Ο Ελληνάρας, αυτή η πληγή!

 Ο Ελληνάρας, αυτή η πληγή.

Κάθε φορά που ταξιδεύω στην κεντρική, δυτική και βόρεια Ευρώπη, η Ελλάδα με πληγώνει.

Είχα χρόνια να ταξιδέψω για οικονομικούς λόγους και φέτος πήγα για 5 ημέρες στην Βαρσοβία.

Στην πρώην κομμουνιστική Βαρσοβία, που την δεκαετία του '80 την φανταζόμασταν ως μια φτωχαδερή πόλη, γεμάτη με εξαθλιωμένους ανθρώπους που καταπίεζε το καθεστώς. Αυτό πίστευαν οι περισσότεροι Έλληνες, αφού η κύρια συναναστροφή με Πολωνούς τότε ήταν οι “φυγάδες”, αυτοί που ήθελαν να ξεφύγουν από τον κομμουνιστικό κλοιό. Οι περισσότεροι από αυτούς που ήρθαν εδώ τότε, έγιναν εργάτες και έμοιαζαν τόσο εξοικειωμένοι με την φτώχεια, γεγονός που μας εξέπληττε. Γιατί τότε η Ελλάδα ήταν ακόμα μια φτωχή βαλκάνια υπό ανάπτυξη χώρα. Μια χώρα που ακόμα είχε γκασταρμπάιτερς στα εργοστάσια της Γερμανίας, στα ντάινερς στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία. Μετανάστες που δεν είχαν ακόμη επιστρέψει. Αρα σε αυτήν την χώρα, ένας Πολωνός που θεωρούσε μια φτωχή ζωή προτιμότερη από αυτήν που είχε στην χώρα του, πρέπει να ζούσε στην κόλαση. Η Πολωνία πρέπει να ήταν η ίδια η κόλαση.

Ναι, ναι, τα λέω κάπως υπερβολικά και δεν ταυτίζονται όλοι με αυτή την ανάλυση, ούτε καν εγώ καλά καλά, αλλά αυτή ήταν η αντίληψη του μέσου Έλληνα της δεκαετίας του '80 πάνω κάτω. Του μέσου Έλληνα που δεν είχε ταξιδέψει ιδιαίτερα, άρα δεν είχε και μέτρο σύγκρισης, παρά μόνο από τις ταινίες ή τις ειδήσεις. Ίντερνετ, google και google maps δεν υπήρχαν τότε.

Το αίσθημα περί κατάντιας των χωρών του ανατολικού μπλοκ ενισχύθηκε φυσικά όταν κατέρρευσε το όλο κομμουνιστικό οικοδόμημα και η Ελλάδα ξαφνικά μετατράπηκε από χώρα που εξάγει μετανάστες σε χώρα που εισάγει. Και μια χώρα που εισάγει μετανάστες δεν είναι πια υπό ανάπτυξη. Έχει ήδη αναπτυχθεί ή έτσι τουλάχιστον αντιλαμβανόμασταν τις καταστάσεις. Ήρθαν οι Αλβανές και οι Ουκρανές και μας καθάριζαν τα σπίτια. Το μέσο ελληνικό νοικοκυριό απέκτησε “δουλάρες”, είχε επιτέλους φράγκα να πλερώνει. Ήρθαν οι Βούλγαροι και οι Ρουμάνοι κι έκτιζαν την μια πολυκατοικία πίσω από την άλλη. Ανάπτυξη φίλε. Εμείς είμαστε οι πλούσιοι. Αυτοί οι φτωχάντζες. Οι πλεμπαίοι.

Και πιιστεύαμε ότι είναι και οι χώρες τους και οι πόλεις τους αντίστοιχης αισθητικής, δομής και οργάνωσης.

Κι εδώ κάπου χαλάει το αφήγημα.

Πρώτο χαστούκι η επίσκεψη μου στην Σόφια το 2018.

Σόφια

Τεράστια πεζοδρόμια, τεράστιοι δρόμοι, απίστευτο πράσινο, εξαιρετική συγκοινωνία, κατάφυτα πάρκα παντού, κομψά εστιατόρια, καφέ, μπαρ, που είχαν ωράριο λειτουργίας που ακολουθούσε το ωράριο κοινής ησυχίας. Τα κλαμπ και τα μπουζούκια εκτός οικιστικής ζώνης, εντός του εμπορικού, επιχειρηματικού κομματιού της πόλης κατά κύριο λόγο. Δεν θα κάτσω να αναλύσω αν ήταν εμφανή τα στοιχεία της κακής οικονομίας της Βουλγαρίας εκείνη την περίοδο. Ήταν. Αλλά πέρα από αυτό, ο κομμουνισμός άφησε πίσω του μια δομημένη πόλη. Μια ανθρώπινη πόλη, που με τις σωστές επενδύσεις και την κατάλληλη φροντίδα μπορεί άνετα να μετατραπεί σε.... Βαρσοβία.

Ναι, Βαρσοβία.

Φίλε, γύρισα από την Βαρσοβία κι ένιωσα βλάχα, ανάγωγη, βρομιάρα.

Τι ήταν αυτό!!!!

Δεν έχω δει πιο καθαρή πόλη ποτέ και πουθενά στην ζωή μου. Πιο πράσινη. Δεν μιλάμε για μια πόλη με πράσινο, αλλά για πράσινο που ενδιάμεσα του υπάρχει μια πόλη. Να πω τα ίδια; Δρόμοι, πεζοδρόμια, συγκοινωνία, όμορφα στημένα καφέ, μπαρ, εστιατόρια, απίστευτης αρχιτεκτονικής κτήρια, πουθενά αδέσποτα, παντού σκυλάκια και γατάκια χωρίς υστερικές κυράτσες που ουρλιάζουν ότι θα κολλήσουν έμπολα, ξέρω γω, αν πέσει μια τρίχα ενός σκύλου στον καφέ τους. Άνθρωποι που ξέρουν να σέβονται τους άλλους και δεν γκαρίζουν, χαχανίζουν όπου σταθούν κι όπου βρεθούν λες και ζουν μόνοι, αυτοί και η παρέα τους σε ολόκληρο το σύμπαν. Άνθρωποι που σέβονται τα ωράρια κοινής ησυχίας.

Βαρσοβία

Μιλάμε για μια πολύ ζωντανή πόλη που έχει μεικτές γειτονιές. Σε κάθε γειτονιά υπάρχουν δεκάδες μπαρ, μπιστρό, ρεστωράν. Τα περισσότερα όμως είτε κλείνουν στις 11 το αργότερο, είτε σου απαγορεύουν να κάθεσαι στον εξωτερικό τους χώρο μετά τις 11 και συνεχίζουν την δραστηριότητα τους με κλειστές πόρτες και καλή ηχομόνωση το πολύ μέχρι τη 1. Οποιος θέλει να κλαμπάρει πρέπει να πάει είτε στην παλιά πόλη, το πιο τουριστικό κομμάτι της πόλης, είτε στο νέο κέντρο, στην περιοχή των ουρανοξυστών, εκεί που βρίσκονται τα γραφεία των επιχειρήσεων.

Βαρσοβία

Γιατί οι Πολωνοί και να παρτάρουν μπορούν και να σέβονται τα όρια.

Κάτι που δυστυχώς ο Ελληνάρας, αυτή η πληγή δεν έχει μάθει και μάλλον δεν θα μάθει ποτέ.

Παραπονιούνται οι Λουτρακιώτες επιχειρηματίες που έστησαν τα μαγαζιά τους κάτω από πολυώροφες πολυκατοικίες ότι τους κάνουν απανωτές καταγγελίες οι κάτοικοι γιατί παίζουν τέρμα μουσική στη 1 το βράδυ. Παραπονιούνται. Κι όχι μόνο αυτό. Βρίζουν. Χυδαία. Τους βρομοαθηναίους, τους βρομοτουρίστες που θέλουν να τους καταστρέψουν τις επιχειρήσεις. Βρίζουν αυτούς από τους οποίους κατά κύριο λόγο βιοπορίζονται. Γιατί; 

Λουτράκι

Γιατί ο Ελληνάρας δρα ετσιθελικά. Του ανήκει το σύμπαν. Πετάει τα αποτσίγαρα του στην άμμο, στον δρόμο με τα ξερόχορτα, παρατάει το άδειο μπουκαλάκι με το νερό στην παραλία, γουστάρει να μερακλώσει με Οικονομόπουλο στις 3 τα ξημερώματα, γιατί έχει σεκλέτια, σε μια πλατεία, αδιαφορώντας αν γύρω από την πλατεία μένουν πάνω από 1000 άνθρωποι που ενοχλούνται. Κι όταν λες στον Ελληνάρα “φίλε μαζέψου” σου πετάει ένα ωραιότατο αντε και γαμήσου και συνεχίζει ακάθεκτος. Αν πάλι καλέσεις την αστυνομία, θα σε πει σπιούνο, καταδότη, βαλτό, μπολιασμένο. 

Αθήνα