Δεν μου αρέσει ο τρόπος που ζεις. Να σου ρίξω μια βόμβα;

 

Δεν θέλω να πάω να ζήσω στην Παλαιστίνη, φίλε μου. Θέλω οι Παλαιστίνιοι να ζουν στην Παλαιστίνη. Το αν μου αρέσει η κοινωνία στην οποία ζουν είναι ένα άλλο ζήτημα. Και βασικά, αν δεν μου αρέσει, μπορώ πρώτον να πιω ξίδι, από τη στιγμή που δεν ζω εγώ σε αυτήν, και δεύτερον να πω τις απόψεις μου και όχι να ρίχνω βόμβες. Κατάλαβες; 

Δεν θα ήθελα να ζω σε μια κοινωνία όπου η θρησκεία καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη δημόσια και ιδιωτική ζωή. Δεν μου αρέσει ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός, από όπου κι αν προέρχεται. Δεν μου αρέσουν οι κοινωνίες που περιορίζουν τις γυναίκες, τους ομοφυλόφιλους, τους άθεους ή οποιονδήποτε δεν χωράει στο κυρίαρχο πρότυπο. Δεν συμφωνώ με τη Χαμάς, ούτε χρειάζεται να συμφωνήσω μαζί της για να θεωρώ αυτονόητο ότι οι Παλαιστίνιοι έχουν δικαίωμα να ζουν στον τόπο τους.

Γιατί εδώ γίνεται μια πολύ βολική λαθροχειρία: «Αφού υποστηρίζεις τους Παλαιστίνιους, πήγαινε να ζήσεις μαζί τους». Γιατί; Από πότε η υπεράσπιση του δικαιώματος ενός λαού να υπάρχει προϋποθέτει ότι εγκρίνεις κάθε πολιτική, θρησκευτική ή κοινωνική αντίληψη που υπάρχει μέσα σε αυτόν;

Δεν χρειάζεται να θέλω να ζω στο Ιράν για να πιστεύω ότι οι Ιρανοί δεν πρέπει να βομβαρδίζονται. Δεν χρειάζεται να εγκρίνω την πολιτική της Σαουδικής Αραβίας για να θεωρώ ότι οι κάτοικοί της έχουν ανθρώπινα δικαιώματα. Και δεν χρειάζεται να συμφωνώ με τις αντιλήψεις ενός Παλαιστίνιου για τη θρησκεία, τη γυναίκα, την οικογένεια ή τη σεξουαλικότητα για να θεωρώ ότι το παιδί του έχει δικαίωμα να μεγαλώσει χωρίς μια βόμβα να του γκρεμίσει το σπίτι. Οτι έχει καταρχάς το δικαίωμα να μεγαλώσει. Σκέτο

Τα ανθρώπινα δικαιώματα, βλέπεις, δεν είναι βραβείο καλής συμπεριφοράς. Δεν τα δικαιούσαι μόνο αν σκέφτεσαι όπως εγώ, ψηφίζεις όπως εγώ, πιστεύεις ό,τι πιστεύω εγώ και έχεις τις ίδιες κοινωνικές αξίες με εμένα. Αν ήταν έτσι, δεν θα ήταν δικαιώματα. Θα ήταν προνόμια που παραχωρούν οι ισχυροί στους «καλούς» και αφαιρούν από τους «κακούς».

Θεωρώ αναφαίρετο δικαίωμα κάθε κοινωνίας και κάθε λαού να αποφασίζει πώς θέλει να οργανώσει τη ζωή του, όσο αυτή η επιλογή δεν επιβάλλεται σε άλλους λαούς. Κι εγώ έχω εξίσου αναφαίρετο δικαίωμα να κρίνω τις επιλογές του, να τις απορρίπτω, να τις καταγγέλλω, να επιχειρηματολογώ εναντίον τους. Αυτή είναι η πολιτική και ιδεολογική σύγκρουση σε έναν πολιτισμένο κόσμο.

Γιατί οι ιδέες δεν αλλάζουν με βόμβες. Αλλάζουν με παιδεία, με κοινωνικούς αγώνες, με επαφή, με διάλογο, με πολιτισμό, με την αργή και συχνά βασανιστική εξέλιξη των ίδιων των κοινωνιών. Και, παρεμπιπτόντως, είναι πολύ πιο δύσκολο μια κοινωνία να εξελιχθεί όταν οι άνθρωποί της παλεύουν καθημερινά απλώς για να επιβιώσουν.

Μπορώ λοιπόν ταυτόχρονα να απορρίπτω τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, να διαφωνώ με τη Χαμάς, να απεχθάνομαι συντηρητικές αντιλήψεις που πιθανόν κυριαρχούν σε τμήματα της παλαιστινιακής κοινωνίας και να υπερασπίζομαι το δικαίωμα των Παλαιστινίων στη ζωή, στην πατρίδα και στην αυτοδιάθεση.

Δεν υπάρχει καμία αντίφαση σε αυτό.

Λέγεται συνέπεια.