Και Α και Ου και ο φασίστας είναι αλλού

Η συντηρητική Δεξιά εξακολουθεί να κυνηγάει κομμουνιστές, την ώρα που η ακροδεξιά τής χτυπάει φιλικά την πλάτη.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης, σε μια έκρηξη νεανικού ενθουσιασμού, ανασύρει από τη ναφθαλίνη τα φοιτητικά συνθήματα της γαλάζιας παράταξης. Μαζί τους και την ακούραστη αντικομμουνιστική του υστερία, η οποία παραμένει αξιοθαύμαστα ακμαία, σε αντίθεση με αρκετά από τα δημόσια νοσοκομεία της χώρας.

Ο κομμουνισμός, βλέπετε, θεωρείται ακόμα η βασική απειλή του δυτικού πολιτισμού από τα αρτηριοσκληρωτικά μυαλά. Μπορεί να κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, να πέρασαν τρεισήμισι δεκαετίες, να άλλαξαν κυβερνήσεις, νομίσματα, τεχνολογίες και τρεις γενιές κινητών τηλεφώνων, αλλά ο κόκκινος κίνδυνος παραμένει. Αθάνατος. Σαν σταρ του σινεμά αποτυπωμένος για πάντα στο σελουλόιντ.

Αρκετά δυτικότερα από τη βλαχοβαλκάνια Αδωνική Ελλάδα, η γαλλική κυβέρνηση, αφού διαπίστωσε ότι η κοινωνική ειρήνη δεν χωράει στον κρατικό προϋπολογισμό, αποφάσισε να κατεβάσει τον στρατό στους δρόμους για να αποκαταστήσει την τάξη και την ασφάλεια των μεγάλων οίκων μόδας. Ο πρωθυπουργός της χώρας δεν παρέλειψε να κατηγορήσει την ακροαριστερά για τα φαινόμενα βίας στους δρόμους της Γαλλίας. Γιατί, είπαμε, η Αριστερά ευθύνεται για όλα τα δεινά που υφίστανται οι έχοντες. Και οι πλεμπαίοι, που για κάποιον λόγο αντιμετωπίζονται ως πολίτες 28ης διαλογής.

Όταν, λοιπόν, οι συντηρητικές κυβερνήσεις δεν μπορούν να εξασφαλίσουν κοινωνική γαλήνη, στέλνουν τα τανκς, τα οποία, σύμφωνα με τα blue-black αφηγήματα, δεν αφήνουν νεκρούς στο διάβα τους, παρά μόνο στραπατσαρισμένες καγκελόπορτες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.

Στο μεταξύ, στη Γερμανία, το AfD ανεβαίνει και η ακροδεξιά αποκτά ολοένα πιο άνετη θέση στο πολιτικό σαλόνι, με τις ευλογίες πολλών επιχειρηματιών και πολιτικών προϊσταμένων. Επικεφαλής του AfD είναι η Άλις Βάιντελ, η οποία ζει με τη σύντροφό της και μεγαλώνουν μαζί δύο παιδιά, ενώ το κόμμα της εξακολουθεί να εξυμνεί την παραδοσιακή οικογένεια και να πολεμά τα δικαιώματα των ομόφυλων ζευγαριών. Ο Ίλον Μασκ, για κάποιον λόγο, τη γουστάρει κάργα την τύπισσα αυτή, κι ας σιχαίνεται τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα. Προφανώς δεν έχει να κάνει με ιδεολογία η ταύτισή του με το νεοναζιστικό κόμμα, αλλά με συμφέροντα. Θα έχει διαβάσει ίσως για το πώς δημιουργήθηκαν οι κολοσσοί Bosch, Volkswagen και Hugo Boss με την άνοδο του Χίτλερ στη γερμανική καγκελαρία.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο Ντόναλντ Τραμπ σιγοντάρει τον Μασκ και παρέα έχουν αναλάβει να αποδείξουν ότι η πολιτική και η τεχνολογία μπορούν να συναντηθούν σε ένα κοινό όραμα: περισσότερη εξουσία για τους ισχυρούς και λιγότερη ενόχληση από τους υπόλοιπους.

Δεν γνωρίζω τι κάνουν τα βράδια. Πιθανολογώ ότι φοράνε λευκές κουκούλες και αυτοϊκανοποιούνται μπροστά από γιγαντοοθόνες που προβάλλουν τα πεπραγμένα της Κου Κλουξ Κλαν.

Και κάπως έτσι επιστρέφουμε στους Ευρωπαίους συντηρητικούς, που εξακολουθούν να βλέπουν πίσω από κάθε διαδήλωση έναν επίδοξο Λένιν.

Ίσως επειδή ο Λένιν είναι νεκρός και συνεπώς αρκετά ασφαλής ως εχθρός. Ενώ οι πολιτικοί του γείτονες, λίγο δεξιότερα, είναι ολοζώντανοι, διαθέτουν ψηφοφόρους και ενίοτε προσφέρονται για συνεργασίες.

Άλλωστε, γιατί να φοβηθείς κάποιον που μισεί περίπου τους ίδιους ανθρώπους με σένα;

Το πρόβλημα δεν είναι ότι η συντηρητική Δεξιά δεν βλέπει τον φασισμό να πλησιάζει. Είναι ότι ένα μέρος της εξακολουθεί να πιστεύει πως, όταν φτάσει, θα χτυπήσει πρώτα την πόρτα των κομμουνιστών. Και ότι μετά θα φύγει ευγενικά, χωρίς να ζητήσει τα κλειδιά.

Μάλλον είναι ανιστόρητοι οι άνθρωποι. Ή απλώς δεν θυμούνται ποιος άνοιξε την πόρτα στον Χίτλερ στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης