Κι ύστερα ήρθε η κρίση.

Είμαι 36 χρόνων. Γυναίκα. Καλλιτέχνης. Κάτοχος 3 ακινήτων. Δεν τα έφαγα από κάποιον. Πούλησα ένα οικόπεδο που λειτουργούσε ως προικώο μου. Δεν παντρεύτηκα και λίγο πριν κλείσω τα 30 έπεισα την μητέρα μου να πουλήσουμε το οικόπεδο για να αγοράσω 2 παλιά δυαράκια να έχω ένα συμπληρωματικό εισόδημα. Το οικόπεδο αυτό το είχε αγοράσει ο παππούς μου την δεκαετία του ’50. Έπειτα το κληρονόμησε η γιαγιά μου και η μάνα μου και όταν πέθανε η γιαγιά μου, η μητέρα μου κληρονόμησε και το δικό της ποσοστό. Δηλαδή το ίδιο και απαράλλαχτο κομμάτι γης φορολογήθηκε 3 φορές, μια κατά την αγορά του και δύο ως κληρονομιά. Με την πώληση του, ξαναφορολογήθηκε. Η αγοράστρια πλήρωσε κανονικότατα τον φόρο και σε ολόκληρο το τίμημα, καθώς η αγορά έγινε με τραπεζικό δάνειο. Θέλαμε κι εμείς να δηλωθεί το ποσό, για να καλύπτεται το πόθεν έσχες για την αγορά των κατοικιών στην οποία προβήκαμε.

Δυο χρόνια αργότερα, κι ενώ εργαζόμουν και είχα ένα ικανοποιητικό εισόδημα, ειδικά ως 28χρονη, πήρα και την προικοδότηση μου από το Τ.Υ.Π.Ε.Τ.(ταμείο εθν.τράπεζας), πήρα ένα στεγαστικό δάνειο για να φτιάξω κι ένα δικό μου κεραμίδι, να συνδράμω κι εγώ ως οικονομική κι αποδοτική οντότητα στην δημιουργία της προσωπικής μου περιουσίας. Ήθελα την ανεξαρτησία μου. Μπορεί να είχα κάτι λιγότερο από έναν βασικό μισθό από την εκμίσθωση των δύο ακινήτων, που μου είχε παραχωρήσει ουσιαστικά η μήτηρ, έπαιρνα αλλά τόσα από την εργασία μου, είχα ήδη ένα δάνειο για την αγορά του golf, οικονομικά ήμουν πάνω από super, αλλά ζούσα με την μαμά μου. Fucking lame! Όχι Θα έπαιρνα το δικό μου σπίτι. Με έπαιρνε να δίνω ουσιαστικά τα δυο νοίκια για να έχω το δικό μου σπίτι. Κι έτσι κι έκανα Αγόρασα ένα ολοκαίνουργιο δυάρι, με αποθήκη κιόλας, 6 ολόκληρα τετραγωνικά παρακαλώ, στο υπό ανάπτυξη Γκάζι. Ζήλεψε η μητέρα, πήρε κι αυτή ένα αντίστοιχο δάνειο και αγόρασε το έτερο δυάρι στον όροφο. Καλή επένδυση. Ολοκαίνουργια πολυκατοικία, βραχυπρόθεσμα τα 2 δάνεια, 15ετίας, καλά τα ποσοστά, ευκαιρία μεγάλη, γιατί το γκάζι θα γίνει το νέο κολωνάκι ή έστω κάτι σαν Σόχο.

Τα μαθηματικά μας βγαίνουν με άνεση. Θα πάρει και η μαμά την σύνταξη της σε 6-7 χρόνια, γιατί είναι αποτυχημένη δικηγόρος εδώ που τα λέμε, οπότε μάλλον στο συν θα βγαίνει ο προϋπολογισμός άμα τη συνταξιοδότηση, όταν θα είμαι τριανταπεντάρα, με το εφάπαξ, κάτι θα έχουμε μαζέψει και μόνες μας στην άκρη, μπορεί να ξεχρεώσουμε και τα δάνεια. Μπορεί και να έχω παντρευτεί, μπορεί να έχω και καλύτερη δουλειά , ίσως να έχουν αυξηθεί και τα εισοδήματα από την εκμίσθωση ακινήτων. Όλα καλά παιδιά!
3 χρόνια κράτησε το όνειρο της ανεξαρτησίας Γιατί, κάναμε το λάθος να θέλουμε κι ένα εξοχικό. Προκάτ. Μην φανταστείτε κάτι μεγάλο. 62 τετραγωνικά. Ναι. Παρασυρθήκαμε Κάτι το «έλα μωρέ, τι είναι 30.000 ευρώ παραπάνω δάνειο; 250 ευρώ το μήνα.» Εντάξει, 120-130 ευρώ το μήνα απιβάρυσνη στην καθεμιά. Δεν είναι τραγικά αυτά τα ποσά. Η οικονομία καλπάζει Η ανάπτυξη που πραγματώνεται γύρω μας είναι μαγευτική. Φτιάχνονται δρόμοι, malls, επεκτάσεις ενός καταπληκτικού μετρό-πρότυπο, οικοδομές παντού, franchising ελληνικών και ξένων εταιρειών, αύξηση του τουρισμού, τα πακέτα της Ε.Ε για την γυναικεία, νεανική,επιχειρηματικότητα δεν θα σταματήσουν ποτέ. Θα ακολουθήσουν και τα πακέτα για την οικολογική, την πράσινη, την μπλε, την ροζ...
Η μονοκατοικία κοστίζει παιδιά. Δεν είναι διαμέρισμα. Πήραμε κι άλλα 30.000 ευρώ δάνειο. Τα πήραμε με άνεση. Μας τα έδωσαν με άνεση.Επέκταση του χρόνου αποπληρωμής στα 40 χρόνια. Δεν πειράζει που θα είμαι χούφταλο, όταν θα τα ξεχρεώσω. Υψηλό εκκαθαριστικό, Ε9, καλή δουλειά, καλές δανειολήπτριες Τρία ολοκαίνουργια ακίνητα... Η πολυπόθητη ανεξαρτησία είναι γεγονός. Η καθεμιά σπίτι της και ένα εξοχικό κανονικό. Με κήπο και δέντρα και σκυλιά, η θάλασσα στα 5 βήματα. Κοστοβόρο, αλλά σε 3 χρόνια η μαμά θα πάρει και την σύνταξη της. Τα νοίκια έχουν αυξηθεί κιόλας, τα επιτόκια είναι χαμηλά, με την επέκταση του χρόνου θα πληρώνουμε όσο και πριν περίπου, εντάξει, δεν γαμιέται!

Έχω ξεχρεώσει και το golf. Το οποίο προηγουμένως έχω τρακάρει. Εννιά χιλιάρικα ζημιά. Δίκες, φασαρίες, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Το golf έχω ακόμα πάντως Άσχετο αν δεν μπορώ να το συντηρήσω πλέον, αλλά αυτή είναι μάλλον και η ιστορία.

2006-2007. Είμαι συν στο πορτοφόλι μου . Ψυχανεμίζομαι ότι ο οργασμός θα τελειώσει κάποια στιγμή. Παρα-είναι παρα-τεταμένος. Είμαι και 31. Μήπως να κυνηγήσω τα όνειρα μου? Μήπως να φύγω εξωτερικό να κάνω εκείνο το πολυπόθητο master? Μήπως είναι η ώρα να φτιάξω την δική μου δουλειά? Μήπως να αλλάξω κατεύθυνση? Πολλαπλά λάθη, μια κατάθλιψη γερή, με ψυχίατρο και φάρμακα και κόκκινη συνταγή, κάμποσες γκαντεμιές, άνεργη και ψυχολογικά ράκος. Προσωπικοί οι λόγοι. Αλλά δεν μπορώ να εργαστώ με τις συνεχείς κρίσεις πανικού και αυτά τα Xanax με κάνουν ζόμπι. Θα κυνηγήσω τα όνειρα μου. Χέστηκα για την κοινωνία. Χέστηκα για τις ηλίθιες και κενές συμβάσεις σας. Πιάστηκα σε μια φενάκη. Τούβλα, χρήματα, μετοχές, καριέρα, επαγγελματική κάρτα, πιστωτική κάρτα, κι άλλη πιστωτική κάρτα, συνεχώς αυξανόμενο όριο συναλλαγών, εξυπηρετούνται κανονικά όλα μου τα χρέη... κι εγώ? Εγώ που είμαι? Διεκδίκηση της διαφορετικότητας λοιπόν Αυτός είναι ο στόχος ενός ανθρώπου Ενός ανθρώπου που έχει λυμένα όλα του τα ζητήματα διαβίωσης και κοινωνικής αποδοχής Είναι η πυραμίδα του Maslow αληθής λοιπόν Ηγγικεν η ώρα της αυτοπραγμάτωσης.

Νοικιάζω το σπίτι μου στο Γκάζι. Έτσι κι αλλιώς η μαμά έχει μετακομίσει στο εξοχικό σχεδόν μόνιμα. Για ποιο λόγο να έχουμε 2 σπίτια στην Αθήνα ανοιχτά? Χτυπάω και καλό νοίκι από το γκάζι. Μια χαρούλα είμαι. Ίσως να πρέπει να κόψω κάποιες μαλακίες. Έχω ανοιχτεί και πολύ με τις κάρτες. Εντάξει τώρα, θα τα βγάλω πέρα όμως. Είμαι και καλύτερα σιγά-σιγά, οι θεραπείες αυτές είναι αποτελεσματικές τελικά, έκατσαν και κάποιες εκθέσεις, έκανα και μερικά bazaars. Ζωγραφίζω. Ζωγραφίζω κυρίως ρούχα. Φτιάχνω και τσάντες. Με έγραψε και το αθηνόραμα. Και για την ομαδική έκθεση στο ash in art μας έγραψε και η ελευθεροτυπία. Βγήκα και τον Καραμέρο και τον Χαριτάτο και στα Ισθμια με εκτιμούν όλοι τώρα. Εκανα και τα κοστούμια για μια θεατρική παράσταση. Γράφω κι ένα παραμύθι και όσοι το έχουν διαβάσει είναι ενθουσιασμένοι. Οι φίλοι μου είναι σύρματα τεντωμένα. Μουσικοί, φωτογράφοι, μοντέρ, ζωγράφοι, ηθοποιοί, χειροτέχνες, dj’s. Επιτέλους διαβάζω Νίτσε και Ελύτη και Ρόμπινς και μαθαίνω για τον Fichte, τον Leibniz, ανακαλύπτω τον Bach και την Sarah Vaughan. Καθυστερημένη εφηβεία? Αυτοπραγμάτωση? Παλιμπαιδισμός? Ποιος νοιάζεται? Περνάω καλά. Με λιγότερα. Χωρίς μαρκέ ρούχα. Χωρίς επαγγελματική κάρτα. Χωρίς να πηγαίνω στο Privilege. Το μαστίγιο το έβαλα στο μπλέντερ και το έκανα κομμάτια. Πολτό. Ανακαλύπτω την θάλασσα. Κολυμπά ω. Υπάρχει κάτι πιο απελευθερωτικό από το κολύμπι? Δεν στοιχίζει κιόλας.

Ελα μου ντε που στοιχίζει. Στοιχίζει γαμώ το κέρατο μου. Πως στο διάτανο να πληρώσω τις βενζίνες και τα διόδια εκεί που έχουν πάει? Ήταν που ήθελα να σπουδάσω και σκηνοθεσία πανάθεμα με και να πάρω και μια slr, να πάρω και ένα καινούργιο laptop να αντέχει λίγο, να κάνω ένα στοιχειώδες μοντάζ στο premiere. Με έφαγαν και τα ταξίδια στο Βερολίνο, ήθελα και Μόναχο, και διακοπές στην Πάρο και στην Επίδαυρο και στο Αγκίστρι, άσχετο αν ήταν ελεύθερο κάμπινγκ, και ήθελα να πάρω και εκείνα τα ρούχα από την Μαρίνα που τα είχε 60 και 70% έκπτωση. Και τα ντιλίβερι; Που τα πας τα ντιλίβερι; Και κρασάκι μοσχοφίλερο σπίτι και γαριδούλες και ζυμαρικά γκουρμέ και καλή κροκέτα για το παιδί μου και παιχνιδάκια και... Τρόικα. Δεν γίνονται όλα μαζί. Αλλά, εγώ το ήξερα; Περίμενα τέτοια κατρακύλα τόσο γρήγορα; Έλεγα, στην χειρότερη θα πουλήσω ένα ακίνητο να ξεχρεώσω αν όχι όλο, έστω μέρος του δανείου. Ή μήπως περίμενα χαράτσια ύψους 2 και 3 χιλιάδων ευρώ; Η μήπως ήξερα πριν 3 χρόνια ότι το εισόδημα μου από τα ακίνητα θα περικοπεί κατά 25%, ενώ τα έξοδα θα αυξάνονταν κατά 40%; Μπορεί και 50%. Η μήπως περίμενα η καλλιτεχνική μου καριέρα, τουλάχιστον οικονομικά, να είναι τόσο βραχύβια; Το να βρω δουλειά σε μια σοβαρή επιχείρηση στα 36, χωρίς καλό βιογραφικό και με την πραγματική ανεργία στο 25% είναι ανέκδοτο. Ούτε γκαρσόνα δεν βρίσκω. Μετρώ κλειστά μαγαζιά. Βλέπω τον κόσμο που παραμιλάει. Δεν είμαι μόνη. Το αντιλαμβάνομαι Αλλά μακάρι να ήμουν μόνη, να ήταν δικό μου το πρόβλημα. Δεν έχω αφήσει ουσιαστικά τίποτα στην άκρη Νόμιζα ότι ήμουν εξασφαλισμένη με την οικογενειακή μου κατάσταση και περιουσία Νόμιζα οτι μια αστική οικογένεια, με ακίνητη περιουσία και συνταξιούχο δικηγόρο για μητέρα, θα ήταν πάντα ασφαλής.

Μεγαλύτερη απάτη από το κυνήγι της ασφάλειας δεν υπάρχει. Τίποτα δεν είναι στάσιμο σε αυτή την ζωή. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Κανείς μας δεν φταίει που παρασύρθηκε από το ρεύμα της εποχής. Πήραμε δάνεια και φάγαμε τα έτοιμα και μεγαλοπιαστήκαμε και κάναμε σπίτια και εξοχικά και πήραμε αυτοκίνητα και πήγαμε στο Παρίσι και τις Μαλδίβες κι αποκτήσαμε ιδιωτικά ασφαλιστήρια συμβόλαια υγείας και ζωής. Γίναμε Ευρωπαίοι, γαμώ την πουτάνα μου. Δεν κάναμε και κάποιο έγκλημα. Καταναλώνουμε για να συντηρούμε την μονεταριστική οικονομία στην οποία ζούμε. Καταναλώνουμε γιατί το χρήμα είναι προς κατανάλωση. Για να γυρίζει από οικονομική οντότητα σε οικονομική οντότητα. Για να έχει ο κόσμος δουλειά, για να έχουμε εμείς δουλειά, για να έχουμε όμορφα, άχρηστα πράγματα. Για να έχουμε ίντερνετ και υπολογιστή και εκείνον τον ωραίο πίνακα που είδαμε σε μια εναλλακτική έκθεση στο Γκάζι. Να το πάλι το γκάζι! Ποιος μας προειδοποίησε οτι το φυσικό αέριο θα έφτανε στην τιμή που είναι τώρα; Ποιος μας σφύριξε ότι τα κοινόχρηστα θα τριπλασιάζονταν τόσο γρήγορα; Τι φταίω εγώ που οι επικεφαλής της παγκόσμιας οικονομίας είναι τόσο άχρηστοι; Που κατάφεραν να κάνουν το ίδιο το χρήμα αντικείμενο συναλλαγής; Που κατάφεραν οι μισθοί και τα εισοδήματα των ανθρώπων να μην επαρκούν για την κάλυψη βασικών αναγκών, με αποτέλεσμα το μέσο με το οποίο συντηρείται η μονεταριστική οικονομία να είναι σε ανεπάρκεια; Που κλείνουν οι επιχειρήσεις και απολύεται ο κόσμος και τα δάνεια δεν εξυπηρετούνται και τα σπίτια κατάσχονται και η αγοραπωλησία ακινήτων έχει πέσει στο ναδίρ και η οικοδομή, μεγάλο κομμάτι της οικονομίας μας, είναι σε απόλυτη αδράνεια; Πως βρε μαλάκες θα πάρετε χρήματα, όταν εγώ, η πρώην ασφαλής μεσοαστη, δεν μπορώ να καλύψω το υπερμεγεθες πλέον δάνειο μου; Πως θα τα βγάλω πέρα με 11 χιλιαρικα, όταν τα 4 από αυτά είναι δάνειο και μου ζητάς φέτος να σου δώσω και φόρο περίπου 1,500 ευρώ για τα ακίνητα που έχω; Και μου θες και ΕΤΑΚ και ΦΑΠ και σήμα αυτοκινήτου και έχεις πάει τα τσιγάρα μου στα 3,70 και τη ΔΕΗ μου, μου ήρθε ο εκκαθαριστικός το καλοκαίρι 140 ευρώ ρε μαλάκα, που πέρυσι ο αντίστοιχος ήταν 90. Και βαράνε και κανόνι οι νοικάρηδες. Και με βάζεις να πληρώνω και έξοδα ιδιοκτητών ρε μαλάκα, να φτιάξουμε τα ασανσερ και πρέπει να αλλάξω και τα κουφώματα στο σπίτι. Θα παγώσω ρε μαλάκα τον χειμώνα χωρίς θέρμανση. Ασε που φοβάμαι ρε μαλάκα με τις παλιατζούρες μην μπουκάρει κανάς κλέφτης. Γιατί κατάφερες ρε μαλάκα να νιώθω γραφική που θυμάμαι να κοιμόμαστε με τις μπαλκονόπορτες τέντα στον πρώτο όροφο. Μαλάκα. Ε, μαλάκα. Τι φταίω εγώ που φάγατε δις; Που προσλαμβάνατε τον καθε άσχετο, γιατί ήταν τριτοξάδελφος της αγρότισσας που πηδήξατε στον Κάτω Τραχανά; Γιατί να σας πληρώνω; Δεν ανήκω στο κράτος σας. Δεν με πληρώνετε. Δεν ανήκω στο σύστημα υγείας σας. Δεν ανήκω στο σύστημα παιδείας σας. Δεν μου προσφέρετε τίποτα. Αλλα ουτε και σε κανεναν ετσι κι αλλιως. Να σας πληρώσω γιατί; Για την ανικανότητα σας; Οχι μάγκες μου. Δεν θα με κανετε να νιωθω ενοχες που δεν αποταμιευσα για να πληρωσω την μαλακια σας. Δεν θα με κάνετε να νιώσω τύψεις που έχω μια χούφτα μικρά ακίνητα, τα οποία εχουν αποδώσει χιλιάδες ευρώ φόρων στο κωλοκράτος σας. Σας εχω πληρωσει αρκετά νομίζω.

Δεν θα σας πληρωσω για να κόβετε συντάξεις και παροχές υγείας και για να μην δίνετε βιβλία στους μαθητές. Δεν θα σας πληρώσω για να δίνετε 10ευρω την συνεδρία της λογοθεραπείας ή για να επιβάλετε 25%συνδρομή στις παρακλινικές εξετάσεις. Δεν θα σας πληρώσω για να αγοράζετε δακρυγόνα και να προσλαμβανετε συμβουλους απολυσεων. Δεν είμαι κινηματογραφικος χρακτηρας της ταινιας “Up in the air” (http://www.imdb.com/title/tt1193138/).

Πώς να γλυτώσετε το ξύλο από το ΜΠΑΤΣΟΚ(δεν ξέρω για άλλες κυβερνήσεις)

Αν είστε άντρας

1. Ξυρίστε το κεφάλι σας για να μοιάζετε περισσότερο με χρυσαυγίτη. Συνήθως τα ΜΑΤάκια δείχνουν μια συμπάθεια προς αυτή την ομάδα. Επίσης δεν θα μπορούν να σας συλλάβουν γραπώνοντας την αλογοουρά σας.
2. Πάρτε βάρος. Όσο πιο μπατάλικο σώμα έχετε, τόσο περισσότερο ταυτίζονται μαζί σας τα ΜΑΤάκια.
3. Κάντε τατουάζ στο αριστερό σας μπράτσο. Ει δυνατόν με την ελληνική σημαία, την σβάστικα, το σήμα του ΛΑΟΣ.
4. Τυλίξτε το κεφάλι σας με γάζες. Πιθανότατα να θεωρήσουν ότι σας έχουν σπάσει ήδη στο ξύλο και να σας αφήσουν ήσυχο.
5. Κρατείστε ένα ντέξιον ασημί χρώματος στο χέρι. Είναι σίγουρο ότι θα φυγαδευτείτε από την βουλή.
6. Δηλώστε υπάλληλος της ΕΘΕΛ.
Προς Θεού, μην δηλώσετε γιατρός, φαρμακοποιός, δικηγόρος ή καθηγητής πανεπιστημίου. Είστε a priori ένοχος ως μέλος του ΣΥΡΙΖΑ.

Αν είστε γυναίκα

ΜΗΝ ΚΑΤΕΒΕΙΤΕ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ. Τι δουλειά έχεις μωρή στη διαδήλωση???? Άντε κάνε κανά παστίτσιο, αλλιώς πας γυρεύοντας.

Μόνο ξένοι.

Γεμάτη ξένους η ύπαρξη.
Ξένους γνωστούς,
Γνώριμους,
Οικείους.

Ανακλάσεις της πρόσφατης ηλικίας.
Της πιο πρόσφατης,
Της παιδικής,
Της αμνημόνευτης.

Όχι γιατί τάχα ήταν καλή.
Όχι δα.

Είναι απλά που αγκυλώνεται ο νους στα πρώτα.
Στα πρώτα και στα τελευταία.
Σαν να μην υπάρχουν διαζώματα
Στην λεωφόρο της ζωής.
Μόνο ξένοι.

Λήδα Καφετζή
Απρίλης 2011

Γιωργακης: Ο εμπνευστής του Νεξτ Τοπ Οικονόμικ Μόντελ.

http://www.youtube.com/watch?v=AG0zL1ZIw08

Τα όσα λέει ο καθηγητής Γουλφ στο παραπάνω βίντεο δεν είναι προπαγάνδα κάποιων βλαμμένων που αναπολούν την αναβίωση της ΕΣΣΔ, αλλά βασικές αρχές της οικονομίας και συμπεράσματα της κοινής λογικής.

Αυτό που εγώ με το φτωχό μου μυαλό δεν μπορώ να καταλάβω είναι το εξής. Για ποιο λόγο όλοι σχεδόν οι πολιτικοί, και δη αυτοί που εποφθαλμιούν τον πρωθυπουργικό θώκο πάνε στις Αμερικές να σπουδάσουν οικονομικά, αφού δεν προτίθενται να εφαρμόσουν ή να λάβουν υπόψη ούτε καν τις στοιχειώδεις αρχές της οικονομικής επιστήμης;

Η οριακή ροπή προς αποταμίευση (marginal propensity to save ) που αναφέρει ο καθηγητής στο βίντεο δεν είναι μια θεωρητική ρομαντική μπούρδα, αλλά οικονομικό θεώρημα που στηρίζεται στην αλάθητη μαθηματική λογική.

Η υπερσυγκέντρωση πλούτου δεν οδηγεί σε αύξηση της κατανάλωσης, άρα σε ανάπτυξη, αύξηση της παραγωγής και μείωση της ανεργίας. Κι αυτή δεν είναι η προσωπική μου πεποίθηση ούτε η άποψη ενός αμερικανού καθηγητή οικονομικών. Αυτή είναι η μία και μόνη αλήθεια, μια μαθηματική αλήθεια. Όπως μαθηματική είναι αλήθεια στην στατική μελέτη ενός κτηρίου.

Αλήθεια, ο πολιτικός μηχανικός που… «πειράζει» το μαθηματικό μοντέλο στην κατασκευή ενός κτηρίου κατά το δοκούν γιατί να έχει και ποινική ευθύνη για αυτήν του την πράξη, όταν ο πρωθυπουργός, ο υπουργός οικονομικών ή ο χ επιστήμονας της οικονομίας που «πειράζει» τα μαθηματικά μοντέλα του οικοδομήματος της οικονομίας μιας χώρας μένει στο απυρόβλητο; Γιατί να μην διώκεται ο κακός οικονομολόγος για εγκληματική αμέλεια όπως διώκεται ένας γυναικολόγος;

Και αν στην τελική η οικονομία δεν είναι επιστήμη, γιατί στο διάολο να την σπουδάζουμε και να μοιράζουμε πτυχία, μεταπτυχιακά και διδακτορικά; Γιατί να πηγαίνει ο Γιωργάκης και ο Κωστάκης στις Αμερικές να ακούνε τον κάθε κύριο Γουλφ ή τον κάθε κύριο Φόξυ να λέει ρομαντικές μπούρδες πληρώνοντας χιλιάδες δολάρια;

Αναπάντητα τα ερωτήματα, μα καθόλου ρητορικά!

Ίσως... ο Γιωργάκης, αν κρίνουμε κι από τον τρόπο που άλλαξε την αλυσίδα στο ποδήλατο του, να πιστεύει ότι θα μείνει στην ιστορία ως ο εμπνευστής του Νεξτ Τοπ Οικονόμικ Μόντελ!

Η τέχνη, τα μήλα και ο Πάνος Μουζουράκης.

Είδα χτες τον Πάνο Μουζουράκη στην εκπομπή του Κωστόπουλου…

Ε, λοιπόν, αυτό το παιδί μου αρέσει γιατί απολαμβάνει αυτό που του συμβαίνει. Είναι ένας υπερκινητικός, χαρισματικός, πολύπλευρος, εγωκεντρικός τύπος που γουστάρει τρελά την επιτυχία. Κοκορεύεται σαν μικρό παιδί και θέλει να μοιραστεί με ολόκληρο τον κόσμο την χαρά του.

Τι πιο όμορφο?

Γιατί δηλαδή πρέπει ένας ενήλικος καλλιτέχνης να είναι σοβαρός και να ματώνει για την τέχνη? Ποιος κομπλεξικός τελικά μαλάκας διέδωσε την ράδιο αρβύλα φήμη ότι η τέχνη θέλει θυσίες και κόπο και πολύ δουλειά? Και άραγε ο ίδιος κομπλεξικός μαλάκας ήταν που είπε ότι ο γνήσιος καλλιτέχνης είναι σεμνός?

Γιατί να είναι ο καλλιτέχνης σεμνός? Πότε ήταν οι καλλιτέχνες σεμνοί? Οι καλλιτέχνες, ειδικά αυτοί που έμειναν στην ιστορία υπήρξαν πάντοτε ψυχοβγάλτες. Υπερόπτες, αγενείς, γαμήκουλες, παραβατικοί, έκαναν χρήση ουσιών, παρέβαιναν κώδικες συμπεριφοράς και νόμους, κι όμως ήταν πάντα αξιαγάπητοι. Γιατί αυτό που προσέφεραν, δεν μπορούσε να το προσφέρει ο οποιοσδήποτε…. Όσο σκληρά κι αν δούλευε.

Η τέχνη είναι ένα παιχνίδι, που αυτοί που το παίζουν, γουστάρουν απλά το παιχνίδι. Όπως όταν ήμασταν μικρά που παίζαμε μήλα στην πλατεία της γειτονιάς, και όταν τελείωνε το ματς, πηγαίναμε για ρεπετισιόν και μετά ξανά και ξανά, δεν πα να πόναγαν τα χέρια μας και τα πόδια μας να είχαν βγάλει φουσκάλες, εμείς εκεί. Και σαν ερχόταν η ώρα να γυρίσουμε σπίτι να φάμε και να κοιμηθούμε μας έπιανε ο μαύρος ντουβρουτζάς! Αυτό είναι η τέχνη, ένα παιχνίδι μήλα, στο οποίο κάποιοι είναι καλύτεροι και κάποιοι χειρότεροι. Και μπορεί με την προπόνηση και την επανάληψη να γίνεσαι καλύτερος παίχτης, αλλά άμα δεν το έχεις…. Με άλλα λόγια, και η Φωτεινή Δάρρα είναι τραγουδίστρια και μάλιστα καλή… αλλά δεν είναι πρωταγωνίστρια, πολύ απλά γιατί ανήκει στην κατηγορία εκείνων που προσπαθούν υπερβολικά πολύ να καταρρίψουν το παγκόσμιο ρεκόρ της Τζόυνερ Γκρίφιθ παίζοντας ένα παιχνίδι μήλα στην πλατεία της γειτονιάς.

Ε, ο Μουζουράκης είναι το ακριβώς αντίθετο. Παίζει μήλα και είναι και πρωταθλητής στο παιχνίδι. Και η μαλακία είναι ότι ούτε κουράστηκε με εξαντλητικές προπονήσεις επιπέδου ολυμπιακών αγώνων, ούτε χρειάστηκε να κάνει φωτοαποτρίχωση, χώρια που πηδάει και την σουπερ γκόμενα!!!!

Ααααα…. Έχει και φωνή και είναι και αξιαγάπητος!


Αυτά ως τελευταίες σκέψεις λίγο πριν εξοριστεί μια για πάντα το 2010 στο μπαούλο της λήθης....
Καλή Χρονιά με πολλά παιχνίδια μήλα το 2011!!!!!

Όλα τελικά είναι θρησκεία. Ακόμα και η επανάσταση.

Είναι πραγματικά φοβερή η βλακεία του μέσου αυτοαποκαλούμενου έλληνα αριστερό-αναρχοαυτόνομου. Μεσήλικες που έκαναν τις ανεπάρκειες τους φιλοσοφία και τις νευρώσεις τους ιδεολογία. Γι’ αυτό και δεν έχουμε ούτε μέλλον, ούτε παρόν. Άντρες και γυναίκες 40 και 45 χρόνων που δηλώνουν στο φατσοβιβλίο ότι θα λάβουν μέρος σε σχολικές καταλήψεις, επαγγελματίες διαδηλωτές, άεργοι στο σύνολο τους, άτεκνοι, ακοινώνητοι, που όπου γάμος και φασαρία πρώτοι να δώσουν το παρόν! Όπου γίνεται διαμαρτυρία κατά του κράτους, εκεί όλοι τους. Γιατί οποιοσδήποτε αγώνας κατά του κράτους και υπέρ της δημοκρατίας είναι καλός. Και ποιος νοήμων άνθρωπος διαφωνεί με αυτήν την τοποθέτηση? Ποιος νοήμων άνθρωπος επιθυμεί ένα κράτος καταστολής, διαφθοράς και λιτότητας? Ποιος νοήμων άνθρωπος δικαιώνει μια φασιστική κοινωνία? Κι επιμένω στο «νοήμων»! Μην μου αντιπαραθέσετε ονόματα άλλων ηλιθίων όπως Πλέυρης, Γεωργιάδης, Βουλγαράκης, Δένδιας, Χρυσοχοιδης. Η βλακεία ουδεμία σχέση έχει με ιδεολογικό ή πολιτικό προσδιορισμό. Η βλακεία είναι υπεράνω τέτοιων διαχωρισμών.

«ΠΑΛΙ ΒΛΕΠΩ ΠΟΛΛΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ-ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ ΓΙΑ ΠΑΙΔΟΦΙΛΟΥΣ. ΑΡΑΓΕ ΕΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ ΑΘΩΟΣ, ΘΑ ΑΝΤΕΞΟΥΝ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΤΥΨΕΙΣ Ή ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΙΑ;;; ΚΑΝΕΝΑ ΟΝΟΜΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ!!! ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ!!!» γράφει «φίλος» στο Status του στο FB, αναφερόμενος στην δημοσιοποίηση των ονομάτων των κατηγορούμενων για εμπλοκή σε κύκλωμα παιδικής πορνογραφίας. Έχει δίκιο. Ναι, έχει δίκιο. Στις δημοκρατίες, η δικαιοσύνη είναι η αρμόδια αρχή για την καταδίκη ή την αθώωση του οποιουδήποτε πολίτη, κι όχι τα διαδικτυακά τεφτέρια. Στις δημοκρατίες υπάρχει το τεκμήριο αθωότητας, το οποίο μόνο μια καταδικαστική απόφαση δικαστηρίου μπορεί να άρει. Ο δημόσιος διασυρμός δεν αρμόζει σε ευνομούμενα κράτη, δεν συνάδει με το υψηλό ιδεολογικό επίπεδο των δημοκρατικών κοινωνιών. Οι πρακτικές που εφαρμόζουμε με την αυθαίρετη δημοσιοποίηση των ονομάτων των κατηγορούμενων για παιδοφιλία είναι μάλλον φασιστικές και σίγουρα βαθύτατα αντιδημοκρατικές.

Καλά όμως, δουλευόμαστε μεταξύ μας? Ποιο ευνομούμενο κράτος και πιο υψηλό επίπεδο δημοκρατίας? Αυτό που έχουμε ειδικά στην Ελλάδα, όπου η ελληνική δημοκρατία είναι πλέον το πιο σύντομο ανέκδοτο? Μια δημοκρατία που πλήττεται κατ’ εξακολούθηση με δολοφονίες νεαρών από εντεταλμένα όργανα του κράτους, με μυστηριώδεις εξαφανίσεις λαθρομεταναστών, με δικαστές και εισαγγελείς εμπλεκόμενους σε συνδικάτα του εγκλήματος, με μαστροπούς μπάτσους, πολιτικούς που ξεπουλάνε το λαό σε ξένα αφεντικά, λες και παίζουν μονόπολη με πιόνια τις ζωές μας? Ποια δημοκρατία ακριβώς επικαλούμαστε? Ποια δικαιοσύνη? Αυτήν που συστηματικά καταγγέλλουμε? Αυτήν που δεν εμπιστευόμαστε? Και στην τελική, για ποιο τεκμήριο αθωότητας ακριβώς μιλάμε? Για το τεκμήριο με το οποίο παίζουμε κρυφτό και κυνηγητό κάθε μέρα? Το τεκμήριο αθωότητας τι γίνεται όταν μας κόβουν μια κλήση για παράνομο παρκάρισμα? Κρίνει ο δημοτικός αστυνόμος ότι είσαι ένοχος για παράνομο παρκάρισμα και σου κόβει μια κλήση, με συνοπτικές διαδικασίες. Μετά κρίνει ο έφορος της τάδε ΔΟΥ ότι υπάρχει παράβαση στα βιβλία εσόδων-εξόδων γιατί έκανες μια τόση δα μικρή μουτζουρίτσα και σου χρεώνει ένα πρόστιμο 10.000€. Και πας στα δικαστήρια που δεν εμπιστεύεσαι διόλου να βρεις το δίκιο σου μετά από 5-6 χρόνια, όπου εντωμεταξύ το τεκμήριο της δικής σου αθωότητας έχει κρυφτεί και εσύ καλείσαι να το ανακαλύψεις, μιας και δεν είσαι φορολογικά ενήμερος, ούτε μπορείς να αγοράσεις ή να πουλήσεις το οτιδήποτε μέχρι να κρίνει το δικαστήριο την ενοχή σου ή μη.

Με αυτό το σκεπτικό σαφώς και είναι άδικη η δημοσιοποίηση των ονομάτων των κατηγορούμενων, των όποιων κατηγορουμένων.
Τότε όμως ήταν άδικη και η κοινωνική καταδίκη του Κορκονέα εδώ και 2 χρόνια. Κακώς μάθαμε το όνομα του, πριν καταδικαστεί στα δικαστήρια που δεν εμπιστευόμαστε. Όπως κακώς είχαμε καταδικάσει τον Μελίστα για την δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά, αφού αθωώθηκε τελικά. Κακώς μάθαμε το ονοματεπώνυμο, το οποίο μου διαφεύγει αυτή την στιγμή, του γεωργιανού δολοφόνου του Νίκου Σεργιανόπουλου, πριν την καταδίκη του. Κακώς επίσης μάθαμε το όνομα του Ευφραίμ για το σκάνδαλο Βατοπεδίου, μιας και δεν έχει καταδικαστεί σε κανένα δικαστήριο. Κάκιστα δε καταδικάζουμε τον ισραηλινό στρατό ή τον αμερικάνικο για εγκλήματα πολέμου, αφού δεν υπάρχει καμιά τέτοια καταδικαστική απόφαση από κανένα ελληνικό, ευρωπαϊκό ή διεθνές δικαστήριο.

Αν σέβεσαι και επικαλείσαι το τεκμήριο αθωότητας και θεωρείς ότι αρμόδια για την καταδίκη ή αθώωση του όποιου κατηγορούμενου είναι τα δικαστήρια, τότε αυτόματα είσαι υποστηρικτής της δημοκρατίας, άρα και του κράτους. Αν λοιπόν είσαι υπέρμαχος αυτού του μηχανισμού, τότε θα πρέπει να τον υπερασπίζεσαι σε όλες τις περιπτώσεις ανεξαιρέτως. Δεν μπορούμε να ζητάμε και να εφαρμόζουμε την δημοκρατία και τις αρχές της κατά το δοκούν ή κατά το προσωπικό μας συμφέρον.

Η σέβεσαι και αποδέχεσαι ένα σύστημα ή όχι. Δεν μπορείς να επικαλείσαι τις αρχές της δημοκρατίας και να λες ότι είσαι αναρχικός. Είναι σχήμα οξύμωρο(και πριν πέσετε να με φάτε, υποπίπτω κι εγώ σε αυτό το σοβαρότατο παράπτωμα). Δεν μπορείς να μιλάς για «αθωότητα» και «καταδικαστικές αποφάσεις», όταν δεν σέβεσαι έτσι κι αλλιώς το σύστημα της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης. Και δεν μπορεί να αποτελεί ύστατο επιχείρημα της μεγαλειώδους βλακείας σου ότι τον Κορκονέα και τον Μελίστα τους είδαν 100 άνθρωποι να δολοφονούν, εξ’ ου και η άρση του τεκμηρίου αθωότητας από την κοινωνία, ενώ τους κατηγορούμενους για παιδοφιλία δεν τους είδε κανείς να πράττουν τις εγκληματικές πράξεις για τις οποίες κατηγορούνται, παρά μόνο οι κακοί μπάτσοι, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς «είναι δολοφόνοι ως μηχανή εκτελεστική της εξουσίας» για να υπερασπιστείς την κατά την άποψη σου απαράδεκτη δημοσιοποίηση των ονομάτων αυτών των υπανθρώπων. Ούτε είναι δυνατόν να σταθεί ως επιχείρημα η αντιπαράθεση του απαράδεκτου συστήματος παιδείας και το καταπιεστικό κοινωνικό γίγνεσθαι που βιάζει καθημερινά τις παιδικές ψυχές με τον βιασμό ενός 8μηνου βρέφους ή την παρακολούθηση βίντεο με βιασμούς 8μηνων βρεφών με σκοπό την σεξουαλική αυτοϊκανοποίηση. Αυτή η επιχειρηματολογία, μιας και όλοι αυτοί που αρέσκονται σε αυτήν πλάθουν σενάρια συνομωσίας για κατασκευές ενόχων φίλων αγωνιστών, με το ίδιο συνομωσιολογικό σκεπτικό μοιάζει με επικαλυμμένη παιδοφιλία.

Αλλά μάλλον πρόκειται απλά για μεγαλειώδη βλακεία φανατισμένων πιστών.
Όλα τελικά είναι θρησκεία! Ακόμα και ο αναρχισμός. Ακόμα και η επανάσταση.

Τσόκλης υπέρ του βιασμού!!!Μήπως μιλάει από προσωπική πείρα?

http://stoxasmos-politikh.blogspot.com/2010/08/video_27.html

«Δεν καταλαβαίνω γιατί ο βιαστής είναι πιο κακός από την κοπέλα που προκαλεί. Τη βία τη ζητά η ίδια. Θέλει να τη βιάσουν. Γιατί να κλείνουν στη φυλακή τον βιαστή κι όχι την κοπέλα; Αφού η...
φύση τον σπρώχνει να "επιτεθεί". Δεν είναι ωραίο πράγμα η επίθεση;».
Κώστας Τσόκλης

Να τους χαιρόμαστε τους εκπροσώπους του πνεύματος και της τέχνης. Μας αξίζουν!

Για το Cayenne σου, δεν θα πάθω εγώ λαρυγγίτιδα.

Τα παιδιά του λαού, τα παιδιά των εργατοπατέρων, που έγιναν υπάλληλοι γραφείου , περιέφεραν σαν παγώνια (στο τσακ δεν τις έκαναν καρφίτσα για το πέτο σου σακακιού τους)την τελευταία δεκαετία ή και εικοσαετία τις επαγγελματικές τους κάρτες με τα φαντεζί λογότυπα μεγάλων εταιρειών και τους εξωτικούς τίτλους του account manager, sales representative, maintenance supervisor, HR assistant. Δεν ήταν πλέον το ίδιο με τον υποδεέστερο sheep shepherd ή agricultural development manager πατέρα τους ή την ανεπάγγελτη νοικοκυρά και με τραγικό μανικιούρ μάνα τους.

Αυτά τα παιδιά του λαού δεν τρώνε φασολάδα, ούτε ραδίκια και βλίτα, ούτε πίνουν ρετσίνα και τσίπουρο. Αυτά τα παιδιά με το υψηλότατο κριτήριο γευσιγνωσίας εδώ και πολλά χρόνια, μπορεί και τα μισά τους συντάξιμα, τρώνε καρότα. Αν και τον τελευταίο χρόνο και δη το τελευταίο εξάμηνο υπάρχει μια μαζική και σαφής στροφή προς τα αγγούρια.

Αυτά τα παιδιά του λαού, τα σκληρά εργαζόμενα για το αδίστακτο κεφάλαιο, δεν νοιάζονται για την δωρεάν παιδεία, γιατί τα δικά τους παιδιά θα πάνε σε ιδιωτικό σχολείο-τι με τα αλβανά και τα πακιστανά στις ασφυκτικές δημόσιες αίθουσες διδασκαλίας χωρίς air-condition θα πάνε? Αυτά τα παιδιά του λαού, δεν ενδιαφέρονται για τα χρόνια ρεπορτάζ του Αυτιά ή της μάνας τους για την κατάντια του ΙΚΑ, αφού έχουν ακριβοπληρωμένα ιδιωτικά ασφαλιστήρια υγείας. Αυτά τα παιδιά δεν χολοσκάνε διόλου για το δικαστικό σύστημα που νοσεί και γιατί άλλωστε? Θα πάρουν ένα εορτοδάνειο, ένα διακοποδάνειο, δέκα πιστωτικές και θα πληρώσουν έναν καλό δικηγόρο για να τους ξεμπλέξει, αν και ούτε καν αυτό θα τους συμβεί…. Όλο και κάποιον μπάρμπα μπάτσο ή νυχτοφύλακα σε κάποιο υπουργείο ή σε κάποιο πολιτικό γραφείο θα έχουν να τους ξεμπλέξει. Αυτά τα παιδιά του λαού είναι πολύ χαρούμενα με το ύψιστο επίπεδο πολιτισμού της χώρας. Ο Παρθενώνας μια χαρά κρατεί για να κοκορεύονται στους αλλοδαπούς- οι ίδιοι δεν έχουν πατήσει φυσικά το πόδι τους μετά την σχολική εκδρομή της 3ης δημοτικού- και το Γκαζοχώρι είναι πλέον ένα θαυμάσιο μπουζουκοχώρι.

Και ξαφνικά αυτά τα παιδιά του λαού, που δεν διαμαρτυρήθηκαν ποτέ τους για τίποτα, που πετάνε τα αναμμένα αποτσίγαρα τους από το παράθυρο του αυτοκινήτου τους στα μούτρα του διερχόμενου παπάκια-αποκλείεται να είναι έλληνας εξάλλου, που κάνουν ανακύκλωση γιατί είναι τρέντυ , ανακαλύπτουν ότι ούτε καρότο υπάρχει πια στην σαλάτα, ούτε αγγούρι…. για μπαλσάμικο δε ούτε λόγος. Πάνε και οι πλάσμα τηλεοράσεις, πάνε και τα home cinema, και η αλλαγή αυτοκινήτου ανά 5ετία, και τα σχέδια για ταξίδια στις Μπαχάμες και τις Μαλδίβες, δεν θα αγοράσουν και την HD κάμερα που ήθελαν, θα αναγκαστούν να μειώσουν και την ιδιωτική ασφάλεια και πωπω τι συμφορά!!!!! Το παιδί τους θα γεννηθεί στον Έλενα και θα πάει-το υπογλώσσιο αγάπη μου-στο δημόσιο σχολείο της γειτονιάς.

Κι έρχονται τώρα όλα αυτά τα παιδιά του λαού να μας πασάρουν και να μας πλασάρουν την περσόνα του αγωνιζόμενου, του επαναστάτη, του καταπιεσμένου εργάτη και μας πουλάνε μαθήματα κοινωνικής συνείδησης και ευθύνης και ενίστανται και φωνασκούν…. Γιατί τους κόβεται το όνειρο στο cayenne….

Ε, εγώ, γι΄αυτά τα παιδιά του λαού δεν θα περπατήσω ούτε μισό χιλιοστό σε καμιά πορεία, δεν θα εκστομίσω ούτε ένα σύμφωνο σε καμιά διαμαρτυρία. Αυτά τα παιδιά του λαού, που τώρα το θυμήθηκαν ότι είναι παιδιά του λαού και τώρα θυμήθηκαν ότι πωλητές πόρτα πόρτα είναι, γιατί αυτό σημαίνει sales representative, μόλις ξαναγεμίσει το προσωπικό τους πορτοφόλι θα πάψουν να είναι παιδιά του λαού, θα ξαναγίνουν με περισσή χαρά οι εθελοντές καταπιεσμένοι για να δικαιολογούν την ύπαρξη του καταπιεστή, αδιαφορώντας πλήρως για τον λαό από τον οποίο προέρχονται και στον οποίο ανήκουν, αρκεί να μπορούν να δείχνουν μεθαύριο στα εγγόνια τους το footage από τις οικογενειακές διακοπές του 2014 στο Dubai.

Κι όλο αυτό το κείμενο το έγραψα, γιατί βαρέθηκα να ακούω διάφορα δήθεν κνόδαλα να κατηγορούν ατομάκια αστικής καταγωγής σαν και τα μούτρα μου για ελιτισμό και δήθεν επαναστατικότητα. Ε, κάτι ατομάκια σαν κι εμένα δεν δέχτηκαν ποτέ τους να δουλέψουν για κάποιον πανέξυπνο τυπά που πουλάει business titles με αντάλλαγμα ψυχές και ζωές. Κάτι ατομάκια σαν κι εμένα προτίμησαν να φτωχύνουν και να χάσουν την μεγαλοαστική τους ταυτότητα και να έχουν μια πεθαμένη τηλεόραση του 1992 και τρακαρισμένο αυτοκίνητο και σάπιο κούφωμα, όχι γιατί το σάπιο κούφωμα σε κάνει επαναστάτη, αλλά γιατί η αντικατάσταση του σάπιου κουφώματος σημαίνει ότι δέχεσαι να συνάψεις συμβόλαιο με τον διάολο. Δέχεσαι να γίνεις δούλος. Και για να υπάρχει αφέντης, κάμποσες χιλιάδες μαλάκες του λαού παίζουν το ρόλο του δούλου και διεκδικούν τα δικαιώματα τους μέσα πάντα από το ρόλο του δούλου, που θαυμάζει σαν άλλες πριγκίπισσες Νταιάνες άφωνες αηδούς με πολλά εκατομμύρια ευρώ. Κάτι ατομάκια σαν κι εμένα φωνάζουν και διεκδικούν ισονομία, παιδεία, υγεία, πολιτισμό πολλά χρόνια τώρα. Αν, αυτό λέγεται ελιτισμός, ναι, αγάπη μου είμαι ελιτίστρια και αφόρητα σνομπ. Για το cayenne σου, δεν θα πάθω λαρυγγίτιδα μισητέ μαλάκα νεοέλληνα.

Διαίρει και βασίλευε ειπε ο γάιδαρος στον πετεινό, που ήταν κεφάλας.

Εγώ προσωπικά χτες σοκαρίστηκα διπλά.
Πρώτον από τον τραγικό θάνατο, τον αναίτιο και αδικαιολόγητο θάνατο 3 ανυποψίαστων συμπολιτών μου και δεύτερον από τις αναλύσεις που διάβασα πρώτον στο FB και άκουσα στην τηλεόραση.

Λυπήθηκα, γιατί αυτό που συνέβη χτες δεν ήταν κατά την άποψη μου η συνέπεια μιας γενικευμένης επανάστασης, λυπάμαι γιατί δεν μπορώ να χαρακτηρίσω την φασιστική και μονόπλευρη αφαίρεση ζωής σαν παράπλευρες απώλειες ενός κοινωνικού πολέμου ενάντια στην εξουσία. Διάβασα και άκουσα πολλά, πάρα πολλά.

Οι κλασικοί συντηρητικοί, φιλοΛαοικοί και οι νέοι φίλοι τους οι κυβερνώντες σοσιαλιστές(θα τρίζουν τα κόκαλα του Μαρξ και του Ενγκελς), έσπευσαν να καταδικάσουν τους αντιεξουσιαστές, τους αναρχικούς και τα παλιοκουμμούνια. Αναμενόμενη αντίδραση. Άδικη όμως. Πως μπορείς να κατηγορείς κάποιον αντιεξουσιαστή, όταν η χθεσινή ενέργεια στράφηκε ενάντια στον εξουσιαζόμενο και όχι στον εξουσιαστή? Πως μπορείς να κατηγορείς την αριστερά, που πατροπαράδοτα μάχεται για τα δικαιώματα των εργαζομένων για αυτή την πραγματικά φρικώδη ενέργεια?

Αυτά τα δίποδα που έριξαν χτες την μολότοφ δεν είναι ούτε αντιεξουσιαστές, ούτε αριστεροί, ούτε ιδεολόγοι. Προβοκάτορες? Πιθανόν. Χουλιγκάνια των γηπέδων? Εξίσου πιθανόν. Δολοφόνοι και φασίστες όμως σίγουρα. Υπέρμαχοι του χάους και όχι της αναρχίας. Γιατί, αν λες ότι κηρύσσεις πόλεμο στην εξουσία, δεν πας να κάψεις 3 εξουσιαζόμενους, αλλά τους εξουσιαστές τους. Και για να μιλάμε για παρά-πλευρες και όχι μονό-πλευρες απώλειες, πρέπει να έχεις πολλαπλάσιο αριθμό θυμάτων από την άλλη πλευρά. Δεν είδα χτες να πεθαίνουν μια ντουζίνα πολιτικών, επιχειρηματιών, εφοπλιστών. Μην μιλάμε λοιπόν για πόλεμο. Όποιος γουστάρει πόλεμο, να έχει και τα αρχίδια να τον κάνει και όχι να ξεσπάει τις νευρώσεις του στον συμπολίτη του. Αλλιώς, να πάει στον ψυχίατρο.

Φρίττω με τις αναρτήσεις και την στάση που παίρνουν διάφοροι “φίλοι” στο FB. «Καλά να πάθουν οι απεργοσπάστες.», «Να λυπηθώ που πέθαναν κατά λάθος 3 μαυραγορίτες στην κατοχή?», «Προδότες της πατρίδας, αφού δούλευαν.» Εκεί, αρχίζει το σοκ. Γιατί από τους Καρατζαφερικους περιμένω τον φανατισμό, περιμένω να καπηλευτούν τον γεγονός και να κανιβαλίσουν, αλλά από ανθρώπους που δηλώνουν αριστεροί, αναρχικοί και σκεπτόμενοι δεν το περίμενα να διατυπώνουν με τόσο μένος τέτοια πράγματα. Και μιλούν πολλοί με τόση ευκολία για αυτοκριτική και για το πόσο φταίνε αυτοί οι απεργοσπάστες για την διάσπαση του κοινωνικού κινήματος και για την καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων, που οι παππούδες μας με αίμα κέρδισαν.

Όλοι εσείς που σπεύδετε, χωρίς να σκεφτείτε ποτέ τον άλλον, παρόλο που αυτό ισχυρίζεστε, έχετε πάει ποτέ σας να δουλέψετε σε κάποιον Βγενόπουλο? Έχετε έρθει σε επαφή με τον απόλυτα διεφθαρμένο συνδικαλισμό? Ξέρετε πως είναι να είσαι δούλος? Έχετε καταλάβει ποιοι διαδηλώνουν & απεργούν τόσα χρόνια? Οι κομματικοσυντήρητοι, οι μονιμάδες δημόσιοι υπάλληλοι, οι άνεργοι, οι φοιτητές και οι συνταξιούχοι... όσοι δηλαδή δεν κινδυνεύουν με απόλυση. Οι υπόλοιποι, ναι, αυτοκτονική στάση έχουν, αλλά αναρωτηθείτε.... πότε το παραπάνω γκρουπ των κατ’ εξακολούθηση απεργών κατέβηκε στους δρόμους για να στηρίξει τους αγώνες των ιδιωτικών υπαλλήλων ή των ελεύθερων επαγγελματιών? Πόσο πουλημένο συνδικαλισμό έχουμε? Δεν είναι εχθρός οι συνάνθρωποι μας, που κι εμείς με την δική μας σιωπή, αφήσαμε στο έλεος των συμφερόντων. Γιατί όλοι εμείς που κατεβαίνουμε στους δρόμους τόσα χρόνια, κατεβαίνουμε για να διαφυλάξουμε τα δικά μας συμφέροντα. Ο καθένας από την δική του θέση και άποψη. Πότε κατέβηκε έστω κι ένας δημόσιος υπάλληλος να απεργήσει για το απαράδεκτο ΙΚΑ? Για τους εξευτελιστικούς κατώτερους μισθούς του ιδιωτικού τομέα? Για την καταπάτηση του 8ώρου? Ποτέ. Ποτέ. Ποτέ. Γιατί να νοιαστεί ο δημόσιος υπάλληλος για την κατάντια του ΙΚΑ ή του ΤΕΒΕ? Μόνο όταν απειλήθηκε με την συνένωση των ταμείων φώναξε, κι αυτό όχι για τα δικαιώματα και τις παροχές του συμπολίτη του, αλλά για να διαφυλάξει των κώλο του. Πότε έγιναν μαζικές εκδηλώσεις από τα συνδικαλιστικά όργανα για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους και τους ελεύθερους επαγγελματίες? Ποτέ. Ποτέ. Ποτέ.

Γιατί τώρα λοιπόν η πλειοψηφία των εργαζομένων, που δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι είναι άξαφνα εχθροί, προδότες, άξιοι εκτέλεσης? Γιατί δουλεύουν για το κεφάλαιο? Μήπως τότε ο δημόσιος υπάλληλος που δουλεύει για το κομματικό κράτος είναι χειρότερος? Α, να σκοτώσουμε και την μάνα μου, που είναι δικηγόρος, απλά και μόνο επειδή είναι δικηγόρος, και τον περιπτερά της γειτονιάς μου γιατί πουλάει καπιταλιστικά προϊόντα και δεν απεργούσε χτες, και εμένα, να με στήσετε στον τοίχο, γιατί την πρωτομαγιά έκανα γύρισμα και δεν απέργησα ενάντια στον εαυτό μου.
Μπορούμε να σοβαρευτούμε λίγο? Δούλεψα στην Εγνατία και είδα εκ των έσω τι σημαίνει ιδιωτική επιχείρηση. Είδα την τρομοκρατία. Κι εγώ παραιτήθηκα, αφενός γιατί ποτέ μου δεν ονειρεύτηκα να δουλεύω σε τράπεζα και αφετέρου γιατί είχα διεξόδους. Κι όμως, όταν δούλευα στην τράπεζα, κάποιοι με μισούσαν, γιατί κατά την γνώμη τους είχα κάποτε την πιθανότητα, εάν ήθελα να ανελιχθώ και να βγάλω τρελά φράγκα. Γαϊδούρι που κυνηγά καρότα, δηλαδή. Και με πιθανότητες να ξεφύγω από τα 500, 700 € μία στις χίλιες. Την μάνα μου πάλι, πάντα την μισούσαν τα υπαλληλάκια, γιατί με 5 μέρες δουλειάς έβγαζε όσα εκείνοι σε ένα μήνα. Και ποτέ δεν σκέφτονταν ότι ο ελεύθερος επαγγελματίας δεν έχει 13ο και 14ο μισθό, πως υπάρχουν εποχές που τα έξοδα γραφείου τρέχουν, τα ένσημα τρέχουν και δουλειά δεν υπάρχει. Κανείς δεν σκέφτεται ότι όταν έσπασε το χέρι της, δεν είχε έσοδα για μήνες. Κανείς δεν σκέφτηκε το κεφάλαιο που επένδυσε στις σπουδές της, στο γραφείο της. Και μετά έχουμε το μίσος των ιδιωτικών υπαλλήλων και των επαγγελματιών για τους τυχερούς δημόσιους υπαλλήλους, με την μονιμότητα τους, τα παχυλά επιδόματα τους, τις άδειες από τη σημαία.

Θεωρώ τραγικό άνθρωποι οι οποίοι μέχρι πρότινος κοίταζαν αποκλειστικά και μόνο το συμφέρον τους και που η συναισθησία δεν συγκαταλέγεται στις αρετές τους, να θυμώνουν τόσο που να δικαιολογούν τον θάνατο 3 απεργοσπαστών, όπως τους λένε, ιδιωτικών υπαλλήλων κατηγορώντας τους για ωχαδερφισμό και σταρχιδισμό και να τσιρίζουν περί αυτοκριτικής... των άλλων
.
Πρώτον ζούμε στην χώρα του σταρχιδισμού.
Δεύτερον, αλήθεια, κι αυτό να είναι το έγκλημα που διέπραξαν, η ποινή είναι η εκτέλεση?
Τρίτον… Ποιος έλληνας δεν έχει κάνει τα λάθη του? Πόσοι είναι αυτοί οι έλληνες? 100, 1.000, 1.000.000? Τι θα κάνουμε? Θα τους κάψουμε τους υπόλοιπους? Με τους συνταξιούχους τι θα κάνουμε? Θα τους υπερασπιστούμε ή θα τους ρίξουμε στην πυρά, μιας και είναι η γενιά που ευθύνεται κυρίως για την κοινωνική-πολιτική-οικονομική-πολιτιστική κατάσταση-κατάντια που διαμορφώθηκε στην χώρα? Τα παιδιά? Να τα κάψουμε και αυτά. Παιδιά διεφθαρμένων πολιτών, απολίτιστων βλαχαδερών, που θα γίνουν ίδια με τους γονείς τους….

Η ποινή πρέπει να ανάλογη του αδικήματος, αν υπάρχει αδίκημα. Αν λοιπόν, αυτοί οι άνθρωποι, που πέθαναν τόσος βίαια και αντιδημοκρατικά χτες, έκαναν ένα λάθος, ήταν ότι υπέκυψαν στην τρομοκρατία του αφέντη.

Αυτοί που διαδήλωσαν χτες που ήταν τον περσινό Δεκέμβρη? Δεν έχουν παιδιά αυτοί, δεν θα αποκτήσουν? Δεν έχουν αδέλφια? Έπρεπε δηλαδή να τους σκοτώσουμε ως προδότες του λαού γιατί δεν ξεσηκώθηκαν περσι? 150.000, 200.000, 250.000 κατέβηκαν χτες στον δρόμο. Γιατί δεν κατέβηκαν και τον Δεκέμβρη του 2008? Γιατί δεν είχαν κατεβεί όταν χτυπούσαν τους συνταξιούχους οι κυβερνήσεις Σημίτη? Γιατί, νοιάζονταν για τον διπλανό τους,ε? Η μήπως νοιάζονται τελικά για το τομάρι τους? Γιατί κατέβηκαν χτες, όταν πια, με την εγκληματική σιωπή τους φτάσαμε σε αυτό το σημείο? Δεν έχουν μερίδιο ευθύνης για την σημερινή κατάσταση όλοι αυτοί που τόσα χρόνια δεν κατέβαιναν σε καμία πορεία, αφού έπαιρναν τα επιδόματα, τις επιχορηγήσεις τους και βόλευαν των κώλο τους? Να τους σκοτώσουμε κι αυτούς? Η παίρνουν άφεση, γιατί έστω και καθυστερημένα κατεβαίνουν στον δρόμο για να διεκδικήσουν τα πρώην κεκτημένα τους? Για τα κεκτημένα των άλλων νοιάζονται? Μόλις ικανοποιηθούν τα δικά τους, προσωπικά αιτήματα, στον καναπέ τους θα λουφάξουν. Αλήθεια, για την δίκη Γρηγορόπουλου ενδιαφέρονται? Για την αθωωτική απόφαση για το Σάμινα, για την Ρικομέξ, για το Βατοπέδι, για την Siemens, για τις υποκλοπές, για τους πακιστανούς, για, για, για... κατέβηκαν στους δρόμους? Θα έπρεπε να έχουν εκτελεστεί δεκάδες φορές, εκατοντάδες, χιλιάδες….

Μην μιλάμε σε μια χώρα όπου το 99,99% πάσχει από την ελληνική αρρώστια του ωχαδερφισμού για τον ωχαδερφισμό των άλλων. Μην μιλάμε για αυτοκριτική των άλλων, όταν την δική μας είτε δεν την κάνουμε ποτέ, είτε στήνουμε εσωτερική στημένη δίκη φιάσκο. Επιβεβαιώνουμε την λαϊκή παροιμία. Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα.

Έλεος.
Το μόνο που καταφέρνουμε με τον παραλογισμό και τον φανατισμό είναι να κάνουμε την χάρη στον πραγματικό μας εχθρό, την εξουσια, το κεφάλαιο. Διαίρει και βασίλευε…. Οι πόλεμοι δεν κερδίζονται με τον θυμό, αλλά με στρατηγικη.