Δουλειές υπάρχουν, κύριε Μαρινάκη. Ειδικά στη σεξεργασία!!!

 

Ο Παύλος Μαρινάκης θεωρεί ότι το επίδομα ανεργίας δεν πρέπει να διαρκεί περισσότερο από δύο μήνες. Διότι, όπως μας εξήγησε, «δεν υπάρχει άνθρωπος που να θέλει να βρει δουλειά και να μη βρίσκει».

Ωραία.

Δουλειές υπάρχουν.

Τι δουλειές όμως;

Γιατί κάπου έχουμε αρχίσει να αντιμετωπίζουμε τον άνεργο περίπου σαν αδέσποτο που ταΐζει το κράτος. Του πετάει κάθε μήνα ένα ξεροκόμματο και εκείνος, αντί να φιλήσει το χέρι που τον ταΐζει, έχει και την απαίτηση να συνεχίσει να το παίρνει.

Μόνο που το επίδομα ανεργίας δεν είναι φιλανθρωπία.

Ο εργαζόμενος ασφαλίζεται και καταβάλλονται εισφορές ακριβώς για να υπάρχει προστασία όταν χάσει τη δουλειά του. Όπως δεν σε αποκαλούμε «επιδοματία» όταν η ασφαλιστική πληρώνει το τρακαρισμένο αυτοκίνητό σου, έτσι δεν σου κάνει χάρη κάποιος όταν ενεργοποιείται η προστασία για την οποία ασφαλιζόσουν όσο εργαζόσουν.

Και το επίδομα δεν προστατεύει μόνο τον άνεργο.

Προστατεύει και την πραγματική οικονομία.

Γιατί ο άνθρωπος που απολύθηκε πρέπει την επόμενη μέρα να συνεχίσει να αγοράζει ψωμί, γάλα, βενζίνη, φάρμακα. Να πληρώνει ρεύμα και νοίκι. Αν αύριο χάσουν τη δουλειά τους χίλιοι άνθρωποι μιας πόλης και μηδενιστεί απότομα το εισόδημά τους, το πρόβλημα θα πάψει πολύ γρήγορα να αφορά μόνο τους χίλιους.

Θα αφορά και τον μανάβη και τον περιπτερά και τον χασάπη.

Αυτό ακριβώς κάνει το επίδομα ανεργίας: λειτουργεί ως εξομαλυντής της κατανάλωσης. Δεν αφήνει μια απώλεια εργασίας να μετατραπεί ακαριαία σε μικρό οικονομικό κρατήρα γύρω από κάθε άνεργο.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη.

Το επίδομα αγοράζει χρόνο.

Χρόνο για να μη χρειαστεί ένας λογιστής με δεκαπέντε χρόνια εμπειρίας να δεχτεί την πρώτη άσχετη δουλειά που θα βρεθεί μπροστά του επειδή σε δέκα μέρες λήγει το νοίκι.

Και κάπου εδώ επιστρέφουμε στο περίφημο:

«Μα δουλειές υπάρχουν».

Βεβαίως.

Αύριο μπορεί ένα απολύτως νόμιμο μπουρδέλο να αναζητά εργαζόμενες.

Τι θα κάνει η ΔΥΠΑ;

Θα στείλει μήνυμα σε μια άνεργη γυναίκα;

«Βρέθηκε θέση σεξεργάτριας. Δεν τη θέλετε; Τότε προφανώς δεν θέλετε πραγματικά να εργαστείτε».

Ακραίο παράδειγμα;

Εννοείται.

Γι' αυτό ακριβώς είναι χρήσιμο.

Γιατί αποδεικνύει ότι ούτε εμείς οι ίδιοι πιστεύουμε πραγματικά πως οποιαδήποτε δουλειά είναι κατάλληλη για οποιονδήποτε άνθρωπο.

Υπάρχουν προσόντα. Εμπειρία. Ηλικία. Τόπος κατοικίας. Οικογενειακές υποχρεώσεις. Μισθός. Ωράριο. Σωματικές δυνατότητες. Και, ναι, υπάρχουν προσωπικά όρια και επιθυμίες.

Ο άνθρωπος δεν είναι βίδα να τον ξεβιδώσεις από μια θέση και να τον βιδώσεις στην πρώτη τρύπα που περίσσεψε.

Και αυτό δεν είναι μόνο ζήτημα ανθρωπισμού. Είναι και ζήτημα παραγωγικότητας.

Τι εργαζόμενο φτιάχνεις όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται τουλάχιστον οκτώ ώρες την ημέρα εγκλωβισμένος σε μια δουλειά που απεχθάνεται, για την οποία δεν έχει ενδιαφέρον ή στην οποία δεν αξιοποιεί τίποτε από όσα ξέρει;

Έναν παραγωγικό εργαζόμενο;

Ή έναν άνθρωπο θυμωμένο, απογοητευμένο, εξαντλημένο, που κάνει τα απολύτως απαραίτητα και κοιτάζει το ρολόι μέχρι να φύγει;

Η σωστή αντιστοίχιση ανθρώπου και θέσης εργασίας δεν συμφέρει μόνο τον εργαζόμενο. Συμφέρει και την επιχείρηση που αποκτά κάποιον κατάλληλο για τη δουλειά και, τελικά, ολόκληρη την οικονομία.

Αλλά υπάρχει και κάτι που δεν χωράει τόσο εύκολα στα οικονομικά κιτάπια.

Τι κοινωνία φτιάχνεις από ανθρώπους μονίμως δυστυχισμένους;

Κοιτάξτε λίγο γύρω σας. Τον θυμό στους δρόμους, την επιθετικότητα στα social media, την τοξικότητα στις καθημερινές σχέσεις. Γυρνάς γύρω σου και βλέπεις ανθρώπους εξαντλημένους, απογοητευμένους, που σταματάνε να ονειρεύονται γύρω στις 20 του μήνα.

Και τώρα φανταστείτε αυτούς τους ανθρώπους να τους στριμώξουμε λίγο ακόμη.

Να τους πούμε ότι αν χάσουν τη δουλειά τους έχουν δύο μήνες να βρουν οτιδήποτε. Όχι κάτι που ταιριάζει στις γνώσεις και στις δυνατότητές τους. Όχι κάτι που θα τους επιτρέπει να ζουν αξιοπρεπώς.

Οτιδήποτε.

Ο δυστυχισμένος εργαζόμενος δεν αφήνει τη δυστυχία του στο συρτάρι του γραφείου όταν σχολάει. Την κουβαλάει στο σπίτι του, στις σχέσεις του, στα παιδιά του, στον τρόπο που συμπεριφέρεται στον διπλανό του.

Και ο άνθρωπος που χάνει εντελώς το έδαφος κάτω από τα πόδια του δεν εξαφανίζεται. Η φτώχεια και η περιθωριοποίηση έχουν κι αυτές τον δικό τους λογαριασμό: αστεγία, προβλήματα υγείας, κοινωνική απομόνωση και, κάποιες φορές, παραβατικότητα.

Και τότε το κράτος θα πληρώσει ξανά.

Ίσως και περισσότερο.

Το επίδομα ανεργίας δεν είναι και δεν πρέπει να είναι ισόβια σύνταξη. Πρέπει να υπάρχουν κανόνες, έλεγχοι και ενεργητικές πολιτικές επιστροφής στην εργασία.

Αλλά ανάμεσα στο «στηρίζω κάποιον μέχρι να ξανασταθεί στα πόδια του» και στο «δύο μήνες πέρασαν, δουλειές υπάρχουν, κόψε τον λαιμό σου» υπάρχει μια ολόκληρη κοινωνική πολιτική.

Και κυρίως υπάρχει μια ολόκληρη αντίληψη για τον άνθρωπο.

Γιατί ο στόχος μιας σοβαρής πολιτικής στρατηγικής δεν μπορεί να είναι απλώς να σβήσει ένα όνομα από τη λίστα των ανέργων.

Είναι να βοηθήσει έναν άνθρωπο να επιστρέψει σε μια δουλειά στην οποία μπορεί να ζήσει, να σταθεί και να αποδώσει.

Αλλιώς δεν καταπολεμάς την ανεργία.

Απλώς ξεφορτώνεσαι τον άνεργο.