WarGames: Τα έξυπνα όπλα, ο Μασκ και το ρωσικό πετρέλαιο. Παιχνίδι για γερά νεύρα

Οι Ουκρανοί ανακάλυψαν πρόσφατα ότι η λειτουργία των smart drones τους μπορεί να ελεγχθεί εξ αποστάσεως, ακόμη και από την άλλη άκρη του Ατλαντικού.

Σύμφωνα με το Reuters, οι περιορισμοί στο δορυφορικό σύστημα Starshield επηρέασαν, κατόπιν εντολής του Λευκού Οίκου, ουκρανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις που είχαν ως στόχο ρωσικά διυλιστήρια. Ο Ίλον Μασκ έσπευσε να διευκρινίσει ότι το σύστημα ελέγχεται από την αμερικανική κυβέρνηση και ότι εκείνη αποφασίζει για τις παραμέτρους της χρήσης του. Νίπτει, λοιπόν, τας χείρας του. Ο διακόπτης μπορεί να είναι ιδιωτικής κατασκευής, αλλά ο κατασκευαστής του ισχυρίζεται ότι το δάχτυλο που τον κατεβάζει είναι κρατικό. Αν είναι μόνο κρατικό!

Η Ευρώπη, που εν τω μεταξύ έχει επιβάλει εμπάργκο στο ρωσικό πετρέλαιο, εξακολουθεί να πληρώνει αδρά το τίμημα της ενεργειακής της απεξάρτησης από τη Ρωσία. Οι ΗΠΑ, πάλι, χαλαρώνουν προσωρινά τις κυρώσεις για τη διάθεση ρωσικού ντίζελ στη διεθνή αγορά. Το καύσιμο του Πούτιν, φαίνεται, χάνει κάτι από τις ιμπεριαλιστικές του προθέσεις όταν εξυπηρετεί τις ανάγκες της αμερικανικής οικονομίας. Και στις διαδρομές του εμπορίου μέσω τρίτων, οι μεσάζοντες βρίσκουν ευκαιρίες κέρδους. Με το αζημίωτο, βεβαίως βεβαίως. Οι Ευρωπαίοι πολίτες είναι αυτοί που πληρώνουν το μάρμαρο των παιχνιδιών πολέμου. Business as usual.

Με αυτές τις εξελίξεις στην αμερικανική επιχειρηματική σκακιέρα, οι ΗΠΑ πιέζουν τον Ζελένσκι να περιορίσει τα πλήγματα κατά ρωσικών πετρελαϊκών υποδομών. Εξοπλίζουν, δηλαδή, έναν σύμμαχο, αλλά διεκδικούν λόγο στον τρόπο με τον οποίο εκείνος θα χρησιμοποιήσει τα μέσα που διαθέτει, όταν οι στρατιωτικές του επιλογές προσκρούουν σε ευρύτερους οικονομικούς σχεδιασμούς. Η συμμαχική αλληλεγγύη έχει, προφανώς, και ψιλά γράμματα. Συνήθως, μάλιστα, αναγράφονται στην πίσω πλευρά του τιμολογίου.

Και προτού θεωρήσουμε ότι όλα αυτά αφορούν αποκλειστικά την Ουκρανία, ας ρίξουμε μια ματιά στο δικό μας οπλοστάσιο. Η κατοχή ενός οπλικού συστήματος δεν συνεπάγεται κατ' ανάγκην και τον επιχειρησιακό του έλεγχο. Δορυφόροι, λογισμικό, επικοινωνίες και δεδομένα μπορούν να μετατρέψουν την τεχνολογική εξάρτηση σε μοχλό πολιτικού καταναγκασμού. Κι εμείς, στην Ελλάδα, αγοράζουμε πανάκριβα έξυπνα όπλα από τους εκάστοτε πρόθυμους προμηθευτές, χωρίς να συζητάμε εξίσου επίμονα πόση αυτονομία αγοράζουμε μαζί τους. Έχουμε εξασφαλίσει ότι, σε μια κρίσιμη στιγμή, θα υπακούσουν στις δικές μας εντολές; Ή θα χρειαστεί να υποβάλουμε αίτημα ενεργοποίησης, συνοδευόμενο από πιστοποιητικό καλής διαγωγής, ζητώντας την έγκριση του κατασκευαστή;

Η εθνική άμυνα δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους συνδρομητικής υπηρεσίας. Ούτε η κυριαρχία να εξαρτάται από το αν ο προμηθευτής μας εξακολουθεί να θεωρεί συμφέρουσα την άσκησή της.

Γιατί τα σύνορα δεν χρειάζεται πάντα να τα παραβιάσει κάποιος για να πάψουν να είναι δικά σου. Αρκεί να κρατάει εκείνος το τηλεχειριστήριο με το οποίο υποτίθεται ότι τα υπερασπίζεσαι.