Παρασκευή 2 Απριλίου 2021

Μιαν ιστορία θα σας πω για την τυφλή την Θέμιδα και τα γερά τα νεύρα

Αυτή είναι μια ιστορία μεγάλη για γερά νεύρα, από αυτές τις μπερδεμένες, τις νεοελληνικές, που αφορούν την τυφλή την Θέμιδα, την οποία δεν ξέρω από που να αρχίσω και πως στο καλό να αφηγηθώ. Αλλά θα προσπαθήσω. Αν έχετε όρεξη, καθίστε να σας πω τι μου συνέβη.



20 Μαρτίου 2021.

Παρκάρω το αυτοκίνητο μου νομιμότατα σε κάποιο στενό του δήμου Αθηναίων, 3-4 στενά πιο μακριά από το σπίτι μου. Δεν ζω και σε μια γειτονιά που βρίσκεις εύκολα πάρκινγκ κάτω από το σπίτι σου. 

Μερικές Μέρες αργότερα.

Γίνονται έργα ασφαλτόστρωσης. . Με το λοκντάουν, η επαφή μου με τον έξω κόσμο περιορίζεται στην έξοδο για το σούπερ μάρκετ και στην βόλτα της Λιλούς, της πανέμορφης σκυλίτσας μου, γιατί, βλέπετε, είμαι από εκείνους που τηρούν την καραντίνα κατά ένα 99%-εντάξει πήγα σε μια πορεία κι εγώ να διαμαρτυρηθώ για την αστυνομική βία. Δεν πέρασα από το σημείο που είχα παρκάρει και δεν είδα ούτε τις κορδέλες που τοποθέτησε ο δήμος Αθήνας, ούτε τα συνεργεία. Χαμπάρι δεν πήρα

01 Απριλίου 2021

Ετοιμάζομαι να κατέβω Κόρινθο στα κεντρικά γραφεία της επιχείρησης για την οποία δουλεύω, για να λάβω μια μίνι ενημέρωση ενόψει του ανοίγματος των καταστημάτων από Δευτέρα. Η θέση μου είναι στο κατάστημα λιανικής της Αθήνας και μέσα σε ένα 5μηνο αναστολής σύμβασης εργασίας, πολλά έχουν αλλάξει στην εταιρεία, για τα οποία πρέπει να ενημερωθώ δια ζώσης. Βουτάω, λοιπόν, 2 αλλαξιές ρούχα, δυο βρακιά, σερβιέτες, ένα κραγιόν και μία μάσκαρα, την ταμειακή και τον υπολογιστή του καταστήματος, γιατί πρέπει να γίνει κάποιος συγχρονισμός με το καινούργιο σύστημα, 5  άδεια μπουκάλια λαδιού να μου τα γεμίσει η μανούλα να έχω προμήθειες, την Λιλού και ξεκινάω μαζί με τον σύντροφο μου, να πάω στο αμάξι. 

Ελα μου όμως που το αμάξι δεν είναι εκεί που το είχα παρκάρει!!! Πανικός! Πάει, λέω μου το έκλεψαν. Πηγαίνω λίγο πιο κάτω στο στενό, πουθενά το αυτοκίνητο. Σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ αν το μετακίνησα ενδιαμέσως και δεν το θυμάμαι. Αρχίζει να γυρίζει ο κόσμος γύρω μου κι εγώ γύρω από αυτόν. Γυρίζω δεξιά, γυρίζω αριστερά το κεφάλι μου και βλέπω ξαφνικά ένα αυτοκίνητο με μια οικεία πινακίδα πάνω σε ένα φαρδύ πεζοδρόμιο με ανισόπεδη επιφάνεια. Σοκ! Πως βρέθηκε εκεί το αυτοκίνητο μου;



Μέσα στον πανικό μου, θες λόγω εμπειρίας, θες γιατί είμαι κόρη νομικών, σκέφτηκα πως αν έχει πάθει την οποιαδήποτε ζημιά το αυτοκίνητο λόγω άτσαλης και βίαιας μεταφοράς του, θα πρέπει να κάνω καταγγελία, να καταγραφεί το συμβάν από την αστυνομία δια παν ενδεχόμενο. 

Καλώ το 100, τους λέω έτσι κι έτσι και αλλιώτικα, παίρνω τηλέφωνο και στην ασφαλιστική μου να έρθουν να καταγράψουν κι αυτοί την κατάσταση και ελπίζω να βρουν κι έναν τρόπο να απεγκλωβιστώ από εκεί, γιατί αν θυμάστε, έπρεπε να κατέβω στην Κόρινθο να πάω στην δουλειά μου. 

Μετά από 1,5 ώρα, θα ήταν περίπου 7:30 ήρθε η αστυνομία. Δύο ευγενέστατοι νεαροί, για να είμαι ειλικρινής. Καταγράφουν το περιστατικό, μου δίνουν και το απόκομμα της καταγραφής σε περίπτωση που υπάρχει βλάβη να μπορώ να κυνηγήσω τον Δήμο Αθηναίων που μετακίνησε παράνομα το αυτοκίνητο.... Και πριν καλά καλά φύγουν, τσουπ, στα 2 λεπτά να τα πίσω τα παλληκάρια. "Κυρία Καφετζή, λυπάμαι πολύ, αλλά πρέπει να σας συλλάβουμε. Εκκρεμεί μια καταδικαστική απόφαση εις βάρος σας".

Παγωτό! Ε;;;Τι;;; Τώρα; Και θα αφήσω το αυτοκίνητο παράνομα τοποθετημένο πάνω σε ένα πεζοδρόμιο; Μα περιμένω την ασφαλιστική κι άλλα τέτοια. Πάλι καλά που ήταν ο σύντροφος μαζί μου. Που θα άφηνα την ταμειακή και τους υπολογιστές; Την Λιλού; Αφήνω λοιπόν στον σύντροφο την Λιλού, το δίπλωμα μου, τα κλειδιά του αυτοκινήτου και μπαίνω στο περιπολικό ο Παλαιοκώστας ο καταζητούμενος. 

Φτάνουμε στο τμήμα. Σας είπα τα παιδιά που με συνέλαβαν μια χαρά παλληκαράκια. Δεν μπορώ να πω όμως και το ίδιο για τον αμούστακο αξιωματικό που νόμιζε ότι συνέλαβε τον Ρωχάμη και τον Πάσσαρη 2 σε 1. 

-Εχετε μια καταδίκη 2 μηνών για κάτι τροχαίο. Έχετε τρακάρει;

-Ναι, δύο φορές, αλλά στην πρώτη περίπτωση ήμουν η ενάγουσα και δικαιώθηκα και στην δεύτερη περίπτωση το ατύχημα έγινε με το αυτοκίνητο μου, αλλά δεν οδηγούσα εγώ. Το ποινικό έχει γίνει και περιμένω το αστικό.

-Χμμμμ... μήπως καταδικαστήκατε εκει;

-Μα τι σχέση έχει το αστικό με ποινή φυλάκισης;

-Εγώ σας λέω τι βλέπω. 

-Ναι, αλλά εγώ δεν ξέρω για τι με συλλαμβάνετε

-Για μια καταδίκη του 2001! Αδειάστε την τσάντα σας παρακαλώ.

Δεύτερη φορά παγωτό η κιουριέ πάρτη μου. Αντε πάλι με αυτήν την γνωστή πανάρχαια γελοία ιστορία. Που είχα καταδικαστεί ερήμην για μια παραβίαση του ΚΟΚ που είχα κάνει και δεν είχα κάνει το 1998. Ερήμην γιατί είχα αλλάξει διεύθυνση και δεν έλαβα ποτέ την κλήτευση για την δίκη και είχα και δεν είχα κάνει γιατί κατηγορούμουν για παραχώρηση οχήματος σε άτομο στερούμενου αδείας, ενώ όχημα απόκτησα πρώτη φορά στο όνομα μου το 2003. Μέχρι τότε κυκλοφορούσα με το αυτοκίνητο της μάνας μου. Καταδικάστηκα λοιπόν το 2001 γιατί παραχώρησα σε τρίτο άτομο αγαθό το οποίο δεν μου ανήκε και γιατί είχα εντωμεταξύ μετακομίσει. 

Το ακόμα πιο γελοίο της νεολληνικής υπόθεσης είναι ότι από την καταδίκη μου και μετά, έβγαλα διαβατήριο το 2003, ταξίδεψα 2-3 φορές στο εξωτερικό, τράκαρα σοβαρά με το δικό μου αυτοκίνητο το 2006, ήρθα δηλαδή σε επαφή με την αστυνομία και τις αρχές κι ενώ εκκρεμούσε εις βάρος μου ένα ενεργότατο ένταλμα σύλληψης, δεν με συνέλαβε κανείς...μέχρι το 2008....που είχα πάει να βγάλω νέα ταυτότητα με λατινικούς χαρακτήρες για να μπορώ να ταξιδεύω στην ΕΕ χωρίς διαβατήριο και τσουπ έμαθα και ενημερώθηκα πως ήμουν καταζητούμενη. Γιατί, αν δεν το καταλάβατε, εγώ δεν το ήξερα ότι έχω καταδικαστεί για το οτιδήποτε μέχρι εκείνη την ημέρα. 

Το τότε περιστατικό λύθηκε με συνοπτικές διαδικασίες, καθώς ο δικηγόρος μου βρήκε κάποια εισαγγελέα που έδωσε εντολή παραγραφής της υπόθεσης βάσει του τάδε νόμου περί αποσυμφόρησης των φυλακών. Ο νόμος αυτός στην ουσία ορίζει πως τα μικρής σημασίας αδικήματα, ειδικά όταν έχει περάσει μεγάλο διάστημα από την τέλεση του αδικήματος μέχρι την εφαρμογή της ποινής, παραγράφονται. Έβγαλα λοιπόν την ταυτότητα μου κι έφυγα κιουρία από το αστυνομικό τμήμα, στο οποίο αξιωματικός ήταν ένα παλιός καραβανάς με πείρα, που κατάλαβε ότι δεν είχε απέναντι του τον Ρωχάμη.

Εντωμεταξύ ταξίδεψα και μάλιστα πολύ σε πολλές χώρες, ξανατράκαρα το 2014, αλλά δεν οδηγούσα εγώ, αλλά ο σύντροφος μου, πήγαμε στο τμήμα, καταθέσαμε για το τροχαίο, έγιναν δικαστήρια και τον Σεπτέμβρη του 2019 κλήθηκα από το αστυνομικό τμήμα Ομονοίας να καταθέσω ως μάρτυρας σε μια υπόθεση και κανείς δεν με (ξανά)συνέλαβε...μέχρι χθες.


Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για πολλούς λόγους. Ταλαιπωρία. Δεν με έδειραν, δεν με κακοποίησαν. Δεν τα βάζω με τους μπάτσους αυτήν την φορά. Αλλά με το σύστημα, που επιτρέπει ένας πολίτης που έχει απαλλαγεί να ταλαιπωρείται 23 χρόνια μετά το αδίκημα και 20 χρόνια μετά την καταδίκη του, που αν ήμουν βιαστής δεν θα με ενοχλούσε κανείς τόσα χρόνια μετά. Τα βάζω με το σύστημα που αντί να απασχολεί τους αστυνομικούς με σοβαρούς εγκληματίες, καταλήγει να απασχολεί 4 αστυνομικούς στο τμήμα και πόσα άλλα άτομα σε κεντρικές υπηρεσίες για γελοία αδικήματα που έχουν παραγραφεί. 

Έχει δοθεί εντολή να βγει από το σύστημα η υπόθεση μου. Εύχομαι να μην με ξανασυλλάβουν για το ίδιο θέμα, γιατί τότε....

Υποσημείωση: Στις 31 Μαρτίου, μία μέρα πριν την σύλληψη μου, έλαβα μια αναπάντητη κλήση στο κινητό μου τηλέφωνο από το ίδιο αστυνομικό τμήμα στο οποίο με πήγαν. Ρώτησα αν ξέρουν γιατί μου τηλεφώνησαν, αν έχει να κάνει με το συγκεκριμένο θέμα και μου απάντησαν πως δεν έχουν ιδέα ποιος και γιατί με έψαχνε από το τμήμα. Το νούμερο κινητού που χρησιμοποιώ είναι δηλωμένο στο όνομα της μάνας μου σαν δεύτερο τηλεφωνό της. Δεν φαίνεται πουθενά στο όνομα μου. ....Δεν είμαι συνωμοσιολόγος, αλλά μου φαίνονται σαν  κάπως περίεργες σύμπτωσεις. Δεν ξέρω ρε παιδί μου μήπως μιλάω πολύ, μήπως εκτίθεμαι πολύ στα σόσιαλ τα μήντια. Και πριν με πείτε υπερβολική, σκεφτείτε ότι το παλληκάρι που ξυλοφόρτωσαν στην Νέα Σμύρνη το είχαν από πριν φακελωμένο. 

Λήδα Καφετζή

02/04/2021





Δεν υπάρχουν σχόλια: