Μακάρι μανούλα να ζήσεις όσο το στεγαστικό μου.

Κάποτε ευχόμασταν να πεθάνουν οι 90χρονοι γονείς μας, να κληρονομήσουμε επιτέλους το σπίτι στα 60 μας και να το ανακαινίσουμε όπως γουστάρουμε ή να το πουλήσουμε και να το κάνουμε προκαταβολή για τη μονοκατοικία στο Ζούμπερι που πάντα ονειρευόμασταν.

Σήμερα, αν η μάνα μας βήξει δύο φορές, κλείνουμε κατευθείαν ραντεβού για μαγνητική πνευμόνων. Καλύτερα 50 ευρώ συμμετοχή από το να πρέπει να πληρώσουμε τη ΔΕΗ.

Η κρίση μάς βρήκε κάπου στα τριάντα πέντε. Και μας άφησε στα πενήντα με μισθό 850 ευρώ, άντε πες χίλια, στεγαστικό ή ενοίκιο, παιδιά, πιθανώς ένα διαζύγιο και μια διατροφή που καταπίνει τον μισό μισθό πριν προλάβουμε να τον μυρίσουμε. Η μαμά, από την άλλη, στα ογδόντα της, με κύρια και επικουρική, έχει καταλήξει ο βασικός χρηματοδότης του νοικοκυριού. Παλιά μας έλεγε να βρούμε καμιά δουλειά και να φύγουμε από το πατρικό. Τώρα, αν φύγουμε, ποιος θα αναλάβει το e-banking; Δεν τα βγάζει ούτε και η μάνα πέρα με την ψηφιακή διακυβέρνηση. Χρειάζεται γραμματέα και λογιστή, εκτός από καθαρίστρια, σοφέρ και κάποιον να κουβαλάει τα ψώνια.

Τώρα αν εσύ είσαι άνεργη πενηντάρα με πέντε χιλιάρικα ετήσιο εισόδημα από ενοίκια και επτά χιλιάρικα σε δόσεις δανείων, μη στενοχωριέσαι. Έρχεται η Εφορία, σου προσθέτει τις δόσεις και τον αέρα που αναπνέεις για τεκμήρια και ανακαλύπτεις ότι είσαι πλούσια. Εσύ ψάχνεις ψιλά στις τσέπες των περσινών μπουφάν, αλλά στα χαρτιά είσαι η Μαρία Αντουανέτα. Φάε παντεσπάνι, μωρή. Και πλήρωσε και τον φόρο σου.

Δεν είναι, λοιπόν, περίεργο που τελευταία ακούμε όλο και πιο συχνά μακάβριες ιστορίες για ανθρώπους που αποκρύπτουν τον θάνατο των γονιών τους, είτε επειδή δεν έχουν να πληρώσουν την κηδεία είτε επειδή χρειάζονται τη σύνταξη. Ίσως και την περίθαλψη. Ανασφάλιστος στα 50 και στα 60 χωρίς ή με χαμηλό εισόδημα μόνο για ντεπόν σε παίρνει.

Προσωπικά, εξετάζω σοβαρά την πλαστική χειρουργική. Όχι για να δείχνω νεότερη. Τι να την κάνω τη νεότητα; Να βγω στα μπαρ να πληρώνω την μπύρα άνευ λες κι είναι ουισκάρα του 2004; Άντε καλέ! Εγώ θέλω να δείχνω τριάντα χρόνια μεγαλύτερη. Να γίνω ίδια η μάνα μου στη φωτογραφία της ταυτότητας. Ρυτίδες, προγούλι, σακούλες, όλο το πακέτο. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρω πώς διάολο θα κοντύνω δεκαπέντε εκατοστά. Αλλιώς, φουλ μέσα στην μπίζνα θα ήμουν κι εγώ. Έχω και κήπο, μάλιστα, με κλειστή πίσω αυλή. Από υποδομές είμαι πλήρως εξοπλισμένη.

Μέχρι τότε, μανούλα μου, να προσέχεις. Να τρως, να κοιμάσαι, να παίρνεις τις βιταμίνες σου και μην ακούσω τίποτα χαζομάρες του τύπου «εγώ έζησα τη ζωή μου».

Κι εμείς τι θα ζήσουμε, χρυσή μου;

Με 850 ευρώ και κυμαινόμενο επιτόκιο;

Κάτσε στ' αυγά σου και πιες το ασβέστιό σου. Έχουμε ΕΝΦΙΑ τον Μάρτιο.