Ισλαμοφοβία: Όταν ο Τραμπ και ο σκοταδισμός φοβούνται αυτό που βλέπουν στον καθρέφτη τους

 

Πηγή: Facebook

1. Ο «τζιχαντιστής» στην Γερουσία

Η εκλογή του Αμπντούλ Ελ Σαγέντ στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών θα μπορούσε να αποτελεί απόδειξη ότι η αμερικανική δημοκρατία, παρά τις ολοένα συχνότερες παρεκτροπές της, εξακολουθεί να διαθέτει ευτυχώς λειτουργικά αντανακλαστικά. Ένας μουσουλμάνος, γιος Αιγύπτιων μεταναστών, κατόρθωσε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων του Μίσιγκαν και να καταλάβει μια θέση σε έναν από τους ισχυρότερους νομοθετικούς θεσμούς των ΗΠΑ.

Για τον πορτοκαλί παράφρονα, ωστόσο, αυτή η ανακουφιστική υπενθύμιση των δημοκρατικών διαδικασιών φαίνεται πως συνιστά ζήτημα εθνικής ασφαλείας. Μεταξύ μας, αυτό που προέκυψε είναι ζήτημα της ασφάλειας του Τραμπ και των παρατρεχάμενών του και μόνο. Ο Αμερικανός πρόεδρος, συνδυάζοντας τη μεγαλομανία ενός επίδοξου δικτάτορα με τη συναισθηματική ωριμότητα ενός νηπίου που του στέρησαν την πιπίλα, αποφάσισε να παρακάμψει τις περιττές διαδικασίες της τεκμηρίωσης και έσπευσε να χαρακτηρίσει τον νεοεκλεγέντα γερουσιαστή «τζιχαντιστή». Εισηγήθηκε μάλιστα ο Σαγέντ να περνάει από ανιχνευτή μετάλλων κάθε φορά που θα εισέρχεται στη Γερουσία. Γιατί; Μα γιατί για τον Τραμπ και το κίνημα MAGA (Make America Great Again) το να ασπάζεται κάποιος τον μωαμεθανισμό είναι απόδειξη τρομοκρατικής δράσης. Τα λογικά άλματα ήταν πάντα αγαπημένος τρόπος σκέψης όλων των φασιστών. Στις ΗΠΑ, φυσικά, όπως και σε όλον τον δυτικό κόσμο, η ανεξιθρησκία κατοχυρώνεται συνταγματικά, αλλά το Σύνταγμα είναι μια μικρή ενοχλητική λεπτομέρεια όταν ο στόχος είναι η καλλιέργεια εθνικού πανικού.

2. Η ισλαμοποίηση που όλο έρχεται αλλά δεν φθάνει

Το έργο αυτό δεν είναι δα και πρωτότυπο. Το είδαμε και με την εκλογή του Ζόραν Μαμντάνι στη δημαρχία της Νέας Υόρκης. Οι γνωστοί προφήτες της συμφοράς, αυτοί καλέ που είχαν καταλάβει το Καπιτώλιο ντυμένοι σαν Νεάντερταλ, είχαν προφητεύσει την επιβολή της σαρία, την κατάρρευση των δυτικών αξιών και τη μετατροπή της αμερικανικής μητρόπολης σε θεοκρατικό προτεκτοράτο.

Η Νέα Υόρκη, ωστόσο, δεν απέκτησε θρησκευτική αστυνομία ηθών, ούτε αντικατέστησε τους ουρανοξύστες της με μιναρέδες. Το αντίθετο μάλιστα. Οι κάτοικοι της Νέας Υόρκης, οι πολλοί, εκείνοι που αγωνιούν για το ενοίκιο, τον λογαριασμό του σούπερ μάρκετ και το κόστος της περίθαλψης, κι όχι για το πώς θα φοροαποφύγουν ώστε να εξασφαλίσουν το δέκατο πέμπτο λίαρ τζετ τους, νιώθουν μάλλον δικαιωμένοι από την επιλογή τους. Οι καταστροφολογικές προβλέψεις, λοιπόν, των δισεκατομμυριούχων και των πολιτικομιντιακών τους εξαπτέρυγων διαψεύστηκαν πανηγυρικά. Η θρησκεία ενός πολιτικού δεν εξελίχθηκε αυτομάτως σε πολιτικό πρόγραμμα και σχεδιασμό. Ίσως γιατί δεν είναι κάθε μουσουλμάνος ισλαμιστής, όπως δεν ήταν κάθε χριστιανός ιεροεξεταστής κάποτε.

Αλλά η ισλαμοφοβία δεν έχει ανάγκη από αποδείξεις. Τρέφεται από συνειρμούς, στερεότυπα και μια διαρκή επίκληση του χειρότερου δυνατού σεναρίου. Αρκεί ένα αραβικό όνομα, μια μουσουλμανική ταυτότητα και λίγη τηλεοπτική υστερία για να εμφανιστεί ο επόμενος εσωτερικός εχθρός.

3. Δύο κόσμοι, ένας σκοταδισμός

Εδώ, όμως, αρχίζει η πραγματική φαρσοκωμωδία. Μια παράσταση ηθικής υποκρισίας τόσο καλοστημένη, που ακόμη και ο Μολιέρος θα δυσκολευόταν να την επινοήσει.

Οι αυτόκλητοι θεματοφύλακες του χριστιανικού πολιτισμού καταγγέλλουν με σφοδρότητα τον ισλαμιστικό φονταμενταλισμό για την καταπίεση των γυναικών, τον διωγμό των ομοφυλοφίλων, την περιφρόνηση της επιστήμης και την υποταγή της πολιτικής εξουσίας στις θρησκευτικές επιταγές. Εμφανίζονται μάλιστα ως οι τελευταίοι υπερασπιστές της φιλελεύθερης δημοκρατίας απέναντι στις ορδές του θεοκρατικού σκοταδισμού. Για αυτούς υπάρχει μόνο ένα σύνθημα: «Ή εμείς ή αυτοί». Το ίδιο που επικαλείται και το κράτος του Νετανιάχου. Μια μανιχαϊστική κοσμοθεωρία που δεν αναγνωρίζει ενδιάμεσους σταθμούς ούτε δικαίωμα αποβίβασης. Το τρένο έχει ήδη ξεκινήσει, ο προορισμός δεν ανακοινώνεται και οι επιβάτες δεν ερωτώνται αν επιθυμούν να ταξιδέψουν. Η Ιστορία, άλλωστε, γνωρίζει πολύ καλά πού κατέληγαν κάποτε τέτοιοι συρμοί. Στο Νταχάου, για παράδειγμα.

Το τραγελαφικό είναι ότι όλοι αυτοί οι αυτόκλητοι σωτήρες μας, αφού ολοκληρώσουν το κήρυγμα περί δυτικών αξιών, επιστρέφουν στα δικά τους πολιτικά χαρακώματα για να πολεμήσουν τις αμβλώσεις, να περιστείλουν τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+, να εξοβελίσουν την επιστημονική γνώση όταν αυτή ενοχλεί τις μεταφυσικές τους βεβαιότητες και να διεκδικήσουν έναν κόσμο κυβερνώμενο στο όνομα του Θεού. Είναι σαν να καταγγέλλει ο Ιεροεξεταστής τον Ταλιμπάν για θρησκευτική μισαλλοδοξία, την ώρα που ετοιμάζει τα ξύλα για την επόμενη πυρά.

Και μιας και μιλάμε και για την επιστήμη μέσα σε όλα, ας μην παραλείψουμε το καταπληκτικό επίτευγμα της τραμπικής διακυβέρνησης να τοποθετήσει στο τιμόνι της δημόσιας υγείας τον Ρόμπερτ Φ. Κένεντι Τζούνιορ, έναν από τους διασημότερους διακινητές αντιεμβολιαστικών θεωριών. Την ώρα που ο αρμόδιος υπουργός εξακολουθεί να σπέρνει αμφιβολίες για την ασφάλεια των εμβολίων, η ιλαρά, μια ασθένεια που η Αμερική είχε καταφέρει να θέσει υπό έλεγχο πριν από δεκαετίες, επιστρέφει δριμύτερη, με χιλιάδες κρούσματα και νεκρούς. Φαίνεται πως, στην προσπάθεια να κάνουν την Αμερική μεγάλη ξανά, αποφάσισαν να την επιστρέψουν και στην εποχή του χαλκού.

Η εκλεκτική συγγένεια των δύο αυτών κοσμοθεωριών είναι συγκινητική, δεν νομίζετε; Η συνέπειά τους στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων είναι αξιοθαύμαστη, αρκεί αυτά να ανήκουν στους σωστούς ανθρώπους και να ασκούνται με την άδεια του σωστού Θεού!

Βεβαίως, οι MAGA δεν είναι οι Ταλιμπάν και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι το Αφγανιστάν. Οι διαφορές θεσμών, ιστορίας και βαθμού καταστολής είναι τεράστιες. Ωστόσο, πίσω από τις διαφορετικές σημαίες διακρίνεται μια ανησυχητικά παρεμφερής αντίληψη: η θρησκευτική αλήθεια ως υπέρτατος νόμος, η ατομική αυτοδιάθεση ως απειλή και η διαφορετικότητα ως παρέκκλιση που οφείλει να συμμορφωθεί.

Ο ένας επικαλείται τη Βίβλο, ο άλλος το Κοράνι. Ο ένας ονειρεύεται τη δική του θεοκρατική πολιτεία με σταυρούς και αστερόεσσες, ο άλλος με μπούργκες και μαύρες σημαίες. Το περιτύλιγμα αλλάζει, η λαχτάρα όμως για επιβολή παραμένει αξιοσημείωτα οικεία. Κι όταν η πολιτική εξουσία διεκδικεί την αποκλειστική αντιπροσώπευση του θείου, η ανθρώπινη ελευθερία συνήθως καλείται να πληρώσει τον λογαριασμό.

4. Ο εχθρός ως πολιτικό κεφάλαιο

Γιατί, λοιπόν, τόσο μένος απέναντι σε έναν μουσουλμάνο γερουσιαστή;

Μα επειδή ο φόβος είναι πολιτικά προσοδοφόρος. Ειδικά σε περιόδους οικονομικής και ιδεολογικής κρίσης. Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις πώς προκύπτουν οι εξόφθαλμες οικονομικές ανισότητες, να λογοδοτήσεις για τις αποτυχημένες πολιτικές ή για το πώς βρέθηκαν συγκεκριμένα ονόματα στη λίστα Επστάιν ή και Λαγκάρντ, ούτε να προτείνεις πειστικές λύσεις όταν μπορείς να υποδείξεις έναν εχθρό που απειλεί τον πολιτισμό σου.

Η ισλαμοφοβία προσφέρει στο ακροδεξιό αφήγημα έναν εξαιρετικά βολικό αποδιοπομπαίο τράγο. Συγχωνεύει εκατομμύρια διαφορετικούς ανθρώπους σε μια ενιαία, απειλητική καρικατούρα και μετατρέπει τη θρησκευτική τους ταυτότητα σε προκαταβολική ομολογία ενοχής.

Και όποιος νομίζει ότι τέτοια πολιτικά τεχνάσματα ευδοκιμούν αποκλειστικά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, μάλλον παρακολουθεί την ευρωπαϊκή επικαιρότητα με τα μάτια ερμητικά κλειστά. Από την AfD στη Γερμανία μέχρι τη Λατινοπούλου και τον Κασιδιάρη στην Ελλάδα, η ακροδεξιά έχει αναγάγει τον φόβο του μουσουλμάνου σε πολιτικό προϊόν ευρείας κατανάλωσης. Μόνο που υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ειρωνεία: την ώρα που οι Αμερικανοί εκλέγουν μουσουλμάνους σε κορυφαία αξιώματα, ένα αξιοσημείωτο τμήμα της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τη μουσουλμανική ταυτότητα περίπου ως ποινικό μητρώο. Η Γηραιά Ήπειρος, όπως φαίνεται, δεν γερνά μόνο δημογραφικά. Γερνά και πνευματικά, λησμονώντας ότι υπήρξε η κοιτίδα του Διαφωτισμού και ότι πάνω στα δικά της εδάφη γεννήθηκαν οι ιδέες που θεμελίωσαν τη σύγχρονη δημοκρατία.

Ο Ελ Σαγέντ δεν χρειαζόταν να έχει διαπράξει κάτι επιλήψιμο. Αρκεί που είναι μουσουλμάνος. Και μάλιστα μουσουλμάνος που τόλμησε να διεκδικήσει πολιτική εξουσία.

5. Οι αυτόκλητοι προστάτες του πολιτισμού

Το οξύμωρο είναι σχεδόν απολαυστικό, αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνο.

Εκείνοι που διατείνονται ότι προστατεύουν τη Δύση από τον θρησκευτικό ολοκληρωτισμό φλερτάρουν με τις δικές τους εκδοχές του. Επικαλούνται την ελευθερία για να περιορίσουν ελευθερίες, την ανεξιθρησκία για να στοχοποιήσουν αλλόθρησκους και τη δημοκρατία για να αμφισβητήσουν τη νομιμοποίηση όσων δεν συμμερίζονται την κοσμοθεωρία τους.

Η εκλογή του Ελ Σαγέντ δεν αποτελεί απόδειξη ότι η Αμερική απαλλάχθηκε από τις προκαταλήψεις της. Αποδεικνύει, όμως, ότι αυτές δεν είναι παντοδύναμες.

Και ίσως η μεγαλύτερη ειρωνεία να βρίσκεται αλλού: οι σταυροφόροι που ορκίζονται να σώσουν τον δυτικό πολιτισμό από τη σαρία φαίνεται να ενοχλούνται λιγότερο από τον αυταρχισμό της και περισσότερο από το γεγονός ότι δεν είναι ο δικός τους.