπή. Δεν είμαστε ένοχοι για αυτό, κι ας θέλουν έτσι τα παπαδαριά να πιστεύουμε. Αν και τώρα έχουμε περάσει σε άλλου είδους ενοχοποίηση, της τελειότητας του Photoshop. Μετά την απελευθέρωση των 60’ς, μιας και το σχήμα «το σώμα μας είναι ένα έργο του διαβόλου» σταμάτησε να είναι τόσο δημοφιλές, φτιάξαμε ένα νέο ευνουχιστικό θεώρημα γύρω από το σώμα, αυτό της τελειότητας. Μα τέλειο είναι όπως μας το χάρισε η φύση. Σίγουρα πάντως δεν είναι ατελές.

Τον έρωτα. Δεν είναι κακό πράγμα ο έρωτας, όπως κι αν εκφράζεται, είτε με τη μορφή ρομαντικών συναισθημάτων είτε με τη μορφή του σαρκικού σεξ. Στο τέλειο σώμα μας ρέουν ορμόνες, που μας κάνουν σεξουαλικά και ερωτικά όντα, με καύλες, ορμές και συναισθήματα. Βαρέθηκα να ακούω γκομενίτσες να λένε «δεν θα του κάτσω… να με περάσει και για εύκολη;» και κάτι βλάκες «σιγά μην την ερωτευτώ… τι είμαι; Μαλάκας;». Ε, και οι δύο αυτοί τύποι ανθρώπου είναι ηλίθιοι. Ενοχοποιούν την πιο φυσική διαδικασία της φύσης, αλλά τρέχουν και γλείφουν κατουρημένες ποδιές για να πάρουν μια προαγωγή, άρα και παραπάνω χρήμα, άρα και παραπάνω ώρες δουλείας.

Την τεμπελιά, την διασκέδαση, την εργασία. Δεν είναι κακό πράγμα η τεμπελιά, ούτε η διασκέδαση, ούτε η εργασία. Η δουλειά είναι όμως. Ζώα είμαστε. Και τα ζώα κάθονται και λιάζονται και παίζουν και όταν χρειαστεί να εργαστούν για την επιβίωση τους το κάνουν. Κι εδώ είναι που ο άνθρωπος διαφέρει κάπως. Έχουμε όλα τα μέσα, όλες τις πηγές και όλους τους τρόπους για να καλύψουμε τις ανάγκες μας για την επιβίωση και όχι μόνο. Δε χρειάζεται να δουλεύουμε, όχι τόσο τουλάχιστον. Το τόσο είναι για να καπηλεύονται τον κόπο μας και το έργο μας κάποιοι λίγοι, ενώ εμείς απλά χαιρόμαστε που είμαστε τόσο παραγωγικοί και άξιοι, και όχι τεμπέληδες. Και δουλεύουμε για τους τεμπέληδες. Χαχαχαχα! Μόνο, που δεν είναι αστείο, αλλά τραγικό. Να νιώθουμε ικανοποίηση που είμαστε πετυχημένοι δούλοι. Μπορούμε να παράγουμε έργο, πνευματικό ή φυσικό για δικό μας όφελος, χωρίς να ντρεπόμαστε. Υπάρχουν τόσα ενδιαφέροντα πράγματα να κάνει κάποιος, να γράφει, να ζωγραφίζει, να τραγουδάει, να παίζει τένις, να κολυμπάει, να ασχολείται με τα ζώα, την κηπουρική, τις κατασκευές, την τεχνολογία… Και μέσα από αυτές τις δραστηριότητες μπορεί να παράγει και έργο χρήσιμο και για τους άλλους, γιατί πάντα κάποιος θα θέλει να διαβάζει, να δει μια ταινία, να ακούσει μια μουσική, να απολαύσει κάτι που έφτιαξε ένας άλλος άνθρωπος βρε αδελφέ, απλά και μόνο γιατί του αρέσει, γιατί θέλει να διασκεδάσει το χρόνο του. Και τι μεγάλη χαρά νιώθει κάποιος όταν αυτό που παράγει αρέσει, διευκολύνει, σώζει τη ζωή κάποιου άλλου ανθρώπου!

Την ελευθερία έκφρασης. Α, καλά. Δεν υπάρχει πιο σαφές και τρανό επιχείρημα που να αποδεικνύει τον παραλογισμό του συστήματος. Για να γίνει κάποιος λοιπόν μέρος του συστήματος και πετυχημένος δούλος, για να τον αποδεχτεί η κοινωνία και να του δώσει μια θέση δουλείας, πρέπει εκτός όλων των άλλων, να είναι ίδιος με όλους τους άλλους. Αλλοίμονο κι αν έχει τα μαλλιά βαμμένα φούξια, φοράει μια κίτρινη πεταλούδα στο κεφάλι, ένα παπούτσι κόκκινο κι ένα λευκό…. Μα αυτός που τα κάνει αυτά είναι τρελός! Μμμμ, παίζει μήπως έτσι να γουστάρει να είναι ντυμένος; Παίζει να γουστάρει να είναι γκέι, στρέιτ, μπαισέξουαλ, ασέξουαλ, πρωινός τύπος, βραδινός τύπος, επικοινωνιακός, αντικοινωνικός, υπερβολικός, μαζεμένος, έξυπνος, χαζός, ωραίος, άσχημος; Μπορεί ο καθένας να είναι αυτό που είναι και αυτό που γουστάρει να είναι, χωρίς να τιμωρείται για τις επιλογές του και τη φύση του; ΟΧΙ. Δεν επιτρέπεται σε κανένα να κάνει αυτό που θέλει. Υπάρχουν άπειρα «πρέπει», τα οποία προγραμματιζόμαστε να πιστεύουμε από παιδιά και τα οποία μας αφαιρούν το δικαίωμα έκφρασης, το δικαίωμα στην ελευθερία. Και φτιάξαμε και φοβερές επιστήμες γύρω από αυτές τις θεωρίες των «πρέπει», κοινωνιολογία, ψυχολογία, ψυχιατρική, αντικαθιστώντας απλά τη θρησκεία ως μέσο χειραγώγησης. Είμαστε άξιο είδος!

Για να κλείσω, εγώ θα εξακολουθήσω να είμαι φυγόπονη, δεν μου αρέσει να πονάω, ούτε το θεωρώ φυσιολογικό, θα είμαι και τεμπέλα, δεν μου αρέσει να δουλεύω για έναν άλλον τεμπέλη, δεν θα ντρέπομαι για το σώμα μου και τον σεξουαλισμό μου, και θα γαμιέμαι με γκομενάκια όσο το θέλουν οι φυσιολογικότατες ορμόνες μου, θα είμαι ερωτευμένη με τον έρωτα, και θα αφήνομαι όπως έκανα και στα 15 να ονειρεύομαι κάποιο αγόρι και θα γελάω όταν έχω ανταπόκριση και θα κλαίω όταν δεν θα έχω. Θέλω να χορεύω, να γλεντάω ή να κάθομαι σπίτι μου με τα βιβλία μου ή τις ταινίες μου μέρες ολόκληρες, ανάλογα με τα κέφια μου, να φροντίζω τα ζώα και τον κήπο μου, να γράφω , να ζωγραφίζω, να κάνω τεράστιες βόλτες στο δάσος, να μιλάω ώρες ατελείωτες με τους φίλους μου στο τηλέφωνο, να ντύνομαι όπως μου καπνίσει, να μη φοβάμαι να χρησιμοποιήσω λέξεις ή έννοιες(θα το αναλύσω κάποια άλλη στιγμή αυτό) να εκφράζομαι χωρίς φόβο… να είμαι ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ.

Κάντο κι εσύ. Μπορείς!
Δες την ταινία, αν δεν πιστεύεις εμένα. Υπάρχει κι άλλος τρόπος να ζήσουμε.

Για να έχουμε δικαιώματα, υπεχρεούμαστε να τα προστατεύουμε. Τα γνωρίζουμε όμως;

2009-01-30T15:52:00.005+02:00

Αλήθεια, είστε ευχαριστημένοι από τη ζωή σας;
Κάνετε τη δουλειά που θέλετε;
Τα λεφτά σας επαρκούν για την κάλυψη των αναγκών σας;
Νιώθετε ασφάλεια με την περίθαλψη την οποία έχετε;
Πιστεύετε ότι το εκπαιδευτικό σύστημα είναι σωστά δομημένο;
Νιώθετε πως ζείτε σε καθεστώς ισονομίας;
Νιώθετε ασφαλείς;

…Οικονομική κρίση, ελλειμματική κοινωνική ασφάλιση, αύξηση των ορίων ηλικίας για τη συνταξιοδότηση, ακρίβεια, ελλιπείς κρατικές παροχές, διεφθαρμένοι πολιτικοί, ανεργία, αστυνομική βία, φακελάκια και μίζες, καταστροφή του περιβάλλοντος, παραπαιδεία, αντισυνταγματικές πρακτικές…. Ελλάδα: θλιβερές πρωτιές και μόνο! Πρώτοι στα θανατηφόρα τροχαία, πρώτοι στο κάπνισμα, στην κατανάλωση αλκοόλ, στη διαφθορά… Και ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί οι Έλληνες θεωρούνται οι πιο απαισιόδοξοι Ευρωπαίοι;
Το πρόβλημα μας είναι ότι είμαστε άναρχη ράτσα, με την κακή έννοια, γιατί όταν πρόκειται να συντηρήσουμε το θρησκευτικό και κοινωνικό μύθο, μια χαρά συσπειρωνόμαστε. Και είναι τόσο κρίμα για έναν πολύπαθο λαό, με επαναστατικά κατάλοιπα ζωντανά ακόμα στο DNA, να συμβιβάζεται, να χειραγωγείται τόσο εύκολα, πέφτοντας σε επίπλαστες παγίδες τρομολαγνείας και καθωσπρεπισμού, εγκαταλείποντας το πιο βασικό αγαθό στη ζωή, την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Καθόμαστε στον καναπέ μας και μασάμε με ευκολία τα τρομοκρατικά σενάρια που διασπείρουν τα ΜΜΕ, καταπατάμε όλα μας τα δικαιώματα και παραβλέπουμε τις υποχρεώσεις μας, για να είμαστε κοινωνικά και επαγγελματικά αρεστοί… Αλλά σε ποιον; Στο διπλανό μας; Στο συνάδελφο; Σάμπως κι αυτός δε νιώθει την ίδια καταπίεση; Η μήπως θέλουμε να είμαστε αρεστοί στους έχοντες και κατέχοντες; Αλήθεια, πόσοι είναι αυτοί που εξουσιάζουν και πόσοι αυτοί που εξουσιάζονται;
Πόση δύναμη έδειξαν τα FB groups και τα petitions και τα blogs, πόσοι άνθρωποι μαζεύτηκαν, κρυμμένοι πίσω από την οθόνη του υπολογιστή τους; Αναρωτιέμαι, γιατί όλοι αυτοί, οι χιλιάδες άνθρωποι δεν διαδήλωσαν, δεν απέργησαν, δεν φώναξαν… γιατί έσκυψαν το κεφάλι;
Γιατί;

Γνωρίζετε τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που έχετε ως πολίτες; Ξέρετε ότι στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ κυβερνά ο ΔΗΜΟΣ, ο λαός, εσείς, εσύ, εγώ;
Γιατί να μην ασκήσουμε τα δικαιώματα μας; Εξάλλου, μας το επιβάλλει και το Σύνταγμα των Ελλήνων. Ας το διαβάσουμε και ας κρίνει ο καθένας μόνος του αν τηρείται αυτό το ρημαδοβιβλιαράκι, ας κρίνει ο καθένας μόνος του αν είναι συνειδητός πολίτης και αν προστατεύει αυτό το ΣΥΝΤΑΓΜΑ, για το οποίο έχει χυθεί αίμα… Κι αν κρίνετε πως κάτι δεν πάει και πολύ καλά, αλλάξτε τον τρόπο που αντιμετωπίζετε τη ζωή, την κοινωνία, τους κυβερνώντες, τους εργοδότες, τον εαυτό σας, το διπλανό σας. Έχετε το δικαίωμα, την υποχρέωση και τη δύναμη. Και δεν είστε μόνοι, είμαστε τόσοι πολλοί!
ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ!

Παρόλο που έχω ξαναγράψει σε αυτό το blog για το ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, παραθέτω εκ νέου κάποια από τα άρθρα του, μπας και το καταλάβουμε κάποια στιγμή πως για να έχουμε δικαιώματα, υπεχρεούμαστε να τα προστατεύουμε, και για να γίνει αυτό, πρέπει να τα γνωρίζουμε.

Άρθρο 1- Μορφή του πολιτεύματος
3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.»
Άρθρο 2- Βασικές υποχρεώσεις της Πολιτείας
1.Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.
Άρθρο 4. Ισότητα των Ελλήνων
1. Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου.
2. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις.
5. Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους.
6. Κάθε Έλληνας που μπορεί να φέρει όπλα είναι υποχρεωμένος να συντελεί στην άμυνα της Πατρίδας, σύμφωνα με του ορισμούς των νόμων.
Άρθρο 5. Ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας
1. Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη.
2. Όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων. Εξαιρέσεις επιτρέπονται στις περιπτώσεις που προβλέπει το διεθνές δίκαιο. Απαγορεύεται η έκδοση αλλοδαπού που διώκεται για τη δράση του υπέρ της ελευθερίας.
3. Η προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστη. Κανένας δεν καταδιώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο περιορίζεται, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος.
Άρθρο 7- Απαγόρευση
βασανιστηρίων και άλλης προσβολής της ανθρώπινης
αξιοπρέπειας
2. Τα βασανιστήρια, οποιαδήποτε σωματική κάκωση, βλάβη υγείας, ή άσκηση ψυχολογικής βίας, καθώς και κάθε άλλη προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, απαγορεύονται και τιμωρούνται, όπως νόμος ορίζει.
Άρθρο 7- Απαγόρευση
βασανιστηρίων και άλλης προσβολής της ανθρώπινης
αξιοπρέπειας
2. Τα βασανιστήρια, οποιαδήποτε σωματική κάκωση, βλάβη υγείας, ή άσκηση ψυχολογικής βίας, καθώς και κάθε άλλη προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, απαγορεύονται και τιμωρούνται, όπως νόμος ορίζει.
Άρθρο 17. Προστασία της ιδιωτικής περιουσίας.
1. Η ιδιοκτησία τελεί υπό την προστασία του Κράτους, τα δικαιώματα όμως που απορρέουν από αυτή δεν μπορούν να ασκούνται σε βάρος του γενικού συμφέροντος.

Άρθρο 22. Το δικαίωμα στην εργασία
1. Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού.
Όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από φύλο ή άλλη διάκριση, έχουν δικαίωμα ίσης αμοιβής για παρεχόμενη εργασία ίσης αξίας.

Άρθρο 24. Προστασία του περιβάλλοντος
1. Η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους. Για τη διαφύλαξή του το Κράτος έχει υποχρέωση να παίρνει ιδιαίτερα προληπτικά ή κατασταλτικά μέτρα. Νόμος ορίζει τα σχετικά με την προστασία των δασών και γενικά των δασικών εκτάσεων. Απαγορεύεται η μεταβολή του προορισμού των δημόσιων δασών και των δημόσιων δασικών εκτάσεων, εκτός αν προέχει για την Εθνική Οικονομία η αγροτική εκμετάλλευση ή άλλη τους χρήση, που την επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον.

Άρθρο 25. Διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
1. Τα δικαιώματα του ανθρώπου, ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου, τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους. Όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη άσκησή τους.

2. Η αναγνώριση και η προστασία των θεμελιωδών και απαράγραπτων δικαιωμάτων του ανθρώπου από την Πολιτεία αποβλέπει στην πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη.

3.Η καταχρηστική άσκηση δικαιώματος δεν επιτρέπεται.

4. Το Κράτος δικαιούται να αξιώνει από όλους τους πολίτες την εκπλήρωση του χρέους της κοινωνικής και εθνικής αλληλεγγύης.

Άρθρο 103. Δημόσιοι υπάλληλοι
1. Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι εκτελεστές της θέλησης του Κράτους και υπηρετούν το Λαό. Οφείλουν πίστη στο Σύνταγμα και αφοσίωση στην Πατρίδα. Τα προσόντα και ο τρόπος του διορισμού τους ορίζονται από το νόμο.

Άρθρο 106. Κρατική και Εθνική Οικονομία.

2. Η ιδιωτική οικονομική πρωτοβουλία δεν επιτρέπεται να αναπτύσσεται σε βάρος της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ή προς βλάβη της εθνικής οικονομίας.
ΤΜΗΜΑ Δ'
Ακροτελεύτια διάταξη
Άρθρο 120 .Έγκριση του Συντάγματος. Το δικαίωμα της αντίστασης
1. Το Σύνταγμα αυτό, που ψηφίστηκε από την Ε΄ Αναθεωρητική Βουλή των Ελλήνων, υπογράφεται από τον Πρόεδρό της, δημοσιεύεται από τον προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, με διάταγμα που προσυπογράφεται από το Υπουργικό Συμβούλιο και αρχίζει να ισχύει από τις ένδεκα Ιουνίου 1975.

2. Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.

3. Ο σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.

4. Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.

Μια φορά κι έναν καιρό, πριν πολλά χρόνια….

2009-01-29T11:13:00.000+02:00

Πήρα το πτυχίο του Deree στο marketing, ήταν που βαριόμουν να τρέχω και στον κορνιζά, και σκέφτηκα να το χρησιμοποιήσω. Βλέπετε, από μικρή είχα καταλάβει πως η ελεύθερη αγορά και δη ο καλλιτεχνικός κόσμος ενέχουν μια ανασφάλεια, απαιτούν γερά νεύρα και ατσαλένια θέληση. Έβλεπα και τον πατέρα μου, απόφοιτος της νομικής, υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα, μια χαρά ζωή είχε στήσει. Και το σπιτικό του έστησε και διατροφή πλήρωνε και άλλη οικογένεια είχε κάνει και τίποτα δεν του έλειπε. Άσε που δεν τον τσάκιζε και το άγχος. Μισθός καλός, άψογη περίθαλψη, σταθερό ωράριο. Τα έβαλα κι εγώ κάτω, ήμουν και 24 μόνο-τόσο μου έκοβε, είχα απογοητευτεί και από τους μουρλοκαλλιτέχνες, το λίγο απ’ όλα και λεφτά λίγο από τίποτα, και έδωσα το πτυχίο μου σε μια ιδιωτική τράπεζα, μήπως και με προσλάμβαναν. Και αγγλικά σε επίπεδο proficiency ήξερα, και κάτι λίγα γαλλικά, και ωραία κοπέλα και αυτοκίνητο και υπολογιστή και στο τέλος έβαλα και μέσο. Και με προσλάβανε. Στην στεγαστική και καταναλωτική πίστη, δηλαδή στις πωλήσεις της τράπεζας!!! Από όλα τα προσόντα που διέθετα, ένα από τα βασικότερα ήταν ότι ήμουν κάτοχος αυτοκινήτου του ομίλου!!! Να μην μας κακοχαρακτήριζαν οι πελάτες και με έβλεπαν με αυτοκίνητο ανταγωνίστριας εταιρείας! Δεν θα ήταν σωστό.
Χάρηκα κι εγώ ή τουλάχιστον προσπαθούσα να χαρώ, εστιάζοντας στα καλά, σταθερότητα και ωράριο, να μου μένει και λίγος χρόνος για τη ζωγραφική μου και για καμιά εκδρομούλα τα Σαββατοκύριακα. Φευ! 7:30 στο κατάστημα έως τις 3:30 και μετά έξω στους αυτοκινητάδες να προσπαθώ να τους πείσω να προωθούν δάνεια από τη δική μας τράπεζα. Ξεκίνησαν γρήγορα και οι γάμοι, τα βαφτίσια, των αυτοκινητάδων εννοείται καλέ, κι έτρεχα το ζώον, και τα δώρα πληρωμένα από την τσέπη μου, όπως και το κινητό μου, και η βενζίνη μου, και το αυτοκίνητο είπαμε, δικό μου. Ο δε μισθός μου; Καταπληκτικός! Έπαιρνα το 2001 170.000δρχ, δηλαδή 510 ευρώ!!! Ζήτημα αν μου έμεναν στην τσέπη τα μισά. Να κάνω υπομονή, έλεγαν η μάνα μου κι ο πατέρας μου, κάθε αρχή και δύσκολη! Τους άκουσα… για λίγο. Δεν άντεξα! Δεν ήταν τόσο η κοροϊδία που με πείραζε, όσο οι προτροπές του προϊσταμένου μου να βάλω και κανά μίνι, να παίξω λίγο με τους αυτοκινητάδες, βρε αδελφέ, «γιατί οι πωλήσεις θέλουν και λίγη πουτανιά». Κι έπειτα, ένας τρελός καυγάς για το πώς γράφεται ο Τειρεσίας, όπου ο τύπος επέμενε πως γράφεται με γιώτα, κι εγώ αρνήθηκα να υπογράψω το εισηγητικό… μέχρι που μια μέρα μου ζήτησε να καθαρίσω και την τζαμαρία του υποκαταστήματος. Εν εξάλλω, πήγα εκείνη τη μέρα στο διευθυντή και του τα είπα χαρτί και καλαμάρι, λέγοντας του πως ο πωλητής παίρνει και bonus, κι έχει και κάποια προνόμια, κι εντάξει δεν τα προσφέρει η τράπεζα αυτά, αλλά όχι να καθαρίσω και τη τζαμαρία! Η απάντηση του ήταν ξεκάθαρη: «Άμα σου αρέσει. Ξέρεις τι ουρά υπάρχει πίσω σου για αυτή τη θέση;»
Υπέβαλα φυσικά την παραίτηση μου. Και δεν το έχω μετανιώσει ούτε ένα λεπτό. Ξαναγύρισα στην καλλιτεχνική ανασφάλεια, υπάρχουν φορές που δεν έχω λεφτά να φάω, και το σπίτι μου είναι παλιό, τα κουφώματα έχουν ξεχαρβαλωθεί και το πάτωμα είναι φθαρμένο. Βάφω μόνη μου τα μαλλιά μου, πότε πότε τα κόβω και η ίδια, καθαρίζω με τα χεράκια μου και σπάνε τα νύχια μου και αγριεύει το δέρμα μου, και τα ταξίδια που υπεραγαπώ γίνονται με πολλές θυσίες, ίσως να μη βγω καθόλου ένα-δύο μήνες για να μπορέσω να κάνω το ετήσιο ταξίδι στο Βερολίνο. Δεν πειράζει όμως, έχω το μεγαλύτερο αγαθό στη ζωή, την ελευθερία μου.
Μένω στο παλιό μου πατρικό, σε αυτό υπήρξα τυχερή και έχω κι ένα μικρό εισόδημα πια. Πούλησα την προίκα μου, ένα οικοπεδάκι και το επένδυσα για να έχω το ίδιο εισόδημα που θα είχα αν δούλευα στην τράπεζα. Δεν το παίζω έξυπνη, αλλά κάποια πράγματα είναι θέμα επιλογών. Ακόμα πληρώνω φυσικά τις αηδίες που είχα πιστέψει ή προσπάθησα να πιστέψω, τα ρούχα, το αυτοκίνητο, το lifestyle. Και εννοείται πως φοράω τα πανάκριβα ρούχα που είχα αγοράσει πριν πέντε και δέκα χρόνια και δεν σκοπεύω να αλλάξω αυτοκίνητο όσο υπάρχουν ανταλλακτικά. Είμαι όμως ευτυχισμένη, έχω τα σκυλιά μου, τη ζωγραφική μου, τα γραπτά μου, τον εαυτό μου και όνειρα, μεγάλα και τρελά.
Δεν είναι μόνο οι διαδηλώσεις ή οι δηλώσεις που μετράνε σε αυτή τη ζωή, αλλά η ίδια η ζωής που κάνουμε. Είμαστε άνθρωποι και όχι μηχανές παραγωγής και κατανάλωσης. Είναι προτιμότερο να έχουμε όνειρα, παρά καταθετικό λογαριασμό, μνήμη παρά δάνειο, αισθήματα παρά λογιστή, αληθινά δέντρα παρά πλαστικά…

Είναι δυνατόν να ελπίζουμε;

2009-01-17T14:17:00.002+02:00

Οι βομβαρδισμοί στη Γάζα συνεχίζονται με αμείωτη ένταση. Οι στόχοι; Κτήριο του ΟΗΕ, σχολεία, νοσοκομεία. Το όπλο; Βόμβες λευκού φωσφόρου, αυτές οι εντυπωσιακές οβίδες που εκρήγνυνται στον αέρα και μοιάζουν με όμορφο πυροτέχνημα. Μόνο που αυτά τα όμορφα φωτεινά σωματίδια, όταν καταλήγουν στην γη, σπέρνουν τον θάνατο, με οδυνηρό τρόπο. Απαραίτητο στοιχείο για την επιτυχή τους δράση, το οξυγόνο, αυτό που αναπνέουμε, αυτό που βρίσκεται στο ανθρώπινο σώμα κρυμμένο στο νερό, το οποίο αποτελεί το 70% του οργανισμού μας. Αυτό το καταστροφικό και απάνθρωπο κυριολεκτικά όπλο, χρησιμοποιεί το ανθρώπινο σώμα σαν καύσιμο, μέχρι να το κάψει, μέχρι να καταστρέψει και το τελευταίο άτομο οξυγόνου. Φυσικά, δεν προξενεί μεγάλες ζημιές στα ντουβάρια και στο τσιμέντο…
Από τη στιγμή που ο άνθρωπος κατασκευάζει όπλα, και μάλιστα τέτοια όπλα, είναι δυνατό να ελπίζουμε ότι μια μέρα θα υπάρξει ειρήνη;

Και η πρώτη είδηση στην Ελλάδα είναι η απαγωγή του εφοπλιστή… Ούτε μια αναφορά για το θάνατο του 25χρονου εργάτη στο λατομείο της Καρπάθου, για το χρέος του ΕΣΥ στους προμηθευτές ορθοπεδικών υλικών, για την καταγγελία που έκαναν μέλη του Δ.Σ.Α. εναντίον του εισαγγελέα του Άρειου Πάγου Γ. Σανιδά, σχετικά με τα γεγονότα της Ασκληπιού, για την συγκέντρωση διαμαρτυρίας που πραγματοποιήθηκε στο λιμάνι του Αστακού, για τις μαζικές απολύσεις εργαζομένων, για, για, για…
Από τη στιγμή που όλα μας τα προβλήματα υπάρχουν εφόσον τα δείχνει η τηλεόραση, είναι δυνατό να ελπίζουμε ότι μια μέρα θα τα λύσουμε;

Make love, not war!

2009-01-14T19:11:00.000+02:00

All we are saying is give peace a chance….

Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος κάνει πολλούς πολέμους, πόλεμο εναντίον άλλων λαών, πόλεμο ενάντια σε άλλες ιδεολογίες και τον γνωστό σε όλους μας πόλεμο των δύο φύλων. Κανέναν από όλους τους πολέμους δεν τον καταλαβαίνω, αν και ομολογώ, αν εξαιρέσω την πρώτη του μορφή, πως έχω εμπλακεί στη δίνη του πολλάκις.
Επίσης, αλήθεια είναι ότι τείνω να αναπολώ, αν και δεν πρόλαβα να τη ζήσω , την εποχή του Make Love, Not War, την εποχή των χίππυς, της ειρήνης, της αδελφοσύνης. Ενδεχομένως ουτοπική διεκδίκηση, ίσως και εκπορευόμενη από την χρήση ψυχοτρόπων ουσιών, βλέπε LSD.

Με προβληματίζει πολύ όμως ο νεοσυντηρητισμός των δυτικών κυρίως κοινωνιών. Για τις ανατολικές, αφενός δεν μπορώ να εκφέρω άποψη κι αφετέρου, θεωρητικά βρίσκονται ακόμα σε αναπτυξιακή τροχιά, χωρίς να έχει ολοκληρωθεί το μοντέλο της μεταμόρφωσης τους, για να τις κρίνουμε.

Κάπου στη δεκαετία του 50, ξεκίνησε κυρίως στην Αμερική ένας πρωτόγνωρος προοδευτισμός. Τα παιδιά του Pleasantville(movie), πέταξαν τα σεταρισμένα ταγιέρ, τα κολλαριστά πουκάμισα και τα καρό πουλόβερ, έσπασαν τους γόρδιους δεσμούς με τους γονείς τους, με την καθεστηκυία τάξη και αφέθηκαν στον κόσμο των Beatniks και του Rock n’ Roll. Αντικατέστησαν το ιδανικό του μικρού σπιτιού στο λιβάδι και του καλού γάμου, με την ποίηση, τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία, τον έρωτα. Ζητούμενα για την αμερικανική νεολαία δεν ήταν πλέον τα καταναλωτικά προϊόντα, τα υλικά αγαθά, ούτε βέβαια τα κοινωνικά στερεότυπα και ο κομφορμισμός. Οι ρίζες αυτού του ανατρεπτικού κινήματος δημιουργήθηκαν λίγο μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, αλλά ο κορμός, μεγάλος και στιβαρός ορθώθηκε τη δεκαετία του ’60, εξαιτίας ενός άλλου πολέμου, αυτού του Βιετνάμ. Ήταν η εποχή των Beatles, του Dylan, των Rolling Stones, των Doors, όπου η ποπ κουλτούρα, αυτή που κατανάλωνε η μάζα, η νέοι άνθρωποι δηλαδή, είχε σαφή πολιτικό και κοινωνικό προσανατολισμό και εκφραζόταν όχι μόνο μέσα από στίχους, αλλά και από παράτολμους ήχους και ενδυματολογικές επαναστάσεις. Τα ημίμακρα μαλλιά, το μίνι της Mary Quant, η Op art, δεν ήταν απλά προτάσεις μόδας ή τέχνης, αλλά σύμβολα μιας επανάστασης που έσπαζε τα δεσμά της με τον καθωσπρεπισμό. Από αυτό το κίνημα ξεπήδησε το κλασικό πλέον σύνθημα Make love, Not War, το υπέροχο τραγούδι του Λένον που παρακαλούσε να δώσουμε μια ευκαιρία στην ειρήνη (Give peace a chance-1969) και για χάρη αυτού του κινήματος, έγινε το ιστορικό Φεστιβάλ του Woodstock το 1969.

Στην Ευρώπη πάλι, εκπορευόμενη από διαφορετικές αιτίες, ίσως λόγω και των πολλών και διαφορετικών χωρών και καταστάσεων, το επαναστατικό κίνημα της νεολαίας είχε περισσότερο πολιτική χροιά, ή καλύτερα ήταν αντίδραση σε συγκεκριμένες αντιλαϊκές πολιτικές. Σαφέστατα, ο κόσμος της διανόησης έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του κατάλληλου κλίματος, με μητρόπολη του ευρωπαϊκού πολιτισμού το Παρίσι, με τον Sartre, την De Beauvoir, τον Camus, την Juliette Greco, το Montan, τη Signore, τον Cocteau και πόσους άλλους. O γαλλικός υπαρξισμός υπήρξε ένα από τα θεμέλια για τη διαμόρφωση μιας ολοκληρωμένης ευρωπαϊκής κουλτούρας, με επαναστατικό χαρακτήρα, καύσιμο απαραίτητο για την αφύπνιση των νέων, που βίωναν την καταπίεση των καθεστώτων. Η Ισπανία του στρατηγού Franco, η Γαλλία του De Gaulle, η Πράγα του συμφώνου της Βαρσοβίας, η Ελλάδα του Παπαδόπουλου… Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία φώναζαν οι Έλληνες φοιτητές, αντίστοιχα και τα συνθήματα των Γάλλων το 1968, την ελευθερία διεκδικούσαν και οι Τσέχοι την ίδια χρονιά, αδελφοσύνη και οι Γερμανοί το 1989. Η Ευρώπη, μέχρι την πτώση του τοίχους του Βερολίνου, ταλανίστηκε από ποικίλα επαναστατικά κινήματα, ιδιαίτερα ελπιδοφόρα, που όλα, ανεξάρτητα από το πως εκφράστηκαν, το ίδιο νόημα είχαν, τις ίδιες διεκδικήσεις προέβαλαν. Ειρήνη, Αγάπη, Δημοκρατία, Ισονομία, Παιδεία, Δικαιοσύνη…

Και ερχόμαστε στο 2009. Είκοσι χρόνια μετά. Και ανακαλύπτω μετά λύπης, πως η γενιά μου, για την επόμενη τρέφω ακόμα μεγάλες ελπίδες, μετά τον ξεσηκωμό τους, πάσχει από νοοτροπίες και συμπεριφορές που περισσότερο ταιριάζουν σε κάποια αμερικάνα νοικοκυρά του 1948 ή σε κάποιον Γάλλο συντηρητικό τραπεζικό του 1966 ή ίσως σε ένα φιλοσταλινικό Τσέχο του 1965… Τόσοι αγώνες, τόσα βιβλία, τόσα τραγούδια, τόσες επαναστάσεις, τόσο αίμα, τόσες ζωές… Κι όμως, γύρω μου ακούω για την πατρίδα, την θρησκεία, την οικογένεια, την απεχθή μάστιγα της εποχής, την ομοφυλοφιλία, την εξτρεμιστική αριστερά, που αποτελεί κίνδυνο για την ανθρωπότητα, για την προκλητικότητα του θηλασμού, την πουτανιά των απελευθερωμένων γυναικών… Ήμαρτον.

Όσο ουτοπικό κι αν είναι, μπορεί να ακούγεται και αστείο, η μόνη μας αντίδραση σε προσωπικό επίπεδο, είναι να αγαπήσουμε και πάλι, να απαλλαχθούμε από τις φοβίες μας και τις άμυνες μας, να ερωτευτούμε ελεύθερα, απενοχοποιημένα, να εκφραστούμε, να κάνουμε έρωτα και όχι πόλεμο. Τον πόλεμο των δύο φύλων, τον πόλεμο με τον διπλανό μας, μπορούμε να τον σταματήσουμε, να κάνουμε εκεχειρία τώρα. Ναι, αυτό περνάει από το χέρι μας στα σίγουρα.
So, make love, not war!

Το Ασήμαντο Άσπρο Μπλουζάκι.

2009-01-14T00:02:00.002+02:00

Σας είχα πει το Σάββατο ότι ήθελα να διαβάσω τις κυριακάτικες εφημερίδες και να σχολιάσω την επικαιρότητα, η οποία καλά κρατεί, αλλά όταν κάνεις σχέδια ο Θεός χαμογελάει, που λένε και οι φίλοι μας οι Κινέζοι.
Έπεσα κι εγώ με τα μούτρα σε ένα κείμενο που είχα ξεκινήσει πριν 4 χρόνια, και είναι πιο επίκαιρο από ποτέ και απορροφήθηκα. Πολλή δουλειά, σκόρπια χειρόγραφα από δω και από κει, σημειώσεις, δακτυλογραφημένα κεφάλαια με μουτζούρες και διορθώσεις… Μεγάλο ξεσκαρτάρισμα. Ουφ!
Σήμερα νομίζω ότι έβαλα επιτέλους μία τάξη και ξεκίνησα και τη δακτυλογράφηση. Το σύνδρομο του καρπιαίου το έχω στανταράκι και όχι τίποτα άλλο, πως θα πιάσω τα πινέλα μου μετά!!!
Ελπίζω να επανέλθω στην ενεργό δράση σύντομα, αλλά μέχρι τότε θέλω να μοιραστώ μαζί σας το πρώτο κεφάλαιο από το αναρχικό σουρεαλιστικό παραμύθι που γράφω, ναι αυτό που ξεκίνησα πριν 4 χρόνια και ευελπιστώ να ολοκληρώσω σύντομα:

ΤΟ ΑΣΗΜΑΝΤΟ ΑΣΠΡΟ ΜΠΛΟΥΖΑΚΙ

Το μαγαζί, τα άλλα ρούχα και η κεντητή μπλούζα
Μια φορά κι έναν καιρό, σε κάποια συνοικία της Αθήνας...
Ήταν ένα ασήμαντο άσπρο μπλουζάκι που ζούσε σε ένα κατάστημα με ρούχα. Ήταν τόσο ασήμαντο το καημένο που ποτέ κανείς πελάτης δεν το πρόσεχε και τα υπόλοιπα μπλουζάκια στην κρεμάστρα το κορόιδευαν συνέχεια και δεν το έκαναν παρέα.
“Πω, πω, πως είναι έτσι το καημένο!”, ψιθύριζε η τιρκουάζ μπλούζα με την κίτρινη στάμπα.
“Είναι πολύ χλωμό! Πολύ άχρωμο!” απαντούσε με κυνισμό το χρυσαφί εξώπλατο τοπ.
“Άσε που είναι και extra small!” πρόσθετε με αρκετή δόση κακίας το κόκκινο πουκάμισο.
Το μπλουζάκι τα άκουγε ξεκάθαρα όλα τούτα τα σχόλια και καταλάβαινε ότι αφορούσαν εκείνο και μόνο, και στενοχωριόταν πολύ. Ήλπιζε όμως ότι μια μέρα θα έμπαινε στο μαγαζί κάποια μικροκαμωμένη κοπέλα και θα το ξεχώριζε ανάμεσα από όλα τα άλλα ρούχα για δικό της.
Οι μέρες περνούσαν, πελάτισσες μπαινόβγαιναν στο μαγαζί και διάλεγαν ρούχα φανταχτερά και χαρούμενα που απέπνεαν ένα κοσμοπολίτικο αέρα, παλιές μπλούζες έφευγαν και νέες ερχόντουσαν, αλλά το άσπρο extra small μπλουζάκι παρέμενε στην κρεμάστρα του αμετακίνητο κι απαρατήρητο.
Μια μέρα δεν άντεξε, κατάπιε τον τσαλακωμένο εγωισμό του και κλαίγοντας ρώτησε τις άλλες μπλούζες τι λάθος είχε πάνω του και κανείς δεν το παρατηρούσε ποτέ. Οι μπλούζες έσπευσαν τότε, γεμάτες κακεντρέχεια να «συμβουλεύσουν» το μπλουζάκι και να επιδείξουν την ανωτερότητα τους.
“Είσαι τραγικά άσπρο.”, είπε με απέχθεια το φούξια strapless.
“Κάνεις μόνο για ξυλάγγουρα χωρίς καμπύλες.”, είπε γελώντας σαρκαστικά ένα μωβ κρουαζέ με βαθύ ντεκολτέ.
“Δεν θέλω να σε στενοχωρήσω, αλλά να, είσαι...πως να στο πω...τελείως χάλια¨.” είπε με δήθεν τρυφερό ύφος ένα λουλουδάτο πουκάμισο.
Το μπλουζάκι ξέσπασε σε λυγμούς. Ένιωθε απελπισία. Ήταν καταδικασμένο να είναι ασήμαντο και μόνο. Κανείς δεν θα το πρόσεχε ποτέ, κανείς δεν θα το επέλεγε και μοιραία θα βρισκόταν σύντομα σε κάποιο καλάθι με προσφορές, απ' όπου και θα κατέληγε ξεσκονόπανο.
Βλέποντας το τόσο μόνο και δυστυχισμένο, μια αρκετά απόμακρη κεντητή μπλούζα το λυπήθηκε και το πλησίασε ένα απόγευμα Τετάρτης.
“Μην στενοχωριέσαι,” του είπε με ειλικρινή τρυφερότητα. “μην τις ακούς τις άλλες. Από κακία τα λένε. Δεν φταίει ούτε το χρώμα σου, ούτε το μέγεθος σου...Πως να στο πω; Να, ξέρεις αυτό που φταίει είναι ότι δεν έχεις προσωπικότητα. Δεν λέω, είσαι άσπρο και μικρό και τραγικά ασήμαντο. Όλα αυτά όμως διορθώνονται. Πρέπει απλά να βρεις τι μπλουζάκι θες να είσαι και ποιος είναι ο σκοπός σου. Θες να μοιάσεις σε αυτές εδώ τις μίζερες κακισμένες μπλούζες; Πίστεψε με, δεν είναι τόσο ευτυχισμένες όσο θέλουν να δείχνουν, γιατί έγιναν απλά αυτό που ήθελαν οι άλλοι και εγκλωβίστηκαν σε μια ακόμα στάμπα, σε ένα ακόμη πανομοιότυπο σχέδιο χωρίς προσωπικότητα. Φοβόντουσαν να μείνουν μόνες, φοβόντουσαν να ψάξουν να βρουν τη δική τους ταυτότητα. Βασικά φοβόντουσαν να διαφέρουν.”
Το μπλουζάκι δεν καλοκαταλάβαινε τα όσα έλεγε αυτή η περίεργη κεντητή μπλούζα. Σκούπισε τα δάκρυα του με τα μανίκια του, και φανερά επιφυλακτικό τη ρώτησε:
“Τι είναι η ταυτότητα; Που τη βρίσκεις; Και η προσωπικότητα που λες ότι δεν έχω, τι κάνει δηλαδή;”
Η κεντητή μπλούζα έκανε μια μικρή παύση, ξεροκατάπιε και με ήρεμη, σχεδόν ψιθυριστή φωνή του είπε:
“Προσωπικότητα είναι αυτή η φωνούλα που κρύβεται μέσα στην καρδιά μας και μας ψιθυρίζει στο αυτί τα όνειρα μας. Ψιθυρίζει όμως πολύ σιγανά, και συχνά χάνεται μες το λαβύρινθο της ψυχής μας και τότε, δεν την ακούμε. Πρέπει όμως να την βρούμε και να την βοηθήσουμε να βρει τον δρόμο της.”
“Κι έχω κι εγώ μια τέτοια προσωπικότητα μες την καρδιά μου;” ρώτησε το μπλουζάκι γεμάτο έκπληξη την κεντητή μπλούζα.
“Όλοι έχουμε.” αποκρίθηκε εκείνη. “Κάποιοι την βοηθάνε να ελευθερωθεί, άλλοι πάλι την αφήνουν να βασανίζεται αιώνια στον λαβύρινθο της ψυχής τους.”
“Και να σε ρωτήσω,” είπε σκεφτικό το μπλουζάκι, “εγώ πως θα την βρω και πως θα την ελευθερώσω;”
“Είναι πολύ απλό και συνάμα πολύ δύσκολο.” είπε ξεφυσώντας η κεντητή μπλούζα. “Πρέπει να συγκεντρωθείς σε σένα. Πρέπει να τολμήσεις να δοκιμάσεις πράγματα. Πρέπει να ρισκάρεις. Σιγά, σιγά θα την βρεις την προσωπικότητα σου. Κι όταν την βρεις θα το καταλάβεις. Απλά στάματα να οικτίρεις τον εαυτό σου, σταμάτα να ζηλεύεις τις άλλες μπλούζες που βιώνουν αυτήν την τόσο εφήμερη δόξα και συγκεντρώσου σε όσα εσύ ονειρεύτηκες.”
Το μπλουζάκι έπεσε σε περισυλλογή. Όλο το βράδυ δεν έκλεισε μάτι σκεπτόμενο τα όσα του είχε πει η κεντητή μπλούζα νωρίτερα το απόγευμα. Δεν μπορούσε να καταλάβει, αποφάσισε όμως πως θα ακολουθούσε τις αλλόκοτες συμβουλές της. Γύρω στο ξημέρωμα αποκοιμήθηκε.

Την άλλη μέρα ξύπνησε αργά το μεσημέρι από ένα πολύ περίεργο όνειρο. Είχε ονειρευτεί την υδρόγειο σφαίρα. Την γύριζε ελεύθερο πετώντας. Ταξίδευε χαρούμενο. Στον δρόμο του συνάντησε διάφορα ζώα, πολύ διαφορετικά μεταξύ τους και γνώρισε μέρη πολλά, είδε ανθρώπους κίτρινους, κόκκινους, μαύρους, λευκούς. Και νόμισε πως μες τον ύπνο του άκουσε μια μελωδική γυναικεία φωνή να του τραγουδάει ψιθυριστά για κάποιο ταξίδι της ζωής. Μόλις συνήλθε από τον περίεργο τούτο ύπνο, ανακάθισε προβληματισμένο στην κρεμάστρα του και αναρωτιόταν τι ακριβώς να σήμαινε το όνειρο που είχε δει το προηγούμενο βράδυ. Είχε ακούσει μες τον ύπνο του την προσωπικότητα του να τραγουδάει ή μήπως ήταν η ιδέα του;
“Κεντητή μπλούζα.” φώναξε. “Που είσαι; Θέλω να σου μιλήσω για ένα όνειρο που είδα.”
Κανείς, μα κανείς δεν του αποκρίθηκε. Βάλθηκε τότε να την φωνάζει ακόμη πιο δυνατά, με όλη τη δύναμη της φωνής του.
“Θες να με ξεκουφάνεις;” είπε νευριασμένα το φούξια strapless. “Αφού βλέπεις ότι δεν σου απαντά. Γιατί επιμένεις; Δεν είναι πια εδώ αυτή η θεόμουρλη. Την αγόρασε πρωί πρωί μια περίεργη τύπισσα. Αλλά τι ήθελες τέλος πάντων να της πεις και κοπανιέσαι τόσην ώρα;”
“Να,” είπε δισταχτικά το μπλουζάκι, “είδα ένα...είδα ένα όνειρο στον ύπνο μου.”
“Ένα όνειρο!” είπε ειρωνικά το φούξια strapless. “Τώρα μάλιστα! Για λέγε.”
“Είδα ότι γύριζα τον κόσμο πετώντας. Είδα πολλά ζώα και χρωματιστούς ανθρώπους. Είδα βουνά και θάλασσες και πεδιάδες και δάση όμορφα, και άκουσα μια γυναίκα να τραγουδά ένα υπέροχο τραγούδι!” είπε με ενθουσιασμό το μπλουζάκι.
“Θες να με πείσεις πως είδες ένα όνειρο, και πως είδες και χρωματιστούς ανθρώπους;” ρώτησε το φούξια strapless. “Αχ, κακόμοιρο σου τα φούσκωσε τα μυαλά με ανύπαρκτες ιδέες αυτή η κεντητή μπλούζα. Καλά την είχα καταλάβει ότι ήταν τρελή η δύσμοιρη. Μα , δεν το είχες προσέξει ότι δεν υπήρχε καμία άλλη σαν κι αυτήν εδώ μέσα; Απορώ ποια μουρλοκαμπέρο την διάλεξε σήμερα. Καμιά δυστυχισμένη φαντάζομαι, από αυτές, ξέρεις, τις περιθωριακές.”
Το μπλουζάκι τότε άξαφνα, ένιωσε ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα...Ένιωσε θυμό! Ένιωθε τις ίνες του να πάλλονται από την ένταση και το χρώμα του να κοκκινίζει ελαφρώς.
“Δεν ήταν τρελή η κεντητή μπλούζα, ούτε δύσμοιρη. Είχε απλά...προσωπικότητα,” είπε νευριασμένο, “κάτι που εσύ και οι υπόλοιπες...καρακάξες εδώ μέσα δεν θα αποκτήσετε ποτέ. Κι ούτε θα ονειρευτείς ποτέ, ούτε θα ακούσεις γλυκές μελωδίες στον ύπνο σου, γιατί είσαι απλά ένα ακόμα φούξια strapless ίδιο με όλα τα άλλα που το μόνο που το ενδιαφέρει είναι το κουτσομπολιό!” συμπλήρωσε σχεδόν τρέμοντας το μπλουζάκι και πήδηξε από την κρεμάστρα του. “Εγώ φεύγω, θα γυρίσω τον κόσμο όλο μέχρι να βρω την προσωπικότητα μου.”
14/01/2009
Λήδα Καφετζή

O Tempores, O Mores!!!

2009-01-10T23:11:00.000+02:00

Λίγες ώρες πριν αγοράσω τις Κυριακάτικες εφημερίδες, στις οποίες σίγουρα θα βρω άρθρα για γεγονότα, τα οποία δεν έχω πληροφορηθεί και θα εκνευριστώ και πάλι, σκέφτηκα να κάνω μια ανασκόπηση της εβδομάδας που φεύγει.

Αστυνομικό Δελτίο
1. Για το θέμα του Διαμαντή Ματζούνη, τι άλλο να πει κανείς, εκτός από περαστικά. Προβοκάτσια και μόνο.
Ήρεμα, ήρεμα, δεν είμαι τρομοκράτης.

2. Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι μάθατε τα όσα τραγικά συνέβησαν στην οδό Ασκληπιού χτες το απόγευμα 09/01/2009.
Ξυλοδαρμοί κατοίκων, δημοσιογράφων, προσαγωγές πολιτών και δικηγόρων, άνευ λόγου, ή μάλλον με σαφή λόγο. Κάτοικοι, περιπλανώμενοι στα Εξάρχεια, και δη μετά από διαδήλωση, δικηγόροι χωρίς κοστουμάκι Ralph Lauren και χαρτοφύλακα, δηλαδή ύποπτα στοιχεία, εν δυνάμει επικίνδυνα για την ελληνική κοινωνία, μέλη του αντιεξουσιαστικού χώρου...
Μαμά μου, φοβάμαι!!!

Διεθνείς Ειδήσεις
Για το τι γίνετε στη Γάζα, γνωρίζετε. Φοβεροί τρομοκράτες αυτά τα 3χρονα, 5χρονα, 10χρονα παιδιά. Κι άμα τα χρησιμοποιεί η Χαμάς σαν ανθρώπινη ασπίδα και δεν αντιδρούν τα ίδια, καλά να πάθουν. Και οι ΗΠΑ για μια ακόμη φορά σιγοντάρουν μια γενοκτονία...
Α, ρε Οσάμα που χρειάζεται ο Ομπάμα

Πολιτισμός
Το ότι έφυγε από αυτόν τον κόσμο η σπουδαία Μαρία Δημητριάδη, μάλλον το πληροφορηθήκατε. Έφυγε η μητέρα του Στέργιου και η πρώην του (μαλακ)Ανδρέα.
Ντριμσοουίτες και Ντριμσοουίτισσες, ευκαιρία να θρηνήσετε ον κάμερα!

Εκπαίδευση
Και κάποιοι από εμάς κάνουμε έναν αγώνα και ελπίζουμε πως οι πνευματικοί άνθρωποι αυτού του τόπου, αυτού του κόσμου, θα βοηθήσουν, μέσα από την καλλιέργεια τους, τις πανεπιστημιακές τους έδρες να αλλάξουν τα πράγματα. Στην παιδεία και στον πολιτισμό εναποθέτουμε τις ελπίδες μας, γιατί από τη δικαιοσύνη και το κράτος απογοητευτήκαμε. Τι γίνεται όμως όταν ένας καθηγητής νομικής λέει τα όσα λέει;
http://elawyer.blogspot.com/2009/01/blog-post_9744.html
Υπουργείο παιδείας, πρυτανικές αρχές, επιστημονικός κόσμος... μάλλον ο περιπτεράς της γειτονιάς μου είναι περισσότερο καλλιεργημένος και ικανός από εσάς. Ρε Ουστ!

Παιδεία
Δωρεάν ναι, παιδεία όχι. Σε σχέση πάντα με τον παραπάνω link, αναρωτιέμαι ποια από τις δύο λέξεις είναι αλήθεια πιο σημαντική. Γιατί προς το παρόν, νομίζω ότι έχουμε(λέμε τώρα) δωρεάν, αλλά όχι παιδεία... Διατριβές και διδακτορικά στηριγμένα σε σαθρούς συλλογισμούς, με αναξιόπιστες πηγές και αναφορές σε αμφισβητούμενα ιστορικά γεγονότα, ελλειπής και μονόπλευρη ερμηνεία θεωριών... κι όμως αυτοί που τα κάνουν αυτά, και είναι πολλοί δυστυχώς, που καθόλου επιστήμονες δεν είναι , παρά χρησιμοποιούν απαράδεκτες τακτικές και μεθόδους για να ικανοποιήσουν τα κόμπλεξ τους, επικαλούνται την αυθεντία τους ως αυταπόδεικτο επιχείρημα της αυθεντίας τους.
Ρε Ουστ ακόμη μία φορά!

Εν κατακλείδι...
Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά, μας μάθανε, όταν ήρθε όμως η ώρα να το πράξουμε, μας τιμώρησαν.

Άντε να δούμε τι θα δούμε κι αύριο

Ανασχηματισμός

2009-01-08T00:50:00.002+02:00

Δεν πρόλαβα ρε γαμώτο να καταθέσω εγκαίρως την πρόταση μου για τον ανασχηματισμό που έγινε σήμερα το πρωί και οι προτάσεις που είχα να κάνω ήταν καλές. Ο λαός επιθυμεί μια οικουμενική συγκυβέρνηση, αποκλείοντας φυσικά τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που υποθάλπουν την τρομοκρατία. Παρόλο που άργησα, απόπροσανατολίστηκα κι έχασα την αίσθηση του χρόνου εξαιτίας της δολοφονικής απόπειρας κατά του Διαμαντή Ματζούνη, θα δημοσιοποιήσω την πρόταση μου. Ίσως στον ανασχηματισμό του επόμενου μήνα, να ληφθεί υπ’οψιν.

Υπουργός Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης: Γιώργος Καρατζαφέρης, για να αναβιώσει η ΕΥΠ επιτέλους , να επιβληθεί ο νόμος και να αποσαρθρωθεί η τρομοκρατική οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ.

Υπουργός Άμυνας: Πλεύρης υιός, για να πάψουμε να αγχωνόμαστε για το αν θα ξεσπάσει πόλεμος με την Τουρκία και τα Σκόπια, και να το κάνουμε σιγουράκι.

Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων: Λιάνα Κανέλη, για να ενταθεί το μάθημα της Χριστιανοσύνης και να ξεκινήσει και το μάθημα εθνικιστικής αγωγής.

Υπουργός Οικονομικών: Γιώργος Βουλγαράκης, για να μάθει και ο μέσος Έλληνας να φοροαποφεύγει με νόμιμο και ηθικό τρόπο.

Υπουργός Δικαιοσύνης: Βασίλης Μιχαλολιάκος, για να ποινικοποιηθεί η κουκούλα και ο φερετζές, αλλά και οι επικίνδυνες μπουτονιέρες του Χάρη Σιανίδη.

Υπουργός ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ: Βασίλης Μαγγίνας, για να ανοίξουν και άλλα αναψυκτήρια στα δάση, να ξεδιψούν και τα έρημα τα ζωντανά, που με τη λειψυδρία υποφέρουν.

Υπουργός Απασχόλησης: Αλέκα Παπαρήγα, για να γίνουμε όλοι εργάτες σε αυτή τη χώρα, να έχει και λόγο ύπαρξης το Κ.Κ.Ε στα αλήθεια.

Υπουργός Πολιτισμού: Κων/νος Μητσοτάκης, για να σωθούν τα αρχαία από τους βανδαλιστές και να προστατευθούν από την ιδιωτική πρωτοβουλία.

Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών: Θόδωρος Ρουσόπουλος, γιατί είναι γιος ταχυδρόμου και σύζυγος της Μάρας.

Υπουργός Εξωτερικών: Γιωργάκης Παπανδρέου, για να μην ταλαιπωρείται και ο άνθρωπος με τα ελληνικά, εξάλλου η εξωτερική πολιτική αφορά μόνο στις σχέσεις μας με τις ΗΠΑ.

Υπουργός Τουρισμού: Νικήτας Κακλαμάνης, για να έχουμε πάντα γιορτινό κλίμα και να διαφημίζουμε με έξυπνους και ανέξοδους τρόπους τη χώρα στο εξωτερικό.

Υπουργός Υγείας: Εγώ, γιατί έχει τις καλύτερες μίζες.

Υπουργός Μακεδονίας-Θράκης: Ο Ζορό εννοείται.

Υπουργός Αιγαίου: Ο Γιάννης Γαλάτης, χωρίς σχόλιο.

Ελπίζω στον ανασχηματισμό του Φεβρουαρίου, ο κύριος Καραμανλής να σκεφτεί την πρόταση μου, γιατί το κυβερνητικό σχήμα που προωθεί θα αποτύχει το πολύ σε 15 μέρες.

Διαμαντής Μαντζούνης, άλλο ένα θύμα του συστήματος

2009-01-07T00:06:00.004+02:00

Και να θες να ησυχάσεις, δεν μπορείς. Η επικαιρότητα προσφέρει τεράστια γκάμα προϊόντων προς ανάλωση, γιατί για κατανάλωση, δηλαδή για πλήρη ανάλωση(thanks Εκάβη για την επισήμανση), δεν επαρκεί ο χρόνος. Ειδήσεις και γεγονότα μισό-μασημένα με λίγα λόγια και πεταμένα στον κάλαθο των αχρήστων πριν προλάβεις να τα εξαντλήσεις, να τα χωνέψεις, να τα αφομοιώσεις.

Πανικός, νομίζω πως θα ήταν η καταλληλότερη λέξη για να περιγράψει αυτό που συντελείται στους κόλπους της Ελληνικής κοινωνίας, όλων των απόψεων και τοποθετήσεων.

Το αίμα με αίμα ξεπλένεται… Συμβολικό το στιχάκι, κι όμως κάποιοι καλοθελητές το έκαναν πράξη, για να αποδείξουν πως οι διαδηλωτές του Δεκεμβρίου είναι κατά βάση βίαια αιμοσταγή γουρούνια και εν δυνάμει τρομοκράτες. Για να μπορούν τώρα ανενόχλητοι όλοι οι φασίστες και κατά φαντασίαν δικτάτορες όπως ο κύριος Καρατζαφέρης να ζητούν απροκάλυπτα, χωρίς ίχνος αισχύνης, την επιβολή του νόμου από την ΕΥΠ, αφού το κράτος είναι ανίκανο, την εκκαθάριση των Εξαρχείων και του Ζεφυρίου, την ποινικοποίηση της κουκούλας, με εξαίρεση τους μπαχαλάκηδες, γιατί αυτοί είναι όργανα του κράτους, undercover κι έτσι, τον αποκλεισμό της αριστεράς, γιατί στους κόλπους της καλλιεργείται η τρομοκρατία, την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, γιατί το υπόγειο του Πολυτεχνείου έχει μετατραπεί σε γιάφκα κατασκευής εκρηκτικών μηχανισμών…. Δυστυχώς ο κύριος Καρατζαφέρης είναι πολύ πιο έξυπνος από τα στελέχη του, τον κύριο Μπουμπούκο για παράδειγμα ή τον κύριο στρατόκαυλο υιό Πλεύρη, που ζητούν την άρση του ασύλου, γιατί στους servers του Πολυτεχνείου βρίσκει καταφύγιο το indymedia. Ευτυχώς του έκοψε του χουντικού πρωτομαλάκα του ΛΑΟΣ και δεν το ανέφερε, μιας και το άσυλο για την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών δημιουργήθηκε, και τα blogs εμπίπτουν ακριβώς σε αυτή την περίπτωση. Ο κατά φαντασίαν δικτάτορας όμως ύπουλα, επικαλούμενος την τρομοκρατία, το νέο φόβο του παγκόσμιου πολιτισμού, τον πιο μαζικό μετά τη πανώλη, μιλάει για γιάφκες… Δυστυχώς ο μέσος Έλληνας αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά στην καλύτερη περίπτωση λοβοτομημένος. Βγήκε και ο Κρικέτος, ο πρωτοσυνδικαλιστής των αστυνομικών και μίλησε για αναμενόμενο χτύπημα, αφού τα ΜΜΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ τόσο καιρό χλεύαζαν και στοχοποιούσαν την αστυνομία, αποδυναμώνοντας την, αφού τόσο καιρό οι ιθύνοντες την ήθελαν αμυνόμενη να κινδυνεύει από τις ύβρεις και τις ροχάλες των διαδηλωτών, με εντολές να μην επιτεθεί στο πλήθος…

Εγώ τώρα θα φταίω, που με τρώει το χέρι μου καιθέλω να γίνω δηκτική;
1. Πέθανε ποτέ κανείς από βρίσιμο και φτύσιμο; Κυκλοφορεί στην Ελλάδα μήπως η νόσος των πουλερικών; Και η άμυνα σε αυτή την επιθετική συμπεριφορά που ενδείκνυται ποια είναι; Ψεκασμός με αντιβιοτικό;
2. Πριν την 6η Δεκεμβρίου, όπερ και έγινε η δολοφονία του Αλ. Γρηγορόπουλου, η ΕΛ.ΑΣ ήταν δυνατή και ακμαία, ώστε να προλάβει να αποδυναμωθεί μέσα σε ένα μήνα;
3. Τόση δύναμη έχει τελικά αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ και η αριστερά εν γένει; Τότε θα πρέπει να γίνεται νοθεία στις εκλογές για να συγκεντρώνουν μάξιμουμ 15% τα δύο κόμματα, σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα.
4. Οι πυροβολισμοί μετά την κηδεία του Αλέξανδρου, οι ξυλοδαρμοί διαδηλωτών που είδαμε στις κάμερες τις πρώτες μέρες των εξεγέρσεων, αλλά και οι καταγγελίες σε ελληνικά και ξένα μέσα ενημέρωσης ήταν σκηνοθετημένα; Μιας και η αστυνομία ήταν σε αμυντική θέση, με εντολές άνωθεν.
5. Υπεύθυνοι για τους εξευτελιστικούς μισθούς και για την έλλειψη εξοπλισμού, πχ. αλεξίσφαιρα γιλέκα, των αστυνομικών είναι οι έλληνες διαδηλωτές προφανώς και όχι οι κυβερνώντες, αφού αυτούς τους προστατεύουν και όλους εμάς που αντιδρούμε μας σπάνε στο ξύλο.
6. Η εκκαθάριση των Εξαρχείων θα πρέπει να ξεκινήσει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας φαντάζομαι, φαίνεται τι χίπης είναι εξάλλου, διάλεξε και το νησί άγονης γραμμής για τις διακοπές του.

ΕΛΕΟΣ!!!! ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ!!! ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ, ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑ-ΛΟΓΙΚΗ!

Σαφέστατα και ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΜΕ την ΕΝ ΨΥΧΡΩ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ κατά του ΔΙΑΜΑΝΤΗ, ναι αυτό το παλληκάρι έχει ονοματεπώνυμο και λέγεται ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΜΑΤΖΟΥΝΗΣ και ευχόμαστε όλοι να γίνει καλά το παιδί. Γιατί κι αυτός παιδί μας είναι, κι ας κάνει ένα επάγγελμα που έχει πάρει την κατιούσα. Δεν φταίει ο κάθε Διαμαντής γι’ αυτό, αλλά το κομματόσκυλα και οι διαπλεκόμενοι καρεκλολάγνοι της ΕΛ.ΑΣ. Λένε πως το παλληκαράκι γιατρός ήθελε να γίνει και είχε μπει στη νοσηλευτική, αλλά ήταν φτωχή η οικογένεια του. Διάλεξε λοιπόν την αστυνομία, για το σταθερό μισθό… Λάθος επιλογή λένε κάποιοι, μπάτσος ήταν, γουρούνι δηλαδή. Δεν μπορώ να απαντήσω, δεν τον ήξερα, όπως δεν ήξερα και τον Αλέξανδρο και το αν ήταν αναρχικός ή ταραξίας. Στο ίδιο μονοπάτι θα βαδίσω όμως. Δεν με αφορά. Ένα τυφλό χτύπημα, ένα βίαιο χτύπημα ενάντια σε ένα νέο άνθρωπο και πάλι. Αν δολοφονούσαν ένα ηγετικό πρόσωπο, θα έλεγα και μπράβο. Αυτοί φταίνε για όλα, για όλη την κατάντια μας, για την πόλωση, για τον διαχωρισμό μας σε διαδηλωτές-κουκουλοφόρους και αστυνομικούς-μπάτσους. Δεν φταίει κανένας Διαμαντής, κανένας Αλέξανδρος και όσο κι αν φανεί προκλητικό κανένας Κορκονέας. ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ φταίει για όλα, ή μάλλον η απουσία κράτους ή η παρουσία παρακράτους.

Ζούμε σε μια χώρα που όλοι οι θεσμοί νοσούν. Τα δομικά στοιχεία της Δημοκρατίας, οι τρεις εξουσίες, αλλά και η τετάρτη, είναι σάπια. Η Βουλή, η νομοθετική εξουσία απαρτίζεται από μερικά αυτάρεσκα ψώνια, ανενημέρωτα και αστοιχείωτα, με καλές δημόσιες σχέσεις όμως στα μπουζούκια, η Κυβέρνηση, η εκτελεστική, αποτελείται από σοβαρομαλάκες που πράττουν τα όσα πράττουν με ψηφοθηρική λογική και μόνο, και η Δικαστική εξουσία είναι τσικό των πάσης φύσεως συμφερόντων, και για μένα, η πιο ένοχη από όλες για τα όσα βιώνουμε πια. Αθωωτική η απόφαση για τον δολοφόνο του Καλτεζά, τον Μελίστα, ποινές χάδι για τους βασανιστές του Αυγ. Δημητρίου στην υπόθεση Ζαρντινιέρα, εισαγγελείς που προφυλακίζουν πράσινα παπούτσια, δικαστές που καταδικάζουν εμπόρους ναρκωτικών, όπως ο Κεφαλογιάννης, σε ποινές μικρής διάρκειας με ανασταλτικό χαρακτήρα, δικαστικοί που αμφισβητούν τις καταθέσεις πολιτών, αλλά δέχονται εν λευκώ τις καταθέσεις των ένστολών, των πολιτικών παιδιών και των ευνοούμενων τους. Και οι ίδιοι δικαστές εξαντλούν την αυστηρότητα τους στα εξαρτημένα άτομα, σε απλούς πολίτες που αντιδικούν ή μικροπαρανομούν…

Πολίτες δύο ταχυτήτων, οι του συστήματος και οι εκτός τρόπω τινά. Ακόμα και σήμερα, εν έτει 2009, εμμέσως ο διαφορετικός στοχοποιείται, είναι εν δυνάμει επικίνδυνος ή στην καλύτερη περίπτωση αφερέγγυος, σύμφωνα με τοσύστημα. «Μην πας με το σκουλαρίκι στη μύτη», με συμβούλευσε η μάνα μου, που είναι δικηγόρος- είχα μια δίκη για ένα τροχαίο, κι «ευτυχώς που σε τράκαρε γύφτος», μου είπαν όλοι, θα ξεκαθαρίσεις γρήγορα. Και ρωτάω, το σκουλαρίκι στη μύτη ή ο φυλετικός προσδιορισμός του αντιδίκου αποτελούν στοιχεία ενοχής ή μη; Είναι τυφλή η δικαιοσύνη τελικά ή μήπως βλέπει πολύ καλά και έχει αυτοκτονήσει προ καιρού, αφήνοντας μας στο έλεος των δήθεν εκπροσώπων της;
Όσο για την εκτελεστική εξουσία! Τι να πρωτοπεί κανείς; Για πόσα εγκλήματα κατά της Δημοκρατίας; Μήπως και η κατάντια της Ελληνικής Αστυνομίας, την οποία κατόπιν εορτής επικροτεί η Δικαιοσύνη, στην δική τους αχρηστία δε οφείλεται; Η αστυνομία είναι ένα εκτελεστικό όργανο, ένας παράγοντας αναγκαίος και στις τρεις εξουσίες, διαμορφώνεται όμως από τις Κυβερνήσεις. Αυτές ορίζουν τους αρχηγούς, αυτές ορίζουν την βασική γραμμή που θα ακολουθήσει το σώμα. Και έχουν αποτύχει παταγωδώς.

Το πρόβλημα όμως έιναι ότι όλοι μας βλέπουμε το σύμπτωμα, την κατάντια της ΕΛ.ΑΣ ως το βασικό μέτωπο του αγώνα μας και προσπαθούμε να ανακουφίσουμε αυτό, παραβλέπουμε όμως την ίδια την αρρώστια.
Οι μπάτσοι στην πλειοψηφία τους πιθανότατα είναι κάτι αμόρφωτα βλαχάκια, τα οποία τα μαζεύουν οι στρατόκαυλοι χριστιανοηθικοί μαλάκες και τα πωρώνουν. Τους μπολιάζουν με μια παρα-λογική, η οποία λέει πως ο λαός, οι μετανάστες, οι φοιτητές είναι επικίνδυνοι εχθροί του καθεστώτος, άρα και των ιδίων. Εδώ είναι η πρώτη παγίδα στην οποία πέφτουν οι ένστολοι, γιατί αδυνατούν να καταλάβουν πως δεν είναι οι ίδιοι καθεστώς, αλλά απλά υπηρέτες των κατεστημένων. Δυστυχώς, μέσα στο σώμα της ΕΛ.ΑΣ εισχωρούν διάφορα χουντικά και άρρωστα μυαλά, αδίστακτα, τα οποία είναι οι κωλογλείφτες του καθεστώτος και αναρριχώνται σε υψηλές θέσεις, με το να εμπλέκονται με ευκολία σε κυκλώματα συμφερόντων. Βολικό σύστημα! Και αυτοί οι άνθρωποι, με εντολές των κυβερνόντων, καλούνται να διαμορφώσουν και τις τάσεις του σώματος της ΕΛ.ΑΣ.
Το βασικό πρόβλημα όμως είναι αλλού. Το βασικό πρόβλημα είναι η κατάρρευση της ίδιας της Δημοκρατίας. Η αστυνομία είναι ένα απλό όργανο. Πως περιμένουμε να αλλάξει πρόσωπο η ελληνική αστυνομία, όταν η Δικαιοσύνη , η Βουλή, η Κυβέρνηση και η Πολιτική ως έννοια έχουν μετατραπεί σε προϊόντα προς κατανάλωση και διέπονται από τους νόμους του marketing, κι όχι από τα άρθρα του Συντάγματος των Ελλήνων?

Η δολοφονική απόπειρα εναντίον του Διαμαντή, το τυφλό αυτό και αναίτιο κτύπημα, εξυπηρετεί το κράτος αδίκου, το παρακράτος, την πόλωση, την εσωτερική διαμάχη. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον απόλυτου χάους, σαν αυτό που ζούμε χρόνια τώρα, εχθρός δεν είναι ένας απελπισμένος νεαρός που ψάχνει ένα σταθερό εισόδημα. Εχθρός είναι η νοοτροπία που τον οδηγεί σε αυτή την λογική, που του στερεί το δικαίωμα στο όνειρο και τον βάζει να σκεφτεί λογιστικά και υπολογιστικά. Εχθρός είναι ή νοοτροπία που επιτρέπει σε φασιστοειδείς στρατόκαυλους να μπαίνουν στην ΕΛ.ΑΣ., η νοοτροπία που μετατρέπει ένστολους σε δολοφόνους. Εχθρός για μένα είναι η νοοτροπία που επιτρέπει και δικαιολογεί τη βία σε όλες της τις μορφές. Εχθρός είναι αυτός που επιθυμεί την πόλωση, αυτός που βασίζεται στο φόβο του νοικοκυραίου, αυτός που ονειρεύεται την αναβίωση της ΕΥΠ για το καλό της χώρας, αυτός που μανιπιουλάρει αυτή τη στιγμή τα μπερδεμένα μυαλουδάκια των αστυνομικών για να τους στείλει καυλωμένους για άιμα την Παρασκευή στο συλλαλητήριο.
Η ανεπάρκεια (και η σκληρότητα που κλιμακώνεται ως αμυντική λογική, προερχόμενη από την ανεπάρκεια) της ΕΛ.ΑΣ είναι ένα από τα συμπτώματα της αρρώστιας αυτής, όχι η ίδια η αρρώστια. Όσα παυσίπονα κι αν δώσουμε, για να καταπραΰνουμε τα συμπτώματα, όσες καυτηριάσεις κι αν κάνουμε, η αρρώστια θα υποβόσκει και θα εμφανιστεί και πάλι με ίδια ή διαφορετικά συμπτώματα.

Την Παρασκευή, 09/12/2009, πρέπει να φωνάξουμε και για το Διαμαντή, για το κάθε θύμα του συστήματος, για κάθε νέο άνθρωπο που υφίσταται σωματική ή ψυχολογική βία προς τέρψη των αυτοκρατόρων. Κι ας φάμε πολύ ξύλο. Το όπλο μας πρέπει να είναι η ειρηνική (αντί)σταση μας στη βία που θα υποστούμε.

Στη Λωρίδα της Γάζας, η Ύβρις σε έξαρση σκαλίζει σάρκες & η Άτη εκδικήτρια ξεπηδά.

2009-01-05T01:04:00.006+02:00

Ομολογώ πως δεν ήξερα ποιά ήταν η Άτη. Πέτυχα για πρώτη φορά το όνομα αυτό, μόλις σήμερα, στο παρακάτω ποίημα, το οποίο βρήκα στο blog
«Το Χαμομηλάκι», http://hamomilaki.blogspot.com/

Η έπαρση,
το υπέρ, το υπεράνω, το super,
το φιλόπρωτον,
τα άνευ νοήματος, α-νόητα
επί χάρτου σχέδια…
.
Η Ύβρις σε έξαρση σκαλίζει σάρκες
Και η Άτη εκδικήτρια ξεπηδά.
Ζηλόφθονα περιφρουρεί τη λεία της
.
Η Άτη οδηγητής του ακόρεστου
και ο παγκόσμιος νους τυφλός.
Οι καρδιές των ΟΗέδων
πωρωμένες και άνυδρες
περνούν τις άλαλες γλώσσες
από τα βδελυρά τους χείλη
και γεύονται
αίμα αθώων
.
Και το "είναι" μου
προσκυνητής
στην βρεφική Σου κλίνη,
αποθέτης Ελπίδας…

Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ βρήκα το ποίημα εξαιρετικό. Δεν ξέρω ποιος το έγραψε, αλλά συμπυκνώνει μεγάλες αλήθειες, ειδικά αφότου έμαθα και ποια είναι αυτή η Άτη.

Η Άτη, λοιπόν είναι η "πνευματική τύφλωση που προκαλούν οι θεοί στον ήρωα του έπους ή της τραγωδίας, ώστε να οδηγηθεί μόνος του στην καταστροφή. Το επακόλουθο της ύβρεως".
Ψάχνοντας στο Google, μιας και είμαι πολύ μακριά από τη βιβλιοθήκη μου, για να καταλάβω τι στο καλό ακριβώς είναι η Άτη, βρήκα κι ένα άρθρο του Μάριου Πλωρίτη, που είχε γράψει για το Βήμα πριν 8 χρόνια, για τον πόλεμο στο Κόσσοβο και τη συμμετοχή του ΝΑΤΟ, αλλά και την στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πόσο επίκαιρο, δυστυχώς εύστοχο και διαχρονικό!
Παραθέτω κάποια κομμάτια του άρθρου, το οποίο μπορεί να το διαβάσει κάποιος ολόκληρο στην εξής διεύθυνση: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=114&artid=129754
«Τα παλιά τα παραμύθια δεν είναι ούτε τόσο παραμύθια ούτε τόσο παλιωμένα όσο θέλουν να νομίζουν μερικοί «μεταμοντέρνοι».
Ας δούμε ¬ μέρες που 'ναι ¬ ένα απ' αυτά ¬ και μάλιστα, παρμένο απ' το αποθεματικό της μυθολογίας των «προγόνων» μας.
Καθώς ξέρετε, το ελληνικό Πάνθεον έμοιαζε κάπως με την Ευρωπαϊκή Ένωση ¬ όπως, τουλάχιστο, την θέλουν μερικοί-μερικοί: ήταν πολλών «ταχυτήτων»: Πρώτη ταχύτητα, οι μεγάλοι θεοί του Δωδεκάθεου, που κατοικοέδρευαν στον Όλυμπο, αλλά είχαν οικουμενική δικαιοδοσία. Δεύτερη ταχύτητα, θεοί με περιορισμένες τοπικά αρμοδιότητες (κάτι σαν νομάρχες, ας πούμε): θεοί του κάτω κόσμου, του ουρανού, της γης, της θάλασσας. Τρίτη ταχύτητα, κάποιοι μικρότεροι θεοί, που είχαν, ωστόσο γενική εμβέλεια (Πειθώ, Τύχη, Θέμις, Έρως κλπ.).
Η πιο ιδιότυπη απ' τους τελευταίους ήταν η Ατη, που τ' όνομά της σήμαινε παραφροσύνη, τύφλωση, που επιβάλλεται «άνωθεν» σε κάποιον για να τιμωρηθεί η αλαζονεία του, και που τον οδηγεί σε συμφορά και όλεθρο... Είπα «ιδιότυπη», επειδή, ενώ ήταν θεά «τρίτης κατηγορίας», την φοβόνταν ακόμα και οι μεγαλοθεοί της «πρώτης». Κόρη του Δία (αλλά και ποιοι δεν ήταν;) με την Έριδα και αδερφή της Δυσνομίας (ανομίας) είχε το θράσος να θολώσει ακόμα και το μυαλό του πατέρα της που, έξω φρενών, την άρπαξε και την τίναξε στη Γη, απαγορεύοντάς της για πάντα την είσοδο στον Όλυμπο, και τη διέταξε να ταλαιπωρεί μόνο τους ανθρώπους (Πολλά εγωιστής, ο αρχιθεός...). Όπως κι έγινε, και η Άτη άνοιξε δουλειές με φούντες στους θνητούς...
… η Ατη-τύφλωση είναι ταυτόσημη με την Ατη-καταστροφή. Όπως μας είχε προειδοποιήσει ο διόλου τυφλός Όμηρος (Ιλιάδα, Ι, 502-512, Τ, 86-136. Βλ. και Α, 412, Θ, 237, Π, 205. Μετάφρ. Ν. Καζαντζάκη - Ι. Θ. Κακριδή, 1955), η στριμμένη αυτή κυρία είναι «φοβερά γοργοπόδαρη», «τρέχει απ' όλους πιο μπροστά»… «στο χώμα δεν πατάει, μόνο στα κεφάλια μας πάνω οδεύει πάντα» και προκαλεί ανείπωτες καταστροφές".
Βέβαια, οι μύθοι που τα προβλέπουν όλα, λένε πως, πίσω απ' την Ατη, έτρεχαν οι λεγόμενες «Λιταί» (Παρακλήσεις) για να γιατρεύουν τις συμφορές που εκείνη έσπερνε. Αλλά πού να την προφτάσουν, αφού αυτές ήταν «κουτσές, ζαρωμένες κι αλήθωρες» ¬ όπως ακριβώς οι επίσημοι οργανισμοί και οι συνθήκες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τα απαγορευμένα όπλα κλπ. Καλπάζει η αφροσύνη της Ατης, κι εκείνοι, μπουσουλώντας, τραυλίζοντας, αλλού κοιτώντας κι άλλα λέγοντας, προσπαθούν τάχα να γιατρέψουν, κατόπιν συμφορών, τα αγιάτρευτα...
… περιέχει όλα τα στοιχεία της αρχαίας τραγωδίας: Ύβρις ¬ αλαζονεία των πολυδύναμων... Ατη ¬ ολέθρια τύφλωσή τους... Νέμεση ¬ τιμωρία των δραστών...

«ύβρις γαρ εξανθούσ' εκάρπωσε στάχυν
άτης, όθεν πάγκλαυτον εξαμά θέρος»
(«η αλαζονεία ανθίζοντας
μεστώνει της καταστροφής το στάχυ, και κατόπι
θερίζει τρύγο θλιβερό, με πόνο και με δάκρυ»)
Αισχύλος, Πέρσες, 820. Μετάφρ. Π. Μουλλά.

Μόνο που η Άτη προκαλεί δάκρυα και πόνους αρίφνητους όχι μόνο στους «υβριστές», αλλά και σε μυριάδες άφταιγους άλλους...»