Και πάει κλαίγοντας....

Οι γονείς χρησιμοποιούν την απόρριψη ως αποδειχτικό στοιχείο για να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους έναντι των παιδιών τους, τα οποία είναι καταδικαστέα a priori και είναι δεδομένο πως αυτά κάνουν το λάθος. "Για να σε απορρίπτω, κάτι έχεις κάνει λάθος." Η ενοχή των παιδιών είναι πάντα αυταπόδεικτη.

Όταν τα παιδιά, ασχέτως ηλικίας, απορρίπτουν τους γονείς, αυτή η απόρριψη παύει να λειτουργεί ως αποδεικτικό στοιχείο υπεράσπισης στην συγκεκριμένη περίπτωση. Αντίθετα είναι μια παραπάνω απόδειξη της ενοχής τους, η οποία δεν παύει ποτέ να χάνει τον αυταπόδεικτο χαρακτήρα της. " Για να με απορρίπτεις είσαι γαιδούρι, άρα λάθος."

Το παιδί λοιπόν μπορεί να βιώσει την έννοια της αθωότητας μόνο αν ενστερνιστεί το ρόλο του γονιού, που είπαμε έχει πάντα το τεκμήριο της αθωότητας στο τσεπάκι του. Γίνεται λοιπόν από παιδί γονιός για να μπορέσει να ξεπλύνει την ενοχή του ή για να εκτίσει την ποινή που η τυφλή δικαιοσύνη του γονεικού συστήματος του έχει επιβάλει. Κατ' αυτό τον τρόπο αφενός δικαιώνει το υφιστάμενο σύστημα απονομής ευθυνών, ποινών και δικαιοσύνης κι αφετέρου δικαιώνει τους γονείς του και τον τρόπο που χρησιμοποιούν την έννοια της απόρριψης και της ενοχής, αφού μοιραία θα ακολουθήσει το ίδιο ακριβώς μοντέλο.

Ως γονιός το παιδί μπορεί πλέον ελεύθερα κι απενοχοποιημένα να απορρίπτει το δικό του παιδί, να το δικάζει και να το καταδικάζει με μόνο ενοχοποιητικό αποδεικτικό στοιχείο την ίδια την απόρριψη. «Αφού σε απορρίπτω, κάτι έχεις κάνει λάθος.» Το πρώην παιδί που έχει γίνει γονιός μπορεί επιτέλους να απολαμβάνει την αθωότητα του έναντι ενός άλλου πλάσματος, του παιδιού του, μπορεί επιτέλους να ορίζει τη ζωή του και να την επιβάλει, χωρίς να το απορρίπτουν ή να το καταπιέζουν. Το δικό του παιδί μοιραία για να μπορέσει να ξεφύγει από το ρόλο του παιδιού άρα και του ισοβίτη, θα πρέπει να κάνει ένα παιδί.... Και πάει κλαίγοντας....

Δική μου είναι η ζωή κι είναι μια ατελείωτη κωμωδία!

Δική μου είναι η ζωή, ότι θέλω την κάνω.
Είμαι μεγάλη γυναίκα πια και θα ΑΠΟΛΑΥΣΩ τις συνέπειες των επιλογών μου. Αν μη τι άλλο, παίρνω μόνη τις αποφάσεις μου. Δεν μπορείς να με ελέγχεις επ' άπειρον.
Κι αν δεν σου αρέσει η ζωή σου, δικό σου πρόβλημα.
Αν δεν σου αρέσει η ζωή μου, επίσης δικό σου πρόβλημα.
Αγάπη δεν σημαίνει εξουσιάζω ή εξουθενώνω, ούτε δεν εμπιστεύομαι και πετάω τους φόβους μου πάνω σου. Ποια άρρωστη αντίληψη σε οδηγεί στην ψευδαίσθηση πως αγάπη είναι να ευνουχίζεις, να προκαταλαμβάνεις τις πράξεις του άλλου βασισμένη στις δικές σου σωστές ή λάθος επιλογές; Και με ποιο δικαίωμα συγκρίνεις τις ζωές τρίτων ανθρώπων με το πρόσωπο που υποτίθεται πως αγαπάς; Δεν υπάρχει καμιά λογική στα παραδείγματα αυτού του τύπου. Ο ένας είναι ο ένας κι ο άλλος είναι ο άλλος. Κι η κάθε ζωή μοναδική κι απρόβλεπτη μέχρι το τέλος. Δεν μπορείς, όσο κι αν λες πως έχεις το δικαίωμα, που δεν το έχεις, να προκαθορίσεις την πορεία του παιδιού σου. Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να το αφήσεις να ανοίξει τα δικά του φτερά και να κάνει τα δικά του ταξίδια, ακόμα κι αν είναι ριψοκίνδυνα σύμφωνα με τα δικά σου κριτήρια. Τα κριτήρια αυτά είναι δικαιωματικά δικά ΣΟΥ, αλλά όχι απαραίτητα και των άλλων. Σταμάτα ακόμα να με επιφορτίζεις με ενοχικά σύνδρομα του τύπου "εγώ έκανα το σκατό μου παξιμάδι για πάρτη σου"... Δεν στο ζήτησα, δική σου επιλογή ήταν αφενός κι αφετέρου έχεις αναρωτηθεί αν θεωρώ πως το σκατό αυτό έγινε ένα χορταστικό παξιμάδι ή ένα αφρώδες κι αινιγματικό κινεζικό fortune cookie? Ακόμα κι αυτό που εσύ νιώθεις ως υπέρτατη θυσία, στα δικά μου μάτια μπορεί να φαντάζει το απόλυτο τίποτα. Και για να σε πάω στη συλλογιστική που ακολουθείς, κάποιοι θεωρούν πως δεν έκανες τίποτα ιδιαίτερο, γιατί η ζωή σου ήταν εύκολη και κάποιοι άλλοι λένε πως τα έκανες χάλια και πως οι ίδιοι θα τα είχαν κάνει καλύτερα.... Υποκειμενικά είναι όλα... Αλήθεια λοιπόν, θες να σε πάω στη λογική των εξωγενών παραδειγμάτων;
Σταμάτα να μου πετάς λοιπόν τις φοβίες σου και να προτζεκτάρεις τη ζωή σου πάνω μου, πόσο μάλλον ανθρώπων που μου είναι κατ'ουσία άγνωστοι κι αδιάφοροι. Αν έχεις εγκλωβιστεί σε επιλογές που δεν θες πια, βρες τον τρόπο να απαλλαγείς από αυτές. Δεν σου φταίω εγώ. Να βρεις άλλο σάκο του μποξ ή να πας στον ψυχίατρο.
Επειδή όμως σου αρέσει το δράμα, Θα σου κάνω τη χάρη να σε χρίσω πρωταγωνίστρια. Θα σε αποδείξω σωστή επιτέλους, μιας και τόσο πολύ το λαχταράς και θα γίνω γνήσιο κι αυθεντικό κωλόπαιδο, έτσι για να γουστάρεις. Και τότε, ίσως τότε να καταλάβεις πως οι σχέσεις είναι διαδραστικές και πως συχνά αυτά που φοβόμαστε ή ενδόμυχα ευχόμαστε, τα προκαλούμε οι ίδιοι στον εαυτό μας. Γιατί, αγαπητή μου μητέρα, όταν πότε δεν βλέπεις κάτι καλό στις επιλογές του παιδιού σου, όταν αντί να χαίρεσαι με την ευτυχία του και να προσδοκάς, να ελπίζεις το τέλειο γι'αυτό και να το θεωρείς ικανό, βλέπεις παντού απειλές και λάθη, είσαι σίγουρη δε πως θα μείνει στο δρόμο, πως θα ερωτευτεί τον υπέρτατο μαλάκα, θα καταντήσει στην καλύτερη ένα αλκοολικό κλοσάρ, ένας αξιοθρήνητος πένητας, που μόνο στραβά θα του τυχαίνουν,τότε πολύ φοβάμαι ότι κέρδισες με την αξία σου τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο υπέρτατο δράμα της ζωής σου, ένα δράμα μεγαλύτερο κι από τα έργα του πολυαγαπημένου σου Τεννεσί Γουίλιαμς. Αυτό το δράμα όμως θα είναι ένας σπαρακτικός μονόλογος... αποκλειστικά δικός σου, γιατί ο συγγραφέας αποφάσισε τελευταία στιγμή πως η κόρη θα πρωταγωνιστήσει σε άλλο μυθιστόρημα τελικά, το οποίο θα είναι μια σπαρταριστή κι απρόβλεπτη κωμωδία.


Περιουσία ρε γαμώτο, σε αυτή τη ζωή είναι οι εμπειρίες, οι γνώσεις, τα ταξίδια, οι ευτυχισμένες στιγμές, οι απολαύσεις... όχι οι καταθέσεις και τα νούμερα, ούτε η σύνταξη και το ΙΚΑ. Η ασφάλεια μιας μετρημένης ζωής δεν διαφέρει από μια φυλακή. Μια φυλακή που μας επέβαλε η εκκλησία και η άρχουσα τάξη μέσα από εξαρτητητικά παιχνίδια ηθικής φύσης, όπου νικητής βγαίνει πάντα το χρήμα. Το χρήμα είναι μέσο μητέρα, όχι σκοπός. Το χρήμα δεν σε κάνει ευτυχισμένο, μπορεί να σου προσφέρει βέβαια τις γνώσεις, τα ταξίδια, τις απολαύσεις και κατ' επέκταση τις εμπειρίες. Το πως το χρησιμοποιείς είναι το ζήτημα. Τροφή για τα σκουληκάκια θα γίνουμε όλοι, τίποτα δεν έχει νόημα, γιατί να μην ζούμε το τώρα, το σήμερα λοιπόν; Αύριο ξημερώνει μια καινούργια μέρα, αύριο όμως! Των φρονίμων τα παιδιά, λέει η παροιμία, πριν πεινάσουν μαγειρεύουν.... Των φρονίμων!

Ο πόνος έσβησε.

Λούστηκα μ’ υγρό ατσάλι
Να εφαρμόσει πάνω μου
Πανοπλία αόρατη να γίνει.
Αυτό ήθελα.
Να διανύσει το χρόνο της η ζωή.
Παιδιά, Καριέρα, σχέδια, εγώ;
Ας γελάσω.
Πρέπει να με αντέξω.
Χωρίς δεκανίκια
Χωρίς αντωνυμίες κτητικές
Κι επιθετικούς προσδιορισμούς
Δεν θέλω για συνοδοιπόρους
ευαισθησίες, κλάματα και στεναγμούς.
Τι να τα κάνω τα γιατί, τα πως και τι.
Προορισμό να έχω τον ψυχογιατρό;

Λούστηκα μ’ υγρό ατσάλι λοιπόν.
Ο πόνος έσβησε
Μαζί μ’ αυτόν κι εγώ.

Λήδα Καφετζή
Ιούλιος 2009

If you wanna be rich… My way is through the beach!!!

Μετά από πολύ καιρό, κοντά 4 χρόνια, απομόνωσης κι αυτοανάλυσης, είπα να κάνω μια αλλαγή, να ξαναβγώ στην τσάρκα, στο κουρμπέτι, να ζήσω «φυσιολογικά». Να πω την αλήθεια μου, πιο πολύ φοβήθηκα μη βαρεθώ το ίδιο μοτίβο μέχρι να πεθάνω. Τι θα κάνω 50 χρόνια; Τι άλλο έχω για να αναλύσω; Τα ίδια και τα ίδια; Τι να γράψω; Τι να πω; Τι να ζωγραφίσω; Δεν πρέπει να μαζέψω τουλάχιστον καινούργιο υλικό;
Είναι και εκείνη η έμμονη φοβία που με κατατρώει μήπως και κάνω τις ανεπάρκειες μου φιλοσοφία. Μ’ έπιασε κι ένα είδος εφηβικού τσαμπουκά, να αλλάξω τον κόσμο. Και πως θα τον αλλάξω, άμα κρύβομαι απ’ αυτόν; Πήρα βαθιά αναπνοή και βούτηξα…
Να ανοίξω ή μάλλον να αγοράσω το μαγαζί μιας φίλης στο Κολωνάκι, με ρούχα, αυτό αποφάσισα να κάνω. Να γίνω έμπορος, επιχειρηματίας… Εγω; Μπλιαχ, ε; Κι όμως! Ούτε το Κολωνάκι είναι το πρόβλημα μου, ούτε το εμπόριο… Ούτε καν ο κόσμος, αλλά ούτε κι ο βιομήχανος ή ο εφοπλιστής. Τα μυαλά είναι το πρόβλημα. Εκεί είναι ο στόχος, που έλεγε κι η Γώγου.
Μέσα σε ένα τρίμηνο συνειδητοποιώ με ανείπωτη χαρά πως εξακολουθώ κι εκπλήσσομαι. Αυτό για μένα είναι μεγάλο δώρο. Δεν έχω γίνει φυτό. Όχι ακόμα τουλάχιστον. Ανακαλύπτω τεράστια αποθέματα υπομονής και διαλλακτικότητας. Μπορώ και συναισθάνομαι, μπαίνω στα παπούτσια των άλλων, διεκδικώ, υποχωρώ, συναλλάσσομαι. Αν κάνω για έμπορος; Με τα δεδομένα, με τα σημερινά δεδομένα του εμπορίου και των business όχι. Σαφέστατα όχι. Σε αυτούς τους χώρους, όταν κάποιος σου ζητάει ένα, πρέπει να του γαμήσεις την ψυχολογία, θέτοντας ένα σκασμό παράλογες απαιτήσεις για να τον αποπροσανατολίσεις από την αρχική του διεκδίκηση. Πρέπει να γίνεις Συλβί από τα Μαύρα Μεσάνυχτα, Γιάννα που κλείνει με το έτσι θέλω ραδιόφωνο κι εφημερίδα σε μια νύχτα, Σκύλα και Χάρυβδη ταυτόχρονα. Στον κόσμο των business, αλλά κατ’ επέκταση σε όλη την επαγγελματική σου σταδιοδρομία, εάν θέλεις να επιβιώνεις ή και να κατακτήσεις κάποια πράγματα, ο μόνος τρόπος είναι να γίνεις ένα στυγνό βαμπίρ που απομυζά τις ζωές και τις αξιοπρέπειες των άλλων. If you wanna be rich you’ ve got to be a bitch, που λέει και το χορευτικό άσμα. Όποιον κι αν συμβουλεύτηκα, δεξιό, αριστερό, κομμουνιστή, καπιταλιστή, υπάλληλο, επιχειρηματία, τα ίδια άκουσα.
Η απόφαση μου;
Το μαγαζί θα το ανοίξω και θα τα καταφέρω, παρόλες τις δυσκολίες που συναντώ! Γιατί δεν είναι κακό πράγμα να είσαι φιλόδοξος και ματαιόδοξος. Η ίδια η ζωή εξάλλου είναι αφόρητα ματαιόδοξη, γιατί να μην είμαι κι εγώ;
Αδίστακτη όμως δεν θα γίνω. Όχι για λόγους ηθικής, γιατί δεν είναι ηθική όλη αυτή η ψευτό-φιλοσοφία του οπισθίου περί καλού και κακού, ηθικού κι ανήθικου. Αυτά είναι εργαλεία που πατάνε σε ενοχικά σύνδρομα για να χειραγωγούνται οι μάζες από όλους τους αδίστακτους.
Θα γίνω έμπορος κι επιχειρηματίας και θα πουλάω ρούχα στο Κολωνάκι, χωρίς να γίνω Γιάννα, Συλβί, κλπ για ένα και μόνο λόγο. Γιατί το όνειρο ενός άλλου κόσμου είναι πολύ μεγαλύτερο από εμένα, πολύ πιο φιλόδοξο και μεγάλο και σπουδαίο. Είναι αθάνατο. Και για να αλλάξει κάποτε ο κόσμος, θα πρέπει όλοι εμείς που γκρινιάζουμε, να μπούμε μέσα σε αυτόν τον κόσμο και με τις πράξεις μας, με τους τρόπους μας, με τη συμπεριφορά μας, να δημιουργήσουμε καινούργια συναλλακτικά ήθη κι έθιμα, μια νέα ηθική. Αυτό είναι το στοίχημα για μένα. Να καταφέρω να κάνω πετυχημένες(σύμφωνα με τα δικά μου δεδομένα, που δεν περιλαμβάνουν ούτε cayenne, ούτε βίλλα στη Βουλιαγμένη, ούτε 45 παρατρεχάμενους) business, χωρίς όλες αυτές τις εξουσιαστικές αηδίες που κάνουν οι άνθρωποι μεταξύ τους για να νομίζουν ότι κάτι καταφέρνουν. Κι ας κλάψω κι ας πονέσω. Θα τα καταφέρω! Γιατί μέσα μου υπάρχει ακόμα ένα τσαμπουκαλεμένο παιδί που δεν το σταματάει τίποτα.

Γιατί θα πάω να ψηφίσω;

Δημοκρατία: ένα κουρασμένο σύστημα διακυβέρνησης, μια αυταπάτη που σαγηνεύει τις μάζες… μια ουτοπία που ποτέ δεν εφαρμόστηκε πλήρως.

Προσωπικά δεν ξέρω αν πιστεύω στη δημοκρατία, τουλάχιστον έτσι όπως είναι. Πιστεύω στην ελευθερία, στην αναρχία, στην προσωπική αίσθηση ευθύνης, αξίες που δεν έχουν καθόλου να κάνουν με κόμματα, δογματισμούς ή ψήφους κι εκλογές. Παιδεία και καλλιέργεια χρειάζονται οι άνθρωποι. Τα υπόλοιπα λύνονται.

Γιατί θα πάω να ψηφίσω τότε;

Μπορεί να γκρινιάζω για τα κακώς κείμενα, να λέω πως αυτό που ζούμε είναι μια κεκαλυμμένη δικτατορία των πολυεθνικών εταιριών, να απαξιώνω τους θεσμούς και να φωνάζω πως είναι διεφθαρμένοι πια, αλλά πρέπει να παραδεχτώ πως μέσα από αυτό το σύστημα κι εξαιτίας αυτού του συστήματος, μπορώ να λέω τις μπούρδες που λέω. Κι αυτό το δικαίωμα έκφρασης, όσο κουτσουρεμένο κι αν είναι, μου το εξασφάλισαν κάποιοι άνθρωποι που αγωνίστηκαν, εξορίστηκαν, εκτελέστηκαν. Άνθρωποι που μάτωσαν ψυχικά και σωματικά γι’αυτό που εμείς με τόση ευκολία σνομπάρουμε, χλευάζουμε κι απαξιώνουμε, το δημοκρατικό σύστημα, κορμός του οποίου είναι η εκλογική διαδικασία, η συμμετοχή, η πολιτική δράση. Αν με εκφράζει κάποιο κόμμα; Όχι, ούτε καν κατά προσέγγιση. Με το να πάω όμως παραλία, σε τι θα ωφεληθώ; Σε τι θα ωφελήσω το κοινωνικό σύνολο; Τι μήνυμα στέλνω; Η αποχή σαν θέση μπορεί να έχει νόημα. Ποιος θα αναλάβει όμως να επικοινωνήσει το νόημα; Οι κάμερες στις παραλίες που θα δείχνουν μαυρισμένα κωλαράκια;
Τα δικαιώματα που έχουμε είναι λειψά, η δημοκρατία που έχουμε είναι ανάπηρη, οι θεσμοί νοσούν, οι πολιτικοί είναι για ξύλο, τα κόμματα είναι δογματικά… Την κοινωνία όμως και τους κανόνες που τη διέπουν, την καθορίζουμε όλοι εμείς. Με την αποχή, στηρίζονται μόνο τα μεγάλα κόμματα, αυτά τα οποία βαρεθήκαμε και τελικά στέλνουμε ένα λάθος μήνυμα, ότι δεν μας νοιάζει τι κάνουν, ας κάνουν ότι θέλουν.

Δεν ξέρω τι θα ψηφίσω… Ξέρω τι δεν θα ψηφίσω, ξέρω ποιοι κυβερνούν τόσα χρόνια και δημιούργησαν αυτό το απόλυτα κι απροκάλυπτα διεφθαρμένο κράτος, ξέρω ποιοι ευθύνονται για αυτήν την κατάντια: οι εξής δύο γνωστοί άγνωστοι γραβατομένοι τρομοκράτες. Ατιμώρητους θα τους αφήσουμε;
Κατά τα άλλα, εδώ θα είμαστε, σε αυτό τον πλανήτη και μπορούμε πάντα να διεκδικούμε με διάφορους τρόπους αυτά που θέλουμε, που ονειρευόμαστε, που προσδοκούμε. Κι ας μην ξεχνάμε την περίφημη φράση από το V for Vendetta: ideas are bulletproof!!!

Ο Προμηθέας και η Κ. Κούνεβα θύματα της ίδιας νοοτροπίας.

Πριν λίγες μέρες είδα μια εκπομπή στον ΣΚΑΙ για ένα υπέροχο και πανέξυπνο ντόπερμαν που έφτιαχνε γεωμετρικά σχήματα με τα λούτρινα παιχνίδια του. Τοποθετούσε τα παιχνίδια του ανά κατηγορία, τα αρκουδάκια με τα αρκουδάκια, τα πιθηκάκια με τα πιθηκάκια ή με κάποιο μοτίβο, όλα μπρούμυτα ή ανάσκελα σε σχηματισμούς ή σε ευθείες γραμμές. Πολλοί θα υποστηρίξουν πως κάτι τέτοιο έγινε μετά από εκπαίδευση. Ίσως να είναι κι έτσι. Ας όψεται ο Παβλόφ! Βέβαια, με το δικό μου το μυαλό κι επειδή έχω σκυλιά, το βρίσκω λίγο δύσκολο να συνδέσεις το σχήμα ενός ψεύτικου παιχνιδιού με ένα εξαρτημένο αντανακλαστικό. Δε λέω ότι είναι αδύνατο, αλλά παραείναι δύσκολο να εμβαθύνεις πέρα από πρωτογενή ένστικτα με αυτή τη μέθοδο εκπαίδευσης. Κατά τη δική μου άποψη, αυτή η συμπεριφορά του σκύλου δείχνει μια κάποια ευστροφία, ίσως και την υποψία αυτόνομης σκέψης.

Που θέλω να καταλήξω; Τα ζώα έχουν και συναισθήματα και λογική και ψυχή. Δεν είναι πλάσματα ενός κατώτερου Θεού, αλλά του ίδιου Θεού, που οι περισσότεροι πιστεύετε πως σας έφτιαξε κατ΄ εικόνα και καθ’ ομοίωση. Όπως πλάσματα του ίδιου Θεού είναι και όλοι οι άνθρωποι αυτού του πλανήτη, λευκοί, μαύροι, κίτρινοι, ερυθρόδερμοι, άνδρες, γυναίκες και παιδιά.

Κι όμως, σε αυτόν τον πλανήτη δεν έχουν όλες οι ψυχές την ίδια τύχη. Κάποιες κυρίες είχαν την τύχη να γεννηθούν στην «δυτική» κι «αναπτυγμένη» Ελλάδα, με λευκό χρώμα δέρματος και μπορούν και απολαμβάνουν τις Πασχαλινές-θρησκευτικές διακοπές τους πίνοντας το φραπεδάκι τους και το κρασάκι τους κάπου στη Μύκονο, στην Πάρο και τη Λέσβο… Κάποιες άλλες κυρίες, όπως η Κωνσταντίνα Κούνεβα είχαν την ατυχία να γεννηθούν σε μια παραπαίουσα κομμουνιστική Βουλγαρία, η οποία και κατέρρευσε οικονομικά και αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στην «αναπτυγμένη» Ελλάδα για να εργαστούν, στερούμενες φυσικά διακοπών και λοιπών πολλών απολαύσεων. Η Κωνσταντίνα Κούνεβα, όπως και εκατομμύρια άνθρωποι σε αυτόν τον πλανήτη γεννήθηκαν απλά άτυχοι. Και δεν τους φτάνει απλά η κακοτυχία τους, αλλά πρέπει από πάνω και να τιμωρηθούν για αυτήν. Πρέπει να βασανιστούν, να χλευαστούν, να πεθάνουν, σύμφωνα με τα άρρωστα μυαλά διάφορων φασιστοειδών. Όπως και οποιοδήποτε πλάσμα σε αυτόν τον πλανήτη δεν πληροί τα δεδομένα της καθαρότητας της φυλής, στην οποία ανήκει ο κάθε ψυχανώμαλος. Και πως τους τιμωρείς αυτούς που τολμούν και αναπνέουν τον ίδιο αέρα που ο Θεός δώρισε σε εσένα και τους ομοίους σου κατά αποκλειστικότητα-γιατί έτσι νομίζουν όλοι αυτοί;

Με οξύ. Είναι της μόδας τελευταία…
Η Κωνσταντίνα Κούνεβα δέχτηκε επίθεση λίγο πριν τα Χριστούγεννα, λίγο πριν τη γέννηση του Θεανθρώπου. Ρατσιστικά τα αίτια ή πολιτικά; Ή συνδυασμός των δύο;
Ο Προμηθέας, ένας ταλαίπωρος σκυλάκος από τη Λέσβο δέχτηκε επίθεση λίγο μετά το Πάσχα, λίγο μετά την ανάσταση του Θεανθρώπου. Τα αίτια; Ενοχλούσε. Ενοχλούσε η ύπαρξη του.

Όσο κι αν διαφωνήσετε, θεωρώ πως αυτά τα δύο γεγονότα είναι ίσης σημασίας, γιατί πηγάζουν από την ίδια φασιστική και ρατσιστική λειτουργία, που συνήθως συνοδεύεται από το τρίπτυχο Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια. Ένα τρίπτυχο που δικαιολογούσε τις πράξεις της Κου-Κλουξ-Κλαν, του Ναζισμού, που δικαιολογεί τη σφαγή των Παλαιστινίων από τους Ισραηλινούς, τους πολέμους μεταξύ των φυλών της Αφρικής, την εξολόθρευση των αδέσποτων ζώων. Βασική ψευδαίσθηση όποιου ασπάζεται αυτό το τρίπτυχο είναι ότι ο ίδιος και οι όμοιοι του αποτελούν την εκλεκτή φυλή του Θεού που σκοπό έχει να κυριαρχήσει επί της γης εις βάρος όλων των άλλων ζώντων οργανισμών. Είναι ένα βαρύ κι επικίνδυνο ναρκωτικό που βλάπτει πολύ σοβαρά την υγεία των άλλων, ζώων και ανθρώπων.

Κανείς Θεός δεν έφτιαξε τα υπόλοιπα πλάσματα για να χρησιμεύουν ως σκεύος ηδονής των άρρωστων προθέσεων κανενός. Και ο σκυλάκος Προμηθέας και η μετανάστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα είναι πλάσματα με αισθήματα, με σκέψη, με ψυχή. Οι βασανιστές τους όμως δεν έχουν βρεθεί και δεν θα βρεθούν και ποτέ, γιατί δυστυχώς το προαναφερθέν τρίπτυχο είναι βαθιά ριζωμένο στη νοοτροπία των συμπατριωτών μας, οι οποίοι συγκαλύπτουν τους όμοιους τους Έλληνες θρησκευόμενους οικογενειάρχες, λες και αυτές οι ιδιότητες τους λειτουργούν ως συγχωροχάρτι για τα εγκλήματα τους. Ο δράστης δεν είναι ένας, αλλά όλοι εσείς που σιωπάτε και αδιαφορείτε, εκμεταλλευόμενοι με αλαζονεία την καταγωγή-κοινωνική θέση(ανά τον κόσμο) που τυχαία σας δόθηκε. ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ είστε. Γιατί γνωρίζετε πολύ καλά πότε πηδήχτηκε η Σούλα με το Μήτσο, γιατί την είδε η Μαρία να βγαίνει από το αυτοκίνητο του Τάσου, που το είχε δανείσει στο Μήτσο, που του το είχε δήθεν ζητήσει για να πάει τις πατάτες στην Αθήνα... Κανείς σας όμως δεν γνωρίζει το βασανιστή του Προμηθέα... Κανείς σας ποτέ δεν υποψιάστηκε τον βιαστή πατέρα... Πολύ επιλεκτική ροή πληροφοριών ρε αδελφέ!Και σε κλειστές κοινωνίες λίγων κατοίκων...

Εύχομαι να μην υπάρξουν άλλος Προμηθέας κι άλλη Κούνεβα, αν και ξέρω πως ελπίζω μάταια. Επειδή όμως οι εικόνες είναι πιο δυνατές, κοιτάξτε τον Προμηθέα, κοιτάξτε τα τραύματα του και σκεφτείτε τον πόνο του, σκεφτείτε τον πόνο της Κωνσταντίνας, και της κάθε Κωνσταντίνας που έχει βασανιστεί αναίτια… Κι έπειτα σκεφτείτε εάν θέλετε οι άνθρωποι αυτοί που μπορούν και κάνουν τέτοια εγκλήματα να κυκλοφορούν ανάμεσα σας, αν δικαιολογούνται επειδή πηγαίνουν στην εκκλησία ή επειδή έχουν οικογένεια, επειδή είναι Έλληνες... Σκεφτείτε το. Και αναρωτηθείτε γιατί στις ελληνικές φυλακές η πλειοψηφία των κρατουμένων αποτελείται από αλλοδαπούς. Μήπως γιατί ποτέ κανείς δεν καταγγέλλει τους ημέτερους;

Ειδήσεις... μιλάμε για πολύ γέλιο!!!!

Χαχαχαχα!!!!
Σήμερα είδα ειδήσεις στο MEGA CHANNEL!!!!
Το άλλο με τον Τοτό, το ξέρετε;

Έχουμε και λέμε…. Μέγα σκάνδαλο με τον κύριο Παυλίδη της τάξης των 100.000€. Τώρα είτε τα πήρε από το κόμμα είτε είναι ο βλάκας της ιστορίας. Τόσα σκάνδαλα εκατομμυρίων, Βατοπέδια, Siemens… και θέλετε να πιστέψουμε πως για τα δρομολόγια των άγονων γραμμών η μίζα ήταν μόνο εκατό ψωροχιλιαρικάκια; Ελάτε καλέ! Κάποιος πρέπει να την πληρώσει για τον κύριο Βουλγαράκη(σε πολλά σκάνδαλα δεν μπλέχτηκε αυτός;-αλλά, ναι, ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό!), τον κύριο Ρουσόπουλο(κάτι υπόγεια έχει το παιδί όλα κι όλα, κι είναι και γιος ταχυδρόμου!), τον κύριο Ζαχόπουλο(στο τσακ την γλίτωσε ο άνθρωπας. Κρίμα να τον τραβολογάμε, άσε που τώρα ζει άλλο δράμα: ο γιος του τα έχει με την Μπεζαντάκου!), τον παναγιότατο Εφραίμ…

Siemens … Εδώ είναι τα χοντρά φράγκα! Πράσινα και γαλάζια. Ω, ναι! Εδώ αγοράζονται και λίμνες και νησιά και το Αιγαίο μη σας πω. Αλλά… πρώτο θέμα το διαμέρισμα της κόρης Παυλίδη στο Ν.Ψυχικό! Εκείνα τα Ολυμπιακά Ακίνητα, εκείνα καλέ, που μας απασχολούσαν τρεις μήνες πριν τα γεγονότα του Δεκεμβρίου, τα θυμάται κανείς; Λέω εγώ τώρα!

Τι άλλο; Ααααα… Ο κοντός αυτιάγκουρας τακουνοφόρος ζήλεψε και θέλει να ποινικοποιήσει κι αυτός την κουκούλα. Αισθάνομαι τόσο περήφανη που είμαι Ελληνίδα! Έτσι για να δείξουμε στους βρωμογάλλους ότι η Ελλαδίτσα κρατάει ακόμα τα φώτα του πολιτισμού! Και ναι… ο Κωστάκης θα μείνει στην ιστορία!

Μετά τις φονικές ζαρντινιέρες, τους εγκληματικούς τοίχους και τα επικίνδυνα χαντάκια, ανακαλύψαμε τα επιθετικά πεζοδρόμια. Δύο νεαροί νοσηλεύονται στο Γενικό Κρατικό έπειτα από τον ξυλοδαρμό που υπέστησαν από τα ΜΑΤ χτες το βράδυ. Η αστυνομία πάλι λέει ότι χτύπησαν όταν έπεσαν στα επικίνδυνα πεζοδρόμια που διατηρεί ο δήμος Αθηναίων. Τα παράπονα σας λοιπόν στον κύριο Κακλαμάνη. Εμπρός λοιπόν, να διαμαρτυρηθούμε και να απαιτήσουμε πεζοδρόμια φιλικά προς τους πέφτοντες, φτιαγμένα από καουτσούκ, φελιζόλ και αφρολέξ!

Κι εκείνο το αψηλό μελαμψό κι όμορφο αγόρι θέλει λέει να διωχθούν ποινικά οι νομικοί του υπουργείου δικαιοσύνης των ΗΠΑ που με νομοθετικές ρυθμίσεις επέτρεψαν τα βασανιστήρια από την CIA εναντίον υπόπτων τρομοκρατικών ενεργειών… αλλά δεν τον αφήνουν…. Λέει…. Και επίσης στο χωριό μου λέει μια παροιμία… όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργοί να ξημερώσει….

Αυτά νομίζω ήταν τα ανέκδοτα της ημέρας.
Το χθεσινό ανέκδοτο ήταν πως την 21η Απριλίου 1967 έγινε πραξικόπημα…. Λες και τώρα ζούμε σε δημοκρατία…. Χαχαχαχα… γελάσαμε!

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΗ. ΕΙΜΑΙ ΛΗΔΙΚΗ. ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ Η ΜΗΠΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΕΤΞΩ ΚΑΙ ΜΟΛΟΤΟΦ?

Έλεγα πως θα ηρεμούσα στο χωριό…. Μα γιατί έχω τόσο λάθος προσδοκίες;
Κάθε Πάσχα τα ίδια….

«Ανάσταση που θα κάνεις;»
«Δεν πάω στην εκκλησία.»
«Γιατί;»
«Ε, δεν είμαι και χριστιανή, έχω και τη Μιρέλλα(τη μία από τα σκυλιά μου) που είναι κροτοφοβική και φοβάμαι μην πάθει καμιά ανακοπή από τον πανικό της με τα βαρελότα…»
«Αμάν πια με τα κωλόσκυλα ρε Λήδα. Τι θα πάθουν; Έλα τώρα, άσε τις βλακείες κι έλα στην εκκλησία.»

Παλιά δεν απάνταγα όπως ήθελα, άρχιζα τα ναι μεν αλλά, να ξέρεις, να το ένα και κοίτα το άλλο και μωρέ… λες κι έκανα έγκλημα που δεν γουστάρω τα χριστιανικά έθιμα κι ειδικά τα χριστιανικά έθιμα με παγανιστικά κατάλοιπα(βλέπε βαρελότα).
Τώρα πια η απάντηση είναι σαφής και ξεκάθαρη στην ερώτηση γιατί δεν πας στην ανάσταση: «Γιατί κλάνει το γατί.» Κι άμα μου τα πρήξει ο οιοσδήποτε συνομιλητής μου, θα ακούσει και ένα ηχηρό «Άντε γαμήσου» και θα πάψει εφεξής να μου απευθύνει το λόγο. Ευτυχώς.
ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ και δεν γουστάρω να επιβάλλω την απιστία μου σε κανένα. Θέλει ο άλλος να πιστεύει και να νηστεύει με νηστίσιμη φέτα; Θέλει να θεωρεί πως είναι χριστιανός με το να πηγαίνει 12 παρά πέντε στην εκκλησία και να φεύγει στις 12και πέντε; Ποσώς με νοιάζει. Να αντιστρέψω τον διάλογο;... Μεγάλο Σάββατο, αργά το απόγευμα….

«Πάμε για ποτό στο ροκ μπαράκι του άθεου Μήτσου;»
«Απαπα. Θέλω να πάω στην Ανάσταση;»
«Γιατί;»
«Γιατί είμαι χριστιανή και πιστεύω στο συμβολισμό της ανάστασης του θεανθρώπου.»
«Αμάν πια ρε κορίτσι μου με την κωλόπίστη σου. Τι θα πάθεις δηλαδή αν δεν πας στην εκκλησία; Έλα τώρα, άσε τις βλακείες και πάμε να πλακωθούμε στα σφηνάκια.»

Πριν σπεύσετε να με φάτε την άπιστη ειδωλολάτρισσα, αναρωτηθείτε, αν έχω το δικαίωμα να είμαι άθεη, σκυλομάνα κι αναρχική. Και για να σας προλάβω, το έχω το δικαίωμα, όσο το έχετε εσείς να πιστεύετε σε κάτι που εμένα μου φαίνεται γελοίο κι επικίνδυνο. Όπως έχετε το δικαίωμα να πιστεύετε ότι η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΛΑΟΣ, το ΚΚΕ, ο ΣΥΝ , οι Ο.Π. θα σας λύσουν τα κοινωνικά σας προβλήματα. Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει. Κανείς όμως δεν μπορεί να επιβάλλει την άποψη του και το γούστο του στους άλλους με το στανιό. Γι΄αυτό καλώς ή κακώς υπάρχουν και οι νόμοι. Νόμοι, που θέτουν όριο στην ένταση του ήχου, όρια στην κατανάλωση αλκοόλ στην περίπτωση που κάποιος οδηγεί, όρια που αφορούν το κοινωνικό σύνολο. Αυτά τα όρια και οι νόμοι λοιπόν θεωρούν τις κροτίδες και τα βαρελότα επικίνδυνα και παράνομα. Οι ίδιοι νόμοι απαγορεύουν την πώληση ολόκληρων ζώων στα κρεοπωλεία και την κατανάλωση εντοσθίων. Δεν θα καθίσω τώρα να αναλύσω την άποψη μου περί θρησκευτικότητας και λαμπάδας υπερπαραγωγής, ούτε τη σχέση του Πάσχα ως πνευματικής εορτής με το κυριακάτικο ξεκοίλιασμα. Φιλοσοφικές κουβέντες του οπισθίου. Θέλω να θίξω όμως το ζήτημα της κατ΄ξακολόυθησιν παραβατικότητας, τον τραγικό απολογισμό των τροχαίων ατυχημάτων, τους ακρωτηριασμούς από τη ρήψη παράνομων κροτίδων και την κατανάλωση απαγορευμένων τροφίμων, την επιβολή της αισθητικής των γειτόνων που παραβιάζουν την ώρα κοινής ησυχίας, τα όρια των επιτρεπόμενων ντεσιμπέλ,κ.ο.κ.

Το θέμα είναι ό,τι όλοι εσείς που θα ξεκοιλιαστείτε στο Πάσχα και θα ξεσαλώσετε με τις κροτίδες είστε εξίσου παράνομοι και εγκληματίες, ανήκετε στην ίδια συμμορία που με τσαμπουκά παρανομεί εδώ και χρόνια εις βάρος των συμπολιτών σας, όπως και οι κουκουλοφόροι που τα σπάνε αδιακρίτως. Κι όσο κι αν δεν γουστάρω, σαν άποψη και στάση ζωής την αδιάκριτη βία, δεν μπορώ παρά να τους υποστηρίξω, τους κουκουλοφόρους βανδαλιστές. Αυτοί δεν είναι τόσο παράνομοι κι επικίνδυνοι όσο είστε εσείς. Χριστιανοί ορθόδοξοι, Ανάσταση, Πάσχα; Μάθετε να συγκεντρώνεστε ήρεμα, χωρίς να ενοχλείτε τους γύρω σας, πηγαίνετε στα Ίμια να γιορτάζετε, κάντε την πορεία του επιταφίου χωρίς να χρειάζεται να παραλύσει η πόλη ή το χωριό, φάτε αρνάκι στο φούρνο άνευ κοκορετσίου, μην πιείτε, τηρήστε τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας κι ακούστε την απαράδεκτη μουσική σας στα επιτρεπόμενα όρια, χρονικά και ηχητικά. Κι άμα τα κάνετε όλα αυτά, εγώ μαζί σας, να τα πιάσουμε τα κωλόπαιδα που σπάνε τις περιουσίες των ανθρώπων, να γίνονται οι πορείες στο Κρυονέρι, να εκτελείται όποιος πετάει μολότοφ… Έως τότε, δηλαδή ποτέ, κι επειδή τα νεύρα μου τα θεωρώ πιο ουσιώδη από τα τζάμια του αυτοκινήτου μου, εχθροί μου είστε όλοι εσείς οι Φαρισαίοι, οι κατ’ εξακολούθησιν παρανομούντες υποκριτές και όχι οι κουκουλοφόροι. Στατιστικά εσάς σας πετυχαίνω κάθε μέρα στη ζωή μου.

Λέει το γουρούνι στο αρνί: «Καλό Πάσχα.»
Και το αρνί του απαντάει: «Αντε γαμήσου.»

Είπαμε... καλό πάσχα!

Σκεφτόμουν διάφορα εν όψει Πάσχα, μέχρι που έπεσα σε αυτό το κείμενο στο Facebook...
Δεν έχω να προσθέσω και πολλά. Θα του χαλάσω τη μαγιά, αν βάλω τα δικά μου...
Οπότε απλά απολάυστε το!
http://itsaousa.blogspot.com/

Καλό shopping αύριο, καλό βαρελότο και λαμπάδα υπερπαραγωγή το Σάββατο, καλό ξεκοίλιασμα την Κυριακή και από Δευτέρα τα λέμε!

Rasa Records S.A.

Τον τελευταίο καιρό χάθηκα. Κάτι κάποια τρεξίματα, δουλειές, αρρώστιες, κηδείες, μετά μερικά ευχάριστα, κάτι οι εσωστρέφειες μου, λίγο η κούραση, δεν πολύ-παρακολούθησα τα δρώμενα. Αποσπασματικές πληροφορίες, σκόρπια πράγματα… Ένας καταστροφικός σεισμός στην Ιταλία, ένας φρικαρισμένος νεαρός που σκόρπισε τον πανικό στη σχολή του ΟΑΕΔ, ένας σχιζοφρενής με ηλεκτρικό πριόνι, γκαζάκια, κι άλλα γκαζάκια, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε, νέο σκάνδαλο-δεν έχω καταλάβει πλήρως, εκλογικά σενάρια, γκάλοπ…. Και ξαφνικά βλέπω σήμερα το απόγευμα στο ALTER πως ο κύριος Γαϊτάνος πήρε 22.000€ από το δήμο Γλυφάδας για να ψάλει στην εκκλησία. Και αναρωτιέμαι, εγώ που είμαι άθεη, άθρησκη και γενικά α στερητικό, αλλά που πληρώνω σα μαλάκας και φόρους και δημοτικά τέλη, αναρωτιέμαι, γιατί πρέπει να επιβαρύνεται η δική μου η τσέπη για την χριστιανική ορθόδοξη και πανηλίθια-κατ’ εμέ πάντα- πίστη και εθιμοτυπία. Τι δουλειά έχει να πληρώνει ο δήμος για μια θρησκευτική μασκαράτα; Πως είναι δυνατό το δημόσιο και κρατικό χρήμα να δίνεται σε μια θρησκευτική οργάνωση; Και δη στη συγκεκριμένη, στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας Α.Ε., αυτή με τα σκάνδαλα, τις παιδεραστίες, τα ροζ στριγκάκια, τις offshore εταιρίες και τις λιμουζίνες. Που κακό ψόφο να έχουν όλοι αυτοί οι τραγόπαπες, που αν υπάρχει Θεός, αν υπήρξε ο Χριστός, όχι φωτιά, αλλά δεν ξέρω τι πρέπει να τους στείλει να τους κάψει. Ε, όλους αυτούς, τους πληρώνουμε εμείς, χριστιανοί ορθόδοξοι και μη. Κανονικό νταβατζηλίκι! Πως πληρώνει και ο κοινόχρηστος χώρος της πολυκατοικίας την ΕΡΤ στο λογαριασμό της ΔΕΗ ένα πράγμα; Και πως πληρώνουμε την Μενούνος για την παρουσίαση της Eurovision, ε κάπως έτσι πληρώνουμε τα εκκλησιαστικά τσικό των παπάδων, πχ. τον κύριο Γαϊτάνο, άσχετο αν θα παραβρεθούμε στη συναυλία.
Και μέχρι εδώ, καλά, στην Ελλάδα ζούμε, και η παραμύθα Ορθοδοξία- πατρίδα έχει ριζώσει βαθιά μέσα μας μετά από την πολυετή εκπαιδευτική προπαγάνδα του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων βεβαίως βεβαίως, πως για την επανάσταση του 1821 και για την διατήρηση της εθνικής ταυτότητας καθοριστικό ρόλο έπαιξε η εκκλησία… Αλλά τι σχέση έχει το στανιό μου μέσα η ορθοδοξία, η πίστη, η εκκλησία με την απονομή χρυσού δίσκου; Απονομή χρυσού δίσκου μέσα στην εκκλησία; Από τον αρχιεπίσκοπο;
Και μετά αναρωτιούνται για τα γκαζάκια; Ρε, με μπαζούκας, όλους τους ένστολους, ρασοφόρους, κουστουμάκηδες, τάγματα ασφαλείας… μόνο τους πυροσβέστες αφήστε ήσυχους. Είναι οι μόνοι που μέχρι ώρας κάνουν την δουλειά τους. Και την Μπεζεντάκου, παιδιά, αυτή τουλάχιστον τα τρώει μόνο από κακόγουστους ηλίθιους μουνάκηδες, γιους αποτυχημένων πολιτικών και παρολίγον αυτοχείρων.
Όλα είναι όπως τα άφησα. Ίσως λίγο χειρότερα. Παρ’ όλα αυτά.. αγαπάμε, παλεύουμε, πονάμε, γελάμε, πέφτουμε, ξανασηκωνόμαστε, ονειρευόμαστε, δημιουργούμε, χαλάμε, αναπολούμε, λησμονούμε, ζούμε!Και μας αρέσει. Η ζωή είναι όμορφη, αν εξαφανιστούν δε τα παράσιτα; Η ζωή θα είναι υπέροχη!

Άντε βρε και καλό Πάσχα!